Archive | June, 2010

Kooistra: grote mond, klein hartje?

30 Jun

Update 13.15 uur:

Het is niet echt een verrassing: Sjoerd Kooistra heeft zelfmoord gepleegd. Huisvriend Oscar Hammerstein vertelde gisteren al dat er op drie plekken afscheidsbrieven waren gevonden, dus het was ook geen impulsieve daad. Dat de familie er een liquidatie van wil maken zegt waarschijnlijk meer over de familie dan over het slachtoffer. Het lijkt erop dat er niet veel geld te halen zal zijn: Kooistra had veel schulden. Jan-Dirk Paarlberg, de vastgoedhandelaar die ook al zo in de hoek zit waar de klappen vallen, zou een lening nog wel op tijd hebben teruggekregen.

Meer achtergronden over Kooistra & Hammerstein staan hier

Advertisements

Woensdag 30 juni: Halil gevonden; Raadsels rond Kooistra & Hammerstein

30 Jun

Halil-errol-3

Een medewerker van het waterschap Reest en Wieden die bezig was met het bestrijden van ratten, heeft vorige week in het water van de Steenwijker Aa bij Wapserveen een zak met lichaamsdelen gevonden.

Het is een extreem afgelegen plek, maar je kunt er wel met de auto komen. Er werd meteen al gedacht aan een van de meest  geruchtmakende vermissingszaken van dit jaar, waarbij duidelijk was dat de betreffende persoon om het leven was gebracht. Sinds februari was de Turkse Halil Erol (34) uit Steenwijk spoorloos verdwenen. Zijn auto werd uitgebrand teruggevonden in Haren. Erol had regelmatig contact met familie in Nederland en Turkije, maar liet plotseling niets meer van zich horen. Het blijkt nu inderdaad om zijn lichaam te gaan.

Halil-erol-2

Op zaterdag 6 februari verdween Halil spoorloos. Hij had die middag samen met zijn gezin een schoolvriendin van zijn ex in Meppel bezocht, tegen twee uur zei hij ineens dat hij weg moest omdat hij een afspraak had. Het is niet bekend met wie.

Op maandagavond 8 maart werd zijn auto, een grijze Daewoo Lanos (16-HG-TJ), brandend aangetroffen op een parkeerplaats bij het Groningse Haren. De kentekenplaten waren verwijderd. Uit het onderzoek bleek dat zijn telefoon zich op de dag na zijn verdwijning, zondag 7 februari, in het grensgebied met Duitsland, bij Zevenaar, bevond. Zijn twee mobiele telefoons en zijn laptop waren zoek.

*

Kooistra-tel

De inbraak in het kantoor van Spong & Hammerstein, om vier uur 's nachts, zal vast geen verband houden met de dood van Hammerstein's op dit moment meest in het oog springende clixc3xabnt: cafxc3xa9melker Sjoerd Kooistra. Al is het wel zo dat Hammerstein op dat moment in 'de villa des doods' in Ubbergen was.

Wat aanvankelijk een appeltje-eitje leek (zelfmoord) dreigt een mysterie te worden. Je zou zeggen: als iemand weet wat er aan de hand is – en dat naar buiten wil brengen – is het advocaat Oscar Hammerstein. En hij was het die meteen riep dat Kooistra door Heineken 'was vermoord'. Dat bedoelde hij in overdrachtelijke zin: het zakelijke conflict met de bierbrouwer zou Kooistra tot wanhoop hebben gedreven.

Dat lijkt nog steeds de meest logische optie. Kooistra was geen geliefd persoon, door zijn keiharde en onsympathieke manier van zakendoen, op de rand van de wet (en tegen afpersing aan). Hij had bijna geen vrienden – en de paar die hij wel had waren ook van de herenliefde. Wel veel vijanden. Maar een liquidatie, in zijn eigen huis, om een zakelijk geschil? Ik zie de ogen van Tomas Ross al weer glinsteren: een complot met als opdrachtgever een directeur van Heineken en wat chantage in de homo-erotische wereld, hoe moeilijk kan het zijn?

Hammerstein

Ik vraag me wel af waarom een man als Kooistra in zee ging met een advocaat als Hammerstein. Het kan ook toeval zijn, maar de paar keer dat ik mij beroepshalve heb bezig gehouden met zaken waarbij Hammerstein was betrokken, kreeg ik de indruk dat hij daar niet altijd even gelukkig opereerde, om het zwak uit te drukken. Bijvoorbeeld in het conflict van Henk Rommy met Bertus Luske, over panden van Rommy. Luske is overigens wxc3xa9l geliquideerd. Misschien kan Tomas Ross dat nog wel meenemen in zijn thriller.

Een paar fragmenten uit een reportage die ik destijds maakte over 'de praktijken van Oscar Hammerstein' in het onroerend goed.

In december 2002 vertelde advocaat Oscar Hammerstein dat hij 'desnoods zelf lijsttrekker' zou willen worden. Eerder gaf hij aan dat hij wel minister van justitie zou willen zijn. Maar is de gewezen topadvocaat daar geschikt voor? In zijn carrixc3xa8re als advocaat was hij wel erg vaak betrokken bij praktijken die niet erg lijken te passen bij een verantwoordelijke positie in de politiek. Twee keer tikte het Hof van Discipline hem gevoelig op de vingers en ook zijn werkzaamheden voor topcrimineel Henk Orlando Rommy, alias de Zwarte Cobra, verdienen allesbehalve een schoonheidsprijs.

'…bewust een aantal feiten heeft verdraaid…'

'…geen blijk van heeft gegeven zijn laakbare handelwijze te betreuren of de verantwoordelijkheid daarvoor te willen nemen…'

Citaten over advocaat Oscar Hammerstein uit de uitspraak van het Hof van Discipline, de 'interne rechtbank voor advocaten', van 8 november 2002. Met eenparigheid van stemmen legt het Hof Hammerstein een voorwaardelijke schorsing op van vier weken, met een proeftijd van twee jaar. Het is de op xc3xa9xc3xa9n na zwaarste strafmaatregel die het Hof in huis heeft. Hammerstein was ingehuurd om problemen rond cafxc3xa9 The Victory op het Rembrandtplein in Amsterdam op te lossen, maar hij maakte er -populair gezegd- een zootje van.

In een procedure die twee voormalige werknemers hadden aangespannen tegen The Victory had Hammerstein in elk geval onmiddellijk bexc3xabindiging van het arbeidscontract moeten vorderen. Maar hij deed niets. Aankondigingen van kort-gedingen, beslagleggingen, er werd geen actie ondernomen. Met als gevolg dat er bijvoorbeeld voor xc3xa9xc3xa9n werknemer 18 maanden rond de 4000 gulden bruto werd doorbetaald en dat zijn clixc3xabnt enorme schade leed.

Hammerstein was in deze zaak ingeschakeld door de schoonvader van Ajax-voetballer Richard Witschge, horecea-ondernemer Rien Huis in 't Veld. Samen met een andere Amsterdamse horeca-uitbater, Tjalling de Romph, was hij sportcafxc3xa9 The Victory begonnen, maar het werd geen succes. Bierleverancier Bavaria draaide de kraan dicht en liet beslag leggen op de privxc3xa9woningen van De Romph, Huis in 't Veld en Richard Witschge.

'Ik heb daar helemaal geen verstand van,' zegt Witschge, 'ik heb hun toen geholpen met die zaak, ik was voor 10 procent aandeelhouder, daarom heeft Bavaria mij ook aansprakelijk gesteld, maar ik heb me er verder helemaal niet mee bemoeid, ik zeg: ik blijf lekker voetballen en zoek het maar uit.'

Volgens Noud Swinkels, directeur van Bavaria, ontbrak het vooral aan communicatie. 'De post die wij stuurden werd gewoon niet beantwoord, er werd helemaal niet gereageerd.' Met als gevolg de beslagleggingen. Er moest uiteindelijk ruim een miljoen op tafel komen. Volgens een aantal betrokkenen waren de beslagleggingen helemaal niet nodig geweest als er direct een regeling was getroffen. Dat was ook een stuk voordeliger geweest. Swinkels beaamt dat: 'Dit was de duurste oplossing.'

De hele reportage staat hier (achter een betaalding, dus bespaar je de moeite)

De Dinky-Toymoord in de Bethanixc3xabndwarsstraat

29 Jun

Dinky-toy-moord

Update 10.15 uur:

Onze Amsterdamse correspondent heeft weer eens wat bekends gezien, in een filmpje over de moord in de Bethanixc3xabndwarsstraat.  De 63-jarige Hans, verwoed verzamelaar van Dinky Toys, is dood in zijn bovenwoning aangetroffen. Volgens een buurtbewoner was het zeker geen natuurlijke dood. Hans was invalide (zie karretje).

Onze correspondent kent degene van wie dat bakfietskarretje links op de voorgrond is, eet regelmatig in het 'Indian restaurant'  wat verderop en loopt 'de helft van de zaterdagen  door dit straatje, op weg van antiquariaat Kok naar The Cotton Club.' Afgelopen zaterdag niet, zegt hij, 'ik heb een alibi.'

Dinsdag 29 juni: Sjoerd is dood. Waarom?; Brazilixc3xab wint & Moeders Maria

28 Jun

Kooistra-tel

Sjoerd Kooistra,de omstreden Amsterdamse cafxc3xa9melker, is dood. Hij is onder verdachte omstandigheden aangetroffen in zijn villa in het Gelderse Ubbergen. Het is de vraag of ik mij hier mee mag bemoeien: is het wel misdaad?

Groninger Kooistra, die vooral bekend werd door zijn activiteiten in het Amsterdamse horecawezen, lag de laatste tijd onder vuur. Hij stond bekend als een harde, maar wel rechtlijnige zakenman, niet iemand die de boel belazerde.

Is zijn strijd tegen de Amsterdamse ambtenarenmaffia hem teveel geworden en heeft hij bij zichzelf de tapkraan dichtgedraaid? Voorlopig houd ik het op: geen complot, geen afrekening, geen liquidatie, maar 'iets in de relatiesfeer'.

Aanvulling: dit bericht is van gisteravond, inmiddels lijkt het erop dat Kooistra zelfmoord heeft gepleegd. Vraag is dan nog: waarom: zakelijk of privxc3xa9?

*

Brazil-walker4-web

Verstand van voetbal laat ik graag over aan deskundigen en mijn voorspellingen komen zelden uit, dus daarom niet getreurd, maar ik ben bang dat 'wij' er vrijdag tegen Brazilixc3xab uitvliegen.

Een van de weinige keren dat ik iets met voetbal heb gedaan was in 2001. In maart ben ik toen twee weken naar Brazilixc3xab geweest, voor een portret van de Nederlands-Braziliaanse voetbalmakelaar annex zanger annex horeca-ondernemer Jacob Kurc (op de foto rechts, in gesprek ergens in het Braziliaanse binnenland met de vader van een talentvolle voetballer)

Er zijn mij twee dingen bijgebleven.

Ten eerste het verschil in beleving: voor de meeste Nederlanders is voetbal niet veel meer dan 'een spelletje'. Wel belangrijk, en interessant soms, maar niet zoals voor de Brazilianen: zij leven voor het voetbal.

Ten tweede: Het veelgeroemde 'straatvoetbal' was toen eigenlijk al een beetje achterhaald. Het 'intelligente Europese combinatievoetbal' was een stuk efficixc3xabnter.

Welk voetbal de Brazilianen nu spelen, weet ik niet. Ik heb het er ook niet met Jacob Kurc over gehad, ik weet wel heel zeker dat hij en bijna alle andere Brazilianen zich in hun hart helemaal geen zorgen maken over de wedstrijd tegen Nederland. Als gezegd: ik hoop dat hij ongelijk krijgt.

*

Lucie-moraalridders

De afgelopen dagen waren er wat reacties van mensen die 'loverboy-moe' zijn en niks meer van mij willen lezen over Maria Mosterd en aanverwant. Dan is er maar xc3xa9xc3xa9n oplossing: wegwezen! Ik blijf het volgen en er op gezette tijden over schrijven, omdat het mij wel interesseert en ik het belangrijk vind.

De Zembla-documentaire over Mowitha (die vanmiddag wordt herhaald) is vooral zo interessant omdat hij de kern van het probleem zo goed aangeeft: de rol van de moeder. Het was niet Mowitha die zei dat ze slachtoffer was van een loverboy, het was haar moeder die de media en hulpverleners uit alle macht dat idee probeerde te geven. Zodat haar in feite niks te verwijten viel: zij was geen slechte moeder, het lag niet aan de thuissituatie, maar aan die foute Afrikaanse jongens.

Datzelfde geldt in de zaak-Mosterd: ook hier is het de moeder die erover begint dat 'Manou' de kwade genius is en zij weet dat zo op Maria over te brengen dat die dat zelf ook lijkt te gaan geloven. Met alle gevolgen vandien. Mowitha als Maria zochten beiden de aandacht die ze thuis tekort kwamen ergens anders, waar ze die als jonge meisjes het gemakkelijkst konden krijgen. Maria had al jong meerdere 'wisselende contacten', Mowitha hield het in eerste instantie bij xc3xa9xc3xa9n vriend.

De meisjes zelf kun je niet over xc3xa9xc3xa9n kam scheren, de manier waarop ze in verkeerde kringen terechtkwamen lijkt wxc3xa9l veel op elkaar. Dat kun je de moeders ook maar ten dele verwijten, in mijn ogen heeft 'de hulpverlening' hier ernstig gefaald. En daar blijf ik nog wel even mee bezig, of mijn hardcore-crimelezers dat nu wel of niet prettig vinden.

Maandag 28 juni: Mowitha & Maria: als twee druppels water

28 Jun

Mowitha-portret

Bizar, de Zembla-documentaire 'Meisje Vermist', over de Mooie Mowitha die volgens haar moeder – en vele anderen – vanaf haar twaalfde in de handen van een loverboy zou zijn gevallen. Waar kennen we dat verhaal van?

Bizar om twee redenen: om de informatie die er wxc3xa9l in zat, maar vooral om wat er nxc3xadet in voorkwam. De naam van Maria Mosterd werd zorgvuldig gemeden, terwijl het verhaal van Mowitha daar als twee druppels water op lijkt.

De uitzending van Peter de Vries werd niet genoemd, mijn boek niet, de documentaire van Jessica Villerius over 'Manou' niet, terwijl daar toch alle reden toe leek. Dit nog afgezien van het feit dat de samensteller, Erwin Otten, destijds tegelijk met mij op de redactie van Peter de Vries werkte. Het is niet echt aannemelijk dat het Mosterd-verhaal hem geheel is ontgaan, dus moet er een andere reden zijn geweest waarom Zembla het niet over Maria wilde hebben. Jalousie-de-mxc3xa9tier ligt wat te veel voor de hand, of zou het zijn dat de VARA dit heikele onderwerp liever wilde vermijden omdat het zich van alle televisiezenders uitgerekend met Maria op journalistiek gebied het meest heeft vergaloppeerd?

Als twee druppels water…

De ouders scheiden als Mowitha acht maanden is, ze heeft haar vader nooit meer gezien.
Rond haar twaalfde begint ze sterk te veranderen. Ze draagt 'andere kleren', dat vindt moeder niet goed.

Volgens haar vriendinnen viel ze op oudere jongens, die vond ze stoer.

Moeder maakt zich zorgen, ze gaat zoeken naar de oorzaak van 'de verandering'. Ze vraagt zich af: "Wat is er aan de hand?" Ze komt het woordje loverboy tegen, daar gaat ze over  lezen, ze herkent punten, ze gaat zich er verder in verdiepen.
Op school begint men zich ook zorgen te maken over Mowitha's veelvuldig spijbelen en haar  verdachte omgang met oudere jongens.

Mowitha-moeder

Moeder verneemt dat Mowitha omgang heeft met een oudere man, waar ze seks mee heeft. Dat kan moeder niet accepteren.

In juni 2006 komt Mowitha een keer 's nachts niet thuis, moeder doet aangifte van vermissing.
Als Mowitha zelf wordt gehoord zegt ze dat er geen sprake is van dwang, ook de politie en de rechter concluderen dat er in geen enkel opzicht sprake is van een overwichtsituatie.
In november 2007 loopt Mowitha weer weg, vanaf dat moment is moeder niet weg te slaan uit tv-programma's als Tros Vermist en schreeuwt ze om hulp en over loverboys, politie en rechters zien dat anders, maar: "De beeldvorming lijkt het van waarheidsvinding te winnen." Moeder blijft roepen dat Mowitha al vanaf haar twaalfde in een loverboycircuit zit.

Zembla spoorde Mowitha op. Ze vertelt dat ze met oudere meisjes omging, in de puberteit ruzie met haar moeder had over te laat thuiskomen, "ik begrijp moeder wel, het enige wat ik niet begrijp is waarom ze alles op het loverboycircuit afreageert."
In het tv-programma van Sylvana wordt verteld dat Mowitha seks moest hebben met vijf mannen, dat er een 'lovergirl' bij was die het geld regelde. Allemaal onzin, zegt Mowitha, en ook de politie heeft daar niets van kunnen vinden.

Moeder zelf vertelt dat Mowitha's eerste jongen een loverboy was, "omdat ze op haar twaalfde al gebruik van haar maakten. Dat hoor je in veel verhalen over loverboys." Moeder wijt het gedrag van Mowitha niet aan dat van een opstandige puber: "Nee, die kan niet zover gaan."

Mowitha zelf: "Misschien ben ik wel door hem het verkeerde pad op gegaan, maar dat had totaal niet met loverboys te maken." Ze gebruikte drugs (wiet),  maar niet alleen met hem,  ook met vriendinnen en vrienden.
Moeder constateerde dat Mowitha een duur telefoontje van haar vriend kreeg, en gaat "al die punten bij elkaar tellen."

Mowitha-vriend-2

In september 2006 wordt de Mutsaers Stichting ingeschakeld. Die concludeert dat de oorzaak van de problemen vooral zit in de opvoedingsrelatie moeder-dochter. Die conclusie bevalt moeder niet. Het advies de Stichting Jeugdzorg erbij betrekken, bevalt moeder evenmin, zij haakt af.

Op school vangt men signalen op dat Mowitha wordt verkocht aan klanten: ze zien haar bij oudere jongens in een auto stappen. Er ontstaat een donkerbruin vermoeden dat Mowitha in de prostitutie zit enm dat wordt doorgegeven aan moeder. In januari 2007 verhuizen moeder en dochter van Venlo naar Maastricht. Als Mowitha ook daar 's nachts wegblijft, denkt moeder dat de loverboys haar vanuit Venlo zijn gevolgd.

Mowitha zelf vertelt dat moeder juist vaak van huis was, en een verkeerd voorbeeld geeft over de omgang met mannen. Geeft moeder ook toe: ze was op zoek naar een relatie, ze wilde graag een gezin zijn, als de ene relatie niet lukt, dan probeer je het met een andere, een kind ziet dat moeder dan weer die vriend vriend heeft en dan weer een ander. De Raad voor de Kinderbescherming concludeert dat het ontbreken veilige thuishaven een risico was voor een goede ontwikkeling. Moeder is het daar niet mee eens: volgens haar wil men niet inzien "dat het aan buiten lag."
Zembla vroeg een oud-kinderrechter om commentaar. Die concludeert op basis van het dossier dat het wel duidelijk is dat het probleem ligt in de relatie moeder-dochter en dat moeder niet openstaat voor hulp voor zichzelf en niet naar zichzelf kan of wil kijken. "Omdat zij haar rol in het geheel niet wil oppakken, moet er iets met het kind aan de hand zijn, dat is ook vervelend, 'loverboyproblematiek' ligt dan voor de hand."

Als twee druppels water…

Ook Mowitha gaat naar India, het zogenaamde Valor-project van De Hoenderloo Groep. Net als Maria Mosterd, die er zelfs twee keer heen mocht. Ben ik overigens ook nog wat dingen over aan het uitzoeken.

Ook opmerkelijk: net als Manou in het geval van Maria komt 'loverboy' Sem op verzoek van de moeder ook bij hen thuis. Maar dat bevalt de nieuwe vriend van moeder niet, die wijst hem de deur, vervolgens lopen Mowitha en Sem weg, en moeder doet aangifte van vermissing en noemt Sem 'een loverboy'.

xe2x80x98Meisje vermistxe2x80x99 wordt  dinsdag 29 juni om 14.30 uur herhaald (Nederland 2).

Gisteren plaatste ik een stuk van Koen Hakvoort over deze kwestie. Hij verwees naar de column in Elsevier, van Gerlof Leistra. De link naar het stuk was weggevallen. Overigens was het stuk ook verwijderd uit de zoekfunctie en dat is te begrijpen als je het leest. En ook waarom Elsevier geen aandacht besteedt aan mijn boek: iets te pijnlijk.

Omdat je je bij Elsevier eerst moet registreren plaats ik het stuk hier maar, het verscheen op zondag 29 maart 2009.

"In een radiostudio in Hilversum ontmoette ik vorige maand Lucie Mosterd. Zij is de moeder van Maria Mosterd, van wie in 2008 een boek verscheen over haar jaren in handen van een 'loverboy': Echte mannen eten geen kaas (Van Gennep).

Die dag zou Lucie Mosterd het eerste exemplaar ontvangen van haar eigen boek over deze hel: Ik stond laatst voor een poppenkraam. Als je dochter i
n handen valt van een loverboy (Van Gennep). Het geplande onderwerp ging helaas niet door vanwege het vliegtuigongeluk op Schiphol, maar ik beloofde Lucie haar boek te lezen.

Gehersenspoeld
Eerst las ik het boek van Maria Mosterd. Ik begon er met lichte huiver aan, want de meeste levensverhalen zijn slecht geschreven en ontstijgen niet de particuliere ervaring.

Al snel was ik echter door haar verhaal gegrepen. Het is rauw en schokkend en roept veel vragen op. Hoe is het mogelijk dat een meisje van 12 jaar al op de eerste dag van de middelbare school in handen valt van een 'loverboy'? Waarom greep de school niet in toen Maria steeds meer spijbelde? En waarom merkte Lucie niets aan haar dochter? Vier jaar werd Maria verkracht en misbruikt. Aan het eind was ze volledig gehersenspoeld.

In toegankelijke taal beschrijft Maria hoe ze in de greep raakte van xe2x80x98Manouxe2x80x99, een Afrikaanse kindsoldaat. Een puberaal verlangen naar spanning en sensatie werd bijna haar ondergang.

Soms vind ik het echter moeilijk haar te geloven. Bijvoorbeeld waar ze schrijft dat Manou ook homoseksuelen liet verkrachten en xe2x80x98verdwijnenxe2x80x99. Het verhaal speelt zich af in Zwolle, maar ik ben benieuwd hoeveel homoxe2x80x99s daar daadwerkelijk zijn verdwenen.

Maar het is het verhaal van een kind. Vermoedelijk wist Manou haar doodsbang te maken met dit soort verhalen.

Psychologische oorlog
Vervolgens las ik het boek van Lucie Mosterd en dat is een fraaie en goed geschreven aanvulling op het verhaal van Maria. Dat ze lange tijd niets merkte, was omdat het zich allemaal onder schooltijd voltrok en de schooldirectie geen alarm sloeg over het veelvuldig spijbelen van Maria.

Het is ontroerend te lezen hoeveel moeite het kostte om haar dochter los te weken uit de klauwen van de hyena. Het is een psychologische oorlog die bijna niet te winnen valt. Des te knapper is het dat moeder en dochter hun strijd uiteindelijk hebben gewonnen door te gaan schrijven.

Beide boeken zouden verplichte kost moeten zijn voor alle pubers, hun ouders en docenten. Deze verhalen laten je niet los. Maria werkt inmiddels aan een vervolg. Het liefst zou ik daarnaast een boek lezen over de strafzaak tegen Manou, maar ik ben bang dat deze levensgevaarlijke crimineel en kinderpooier nog steeds vrij rondloopt en nieuwe slachtoffers kan maken.

Dat mag niet gebeuren. Bij wijze van preventie zou de overheid een dubbeleditie van de boeken van Lucie en Maria moeten financieren voor een zo breed mogelijk lezerspubliek."

Aldus Gerlof Leistra.

Zondag 27 juni: Anti-semietentaxi; Mowitha & Waarom Elsevier zwijgt over Maria & Mowitha

27 Jun

Ridder-terror-1

"Deze door mij genomen foto stuurde ik een maand geleden aan twee vrienden en aan het Parool," schrijft onze Amsterdamse correspondent. Zat-ie gisteren in zijn/onze stamkroeg de krant door te bladeren, ziet hij zijn foto. Zonder bronvermelding en zonder een financixc3xable tegemoetkoming.

Tja, het kwaad straft zichzelf, dit overspel: wxc3xa9l Het Parool en niet naar mij! Al sluit ik niet geheel uit dat ik ook bij een van die twee 'vrienden' hoorde, al denk ik eerder dat hij heeft gedacht dat het te weinig met misdaad te maken heeft.

Overigens had Het Parool hem nog wel bedankt voor het toezenden van de 'interessante foto' en eerlijk gezegd vind ik dat kranten voor spontaan toegestuurde 'burgerfoto's' niet hoeven betalen (doe ik ook niet).

Ridder-terror-2

Bij mij loopt overigens wel een fotoprobleem: twee jaar geleden heb ik een keer een knipsel uit de krant gebruikt, met een foto erin. De fotograaf stuurde mij, via een advocaat, een schadeclaim van 1100 euro. De procedure wordt niet doorgezet als ik binnen vijf werkdagen 400 euro zou overmaken. Dat is een vorm van chantage waar ik niet voor bezwijk, dan laat ik het er maar op aankomen, al loop ik het risico dat het dan nog veel meer gaat kosten. We zullen zien.

*

Vanavond besteedt Zembla aandacht aan de 17-jarige vermiste Mowitha Wittmer (tien voor tien) "Het bevestigt hergeen jij in je boek beschrijft over loverboys," schrijft Alex Scheijbeler. Meer hierover op zijn weblog.

Ook Koen Hakvoort – die aan de basis lag van het Maria-Mosterdverhaal – blijft dit soort verhalen volgen. Het was mij ook opgevallen dat het blad Elsevier geen aandacht had besteed aan mijn boek. Al zou ik het ook kunnen hebben gemist, het is het enige opinieblad dat ik niet lees. Maar ook de misdaadjournalist van dit blad heeft zich bij de neus laten nemen door Maria en dat blijft even slikken. Verder is het qua publiciteit ook nogal rustig geworden: er zijn wat teveel collega's met boter op hun hoofd en wat volgens mij belangrijker is: het echt slachtoffer in deze zaak is een Afrikaanse neger, daar gaat de blanke Nederlandse pers zich toch niet druk over maken?

Mowitha

Hoe dan ook, hier de bijdrage van Koen Hakvoort.

"Doorklikkend op de diverse Genova-links kwam ik nog bij een 1vandaaguitzending met allerlei figuren die aan de typisch Nederlandse loverboy-hype hebben bijgedragen maar nu na de ontmaskering van Mosterd braaf en genuanceerd tot het bewandelen van een middenweg oproepen. Ook beelden van de vernietigende uitwerking van de uitzending van De Vries op Anita van StopLoverboysNu. Of zij al dan niet met reden snikt, feit is dat geen land ter wereld zo loverboybewust is als Nederland; het bijdragen aan de bewustwording van het probleem waarmee menig schrijfster haar boeken aanprijst moet dan ook louter als reclamemiddel gezien worden. Een echte voorlichtingsfunctie hebben dergelijke boeken niet meer en waarschijnlijk hebben ze die zelfs nooit had. Meestal is het niets anders dan drama: gewoon even lekker griezelen.

Eigenlijk geldt dit voor de voorlichting over loverboys in zijn geheel; effect heeft die nooit gehad want hoe meer er voorgelicht werd, des te meer loverboys Nederland telde. Eigenlijk een schaamteloos bang maken en manipuleren van onwetende massa's waarvan alleen de bangmakers – politiek, media en zogenaamde voorlichters – beter zijn geworden.

Minder bekend maar minstens zo interessant is de bewondering die de misdaadjournalist van Elsevier het werk van Maria Mosterd vorig jaar ten deel liet vallen. Na de ontmaskering repte Elsevier met geen woord meer over de schrijfster. Men haalde wel haar naam uit de zoekindex want met de zoekfunctie was het artikel niet meer te vinden. Gelukkig had ik de link ernaar een keer op deze site geplaatst. Dit ter illustratie van het feit dat de meeste misdaadjournalisten vooral dat schrijven wat hun lezers willen lezen.

Onduidelijk is of de bewuste Sertan (uit het boek van Maria Genova) inderdaad voor feiten jegens de Anna uit het boek is veroordeeld. Misschien dat het boek hierover uitsluitsel geeft. Blijkens deze pagina speelt echtscheidingsproblematiek m.b.t. een gemeenschappelijke zoon in het verhaal van Anna een rol, een goede reden het boek met de nodige argwaan te benaderen. Veel van de zogenaamde loverboytoestanden moeten tegen de achtergrond van stukgelopen relaties met labiele vrouwen gezien worden wat overigens ook voor het verhaal van Maria Mosterd geldt.

Zeker als het om minderjarigen gaat heeft het zelden iets met prostitutie en mensenhandel te maken. Twee loverboyverhalen die op dit weblog aangehaald werden om te demonstreren dat er wel degelijk een loverboyprobleem is hebben evenmin met mensenhandel te maken: het ene verhaal gaat over een puber die achteraf spijt heeft van deelname aan groepsseks en het andere gaat over een jonge vrouw die door het aangaan van een schuld in een dubieuze wapendeal door een criminele clan macht over zich laat uitoefenen.

Niemand bestrijdt dat pubers en adolescenten soms in gevaarlijke situaties belanden, er ontucht met hun gepleegd wordt en een aantal van hun opwindende verhalen verzint maar al die zaken horen niet onder het kopje mensenhandel thuis. Door te alerte hulpverleners worden loverboyverhalen snel serieus genomen en belanden de dames in kwestie te gemakkelijk in de statistieken van mensenhandelslachtoffers.

Dit heeft er mede toe geleid dat in Nederland het aantal getelde slachtoffers ongeveer even groot is als in de Bondsrepubliek; eigenlijk uitermate komisch maar je zou er ook om kunnen huilen omdat het praktiseren van effectbejag met allerlei bijbedoelingen kennelijk zelfs door officixc3xable instanties bedreven wordt. Hulpverleners zijn in feite totaal ongeschikt om misdrijven in kaart te brengen. Het is dan ook een schande dat hun bevindingen zonder dat de politie voor de nodige waarheidsvinding er aan te pas is gekomen, in genoemde statistieken belanden, temeer omdat dergelijke tellingen in VN-rapporten gebruikt worden (via de route Coxc3xb6rdinatiecentrum Mensenhandel (Comensha)=>Bureau Nationaal Rapporteur Mensenhandel=>UNODC) en er in den lande beleid op wordt gebaseerd.

In een landje waar media en politiek verslaafd zijn aan drama is veel mogelijk; drama verkoopt nu eenmaal meestal beter dan de waarheid

Zaterdag 26 juni: Brood & Dood in de Amsterdamse Goot

26 Jun

Rex-van-p

Filmpjes! Zo zijn ze er nog, zo zijn ze weg. Gisteravond linkte ik naar een filmpje van de Amsterdamse cameravoerder Frank Buis, over een wat agressief voorval op straat waarbij een agent wat meer uit zijn dak gaat dan een uitgaander. Filmpje is nu ineens weg. Dan maar een andere. Afgelopen week was Rex van P. in het nieuws, die drie hulpverleners neerstak, van wie er xc3xa9xc3xa9n overleed en twee zwaargewond raakten.

Deze Rex was een vriendje van rapper Ishmael Gumbs, die in september in de Bijlmer werd doodgeschoten bij een ruzie. In dit filmpje over Gumbs komt vriend Rex ook voor (hij is de jongen die met het pak melk op schoot zit). Ik zou 'm wel willen balken, maar ik weet niet hoe dat moet bij filmpjes. 

In de muziekwereld is de moeder van Rex weer wat bekender: zij was vroeger achtergrondzangeres bij Herman Brood (ook al dood) & His Wild Romance.

Het vonnis staat hier