Archive | March, 2008

Vrijdag 28 maart: Fourniret, Dutroux & La Serpe

28 Mar

Dutrouxscreenshot1web

Word nooit rechtbankverslaggever in Belgixc3xab. Een moordzaak die er bij ons in xc3xa9xc3xa9n middag wordt doorgejaagd (de dubbele moord in Melissant) duurt daar minstens een week en als er een jury aan te pas komt is het helemaal niet meer te overzien. Het proces tegen seriemoordenaar Fourniret gaat maanden duren en de man zelf zegt waarschijnlijk niks: hij wilde dat de zaak achter gesloten deuren zou worden behandeld. Veel van de gruwelijke details zijn al bekend, na een paar dagen is bijna niemand meer gexc3xafnteresseerd, maar de verslaggever moet op zijn post blijven.

Dutrouxscreenshot2webHet proces tegen Dutroux in Aarlen was ook zo’n crime. Voor mij was het aardig een dagje te gaan kijken, de Belgische collega’s waren na afloop (eigenlijk: kort na het begin) al volkomen Dutroux-moe. Begrijpelijk, maar meer dan Fourniret is Dutroux altijd blijven fascineren. Niet omdat het zelf zo’n interessante man is, maar omdat hij uit zo’n ‘normale familie’ komt. Dat was twee jaar geleden voor Jessica Villerius, programmamaakster, aanleiding op zoek te gaan naar het verleden van Dutroux, naar zijn familie: hoe kijken zij tien jaar later aan tegen ‘het Monster’.

Jessicamarcinelweb

Ik ben vaak met haar meegeweest. Dit is precies wat mij zelf ook boeit: de achtergrond van een misdadiger, de vraag: hoe kan iemand zo worden, wat is er in die familie gebeurd, is daar een verklaring te vinden? Bijna had ze Dutroux zelf aan de telefoon gehad, we hebben uren zitten wachten, met alle apparatuur stand-by, maar op het laatste moment had er kennelijk toch ergens iemand iets geblokkeerd. Wel heeft ze een brief van hem gekregen waarin hij ingaat op de schuldvraag, de relatie met zijn vader, de (ontbrekende) band met zijn moeder, over xe2x80x98de belangrijkste persoon in zijn levenxe2x80x99 (verrassing) en over de zelfmoord van zijn broertje. Meer informatie op www.poshproductions.nl 

Foto links: Jessica aanbellend in Marcinelle, niet ver van het Huis der Gruwelen

                                                                          *

Dan kun je dus beter rechtbank- of misdaadverslaggever in Nederland zijn. Een dagje naar de Bunker, ‘even Holleederen?’ Als het zo uitkomt. Gisteren was er weer een pro forma-zitting. Velen vroegen: ga jij er niet heen? Nee hoor, ik heb wel wat anders te doen en als Eric van crimesite verslag doet hebben jullie mij niet nodig.

Ik vraag me wel af of zijn conclusie niet iets te voorbarig is: van de geloofwaardigheid van La Serpe blijft niks meer over, het was prijsschieten voor de advocaten. Dat was te verwachten, maar aan de andere kant: ik denk dat het Openbaar Ministerie het echte kruit nog even droog houdt, tot de inhoudelijke behandeling op 14 april. La Serpe heeft intussen betrokkenheid bij nog vier nieuwe liquidaties bekend. Daar zou ik nog wel iets meer over kunnen zeggen, maar dat is nou net kruit dat ik nog even droog moet houden.

Wat wel min of meer grappig is: La Serpe zegt dat hij die aanslag op Houtman wel moest plegen, om te bewijzen dat hij geen informant was. Zoiets zal heus wel eens gebeurd zijn, ik hoorde het pas ook nog, maar het lijkt een heel klein beetje een broodje-aap.

Fitna: de eerste vijf minuten…

27 Mar

Update 21.00 uur:

Fitna1Fitna loopt vast na vijf minuten, zal wel te druk zijn. Wat ik er tot nu toe van gezien heb valt me nogal tegen, qua indringendheid. Ik kan precies zo’n filmpje maken met teksten uit de bijbel. Terwijl de meeste christenen (net als de meeste moslims) een tamelijk vredelievend volkje zijn. Maar misschien zit het venijn in de staart. Tot zo.Met dat Fitna wordt het voorlopig niks, hij loopt steeds vast. Eerlijk gezegd vind ik het tot nu toe een tamelijk dom filmpje en ik zie er tegenop het helemaal af te kijken. Maar het zal toch moeten! Dan maar even doorbijten.

Moddergevecht Peter R. vs. Koen S.

27 Mar

Update 11.30 uur:

PeterbooswebHet begint haast een straatgevecht te worden: Koen Scharrenberg is behoorlijk ‘pissed off’ over de reactie van Peter R. de Vries over het Patrick-verhaal. Hij reageerde gisteren bij mij zo:

"Dit begint erg zielig te worden. Het ego van Peter R. is inmiddels dermate gezwollen, dat het te groot is geworden voor Panorama. En andere bladen met journalisten die niet onmiddellijk hallelujah roepen als onze zelfverklaarde maker van een ‘wereldscoop’ zijn mening debiteert. Eigenlijk ook te groot voor Nederland. Wie niet onvoorwaardelijk en kritiekloos voor me is, is tegen me. Bijna aandoenlijk. Wat moet dat eenzaam zijn."

Henk Strootman mengt zich nu ook in de strijd en citeert Koen, die nog wat olie op het vuur gooit. Wordt het een uitslaande brand of kan de boel nog worden geblust?

Donderdag 27 maart: vadermoord in Bergeijk

27 Mar

BergeijkSoms is het tijdgebrek, soms heb je er destijds wat overheen gelezen. Zo is deze week in Den Bosch de 20-jarige Pascal S. uit Bergeijk in hoger beroep veroordeeld tot tien jaar cel en tbs met dwangverpleging. Een van zijn compagnons: Tom van der V.(19) uit Eersel. Het is zo’n bizarre zaak dat hij ook naadloos onderwerp zou kunnen zijn in een aflevering van Radio Bergeijk (met Peer van Eersel…)

Hoe plannen in de war kunnen lopen. Drie Brabantse jongeren hadden bedacht de 62-jarige Toon van L. uit Bergeijk te vermoorden om met de erfenis naar de Bahama’s te gaan. In plaats daarvan zullen ze een groot deel van hun leven doorbrengen in een tbs-kliniek. Hoofddader is de nu 23-jarige Frank van L., zoon van het slachtoffer.

In de nacht van 24 november 2005 zouden ze Van L. in zijn huis aan de Burgemeester Magneestraat in Bergeijk met een koevoet om het leven brengen. Het plan was bedacht door zoon Frank. Als zijn vadedr dood was, zou hij een miljoen euro erven. Het kon nog wel twintig jaar duren voor pa dood zou gaan, daar wilde hij niet op wachten. Samen met vriend Pascal testte hij de koevoet tegen een boom, om na te gaan of hij sterk genoeg was om zijn vader dood te slaan.

Frank gaf de sleutel aan Pascal en Tom en ging zelf naar het casino in Eindhoven voor zijn alibi. Binnen werd gedaan alsof het een inbraak was, de slapende man werd in zijn bed vijf keer met de koevoet op zijn hoofd geslagen. Daarna spraken de drie af bij een vijver in de buurt. Kleren werden verbrand, de koevoet werd in de vijver gegooid. ‘Op naar de Bahamas,’ riepen ze. De officier van justitie noemde hen destijds: ‘Drie dwazen.’

Hoe ze precies bij de politie in beeld zijn gekomen heb ik nog niet gelezen, wel dat de drie elkaar de schuld gaven. Het echte drama zit natuurlijk bij de familie Van L.: wat is daar misgegaan?

Frank en Tom zijn in 2006 veroordeeld tot acht jaar en tbs.

Peter R. slaat terug (2)

26 Mar

Update 19.00 uur:

PanopeterskutstreekDe toch al wat wankele relatie van Peter R. de Vries met het weekblad Panorama bevindt zich momenteel in een ultieme dip. Ik had het er vorige week al even over toen ik de column van hoofdredacteur Frans Lomans daar aan de kant zag hangen. Hij is nu uit, en Peter reageert er meteen op. Gaat om het niet doorgaan van het interview met Beth Holloway. Verslaggeefster Mylxc3xa8ne de la Haye was nogal gebelgd dat haar sessie met Beth niet doorging, terwijl ze toch op goede voet stond (staat?) met Peter R.

Hoe dan ook, Peter kan niet alleen boos kijken, hij kan ook hxc3xa9xc3xa9l kwaad schrijven! Zie hier

                                                                        *

Spooky's Dak Off & Zomerhitte

26 Mar

SpookyDe Wereld Draait Door ging op bezoek bij Iwan Groeneveld, de wat aan lager wal geraakte helft van het zangduo Spooky & Sue en zanger van de Swinging Soul Machine. Het lijkt een beetje op ‘opa vertelt’, maar we hebben het toch over een redelijk journalistiek programma, mag je dan essentixc3xable informatie achterwege laten? Omdat het misschien een beetje lullig is? De grootste hit van de Swinging Soul Machine was ‘Spooky’s Day Off’: zanger Spooky was er niet bij, het werd een instrumentaaltje. Later vormde Spooky de mannelijke helft van het duo Spooky & Sue, maar hun enige hits (‘Swinging on a star’ en ‘You talk too much’ werden niet gezongen door Spooky, maar door Big John Russell. Omdat zijn vrouw het niet vertrouwde dat Big John ging optreden met de mooie Britse Sue. Op Youtube staat een tamelijk beroerde uitvoering van Spooky’s Day Off, maar de melodielijn is herkenbaar, voor de liefhebbers.

                                                                            *

Zomerhitte1jOver muziek gesproken: hoe zit dat bij ‘Zomerhitte’? Wat ik erover gehoord en gezien heb doet me niet aanstonds naar de bioscoop snellen, maar er wordt veel vergeleken met Turks Fruit. Wat mij daarvan het meest is bijgebleven is de muziek. Niet alleen van Toots Thielemans, er waren ook veel andere fragmenten die de film ‘droegen’. Is dat bij Zomerhiite ook zo? Het is opvallend dat bij klassiekers die niet snel vervelen (‘Sound of music’, ‘Once upon a time in the West’) de muziek misschien wel net zo belangrijk is als de beelden.

Nog xc3xa9xc3xa9n klein muziekdingetje: sommigen piekeren zich suf over voor wie Hans van Eijck zijn ‘Ma belle amie’ heeft geschreven. Men wil hints. Zal ik er nog eens eentje geven? Dat is de hint van de journalist in mij: begin bij de bron, vraag het Hans van Eijck zelf. Er is vast wel iemand die hem een mailtje wil sturen.

                                                               *

Nog even over onze wegpiraat op Tweede Paasdag: voor een agent moet het toch simpel zijn  even de gegevens te achterhalen en per mail aan mij door te geven? Zal ik zeker niet publiceren en dan haal ik ook een deel van het kenteken weg, maar dan houd ik ‘m in mijn archief. Mocht hij in de toekomst betrokken raken bij een verkeersongeluk waarbij andere slachtoffers vallen dan hijzelf, mogen ze mij oproepen als getuige.

Woensdag 26 maart: 'Dutroux? Ik ben veel erger'

26 Mar

Fourniret1webMorgen begint het proces tegen de Belgisch-Franse seriemoordenaar Michel Fourniret. Veel mensen zijn er verbaasd over dat zijn echtgenote zo meewerkte aan zijn misdrijven. Toch komt dat vaker voor. De slachtoffers hebben geen verweer. Je wordt gewaarschuwd voor enge mannen, niet voor enge vrouwen. En zeker niet in combinatie met een vriendelijke oude opa.

Een van de eerste slachtoffers is Jeanne Marie Desramault (foto rechts), in 1989. Ze is dan 22 jaar oud. Op een vroege zaterdagmorgen in maart wordt ze afgezet op het treinstation in Charleville-Mxc3xa9zixc3xa8res in noord-Frankrijk, waar ze een secretaresse-opleiding volgt. Kloosterzusters brengen haar naar het station, om vijf uur xe2x80x99s morgens. De trein vertrekt om half zes. Niemand weet wat er is gebeurd, de politie doet vrijwel geen onderzoek: ze is meerderjarig, ze zal wel bij een vriendje zijn…

Desramault1webDe kloosterzusters laten het er niet bij zitten en gaan zelf op onderzoek uit. Ze vinden een getuige die gezien heeft dat Jeanne Marie bij een vrouw in de auto stapte, voor het station. Achteraf blijkt dat Monique Olivier te zijn geweest, de vrouw van Michel Fourniret. Het echtpaar had Jeanne Marie enkele weken daarvoor in de trein ontmoet. Ze hadden een goed gesprek gevoerd en waren aan de weet gekomen dat ze elke zaterdagmorgen met de vroege trein naar huis ging om het weekend bij haar ouders door te brengen. Monique Olivier pikte haar op, onderweg moet Fourniret zijn ingestapt. Nog dezelfde dag wordt ze verkracht en vermoord. Haar lichaam wordt begraven bij hun kasteeltje bij Donchery, ten zuiden van Floing. Maar dat wordt allemaal pas veel later bekend.

Vier jaar na haar verdwijning sterft haar moeder van verdriet, haar vader sluit zich op in zijn huis en wil met niemand nog contact. Meer dan 25 jaar lang leeft hij als een kluizenaar, hij kijkt alleen elke dag even naar buiten of zijn dochter er al aankomt. In 2004 krijgt hij een briefje in de bus met het verzoek de politie te bellen. Telefonisch krijgt de hoogbejaarde man te horen dat het lichaam van Jeanne Marie is gevonden. Monique Olivier kan haar geheim niet langer bewaren. Als ze tijdens het proces tegen Marc Dutroux de verschrikkelijke details hoort van de slachtoffers, biecht ze alles op. Dan blijkt ook dat ze zelf volop heeft meegewerkt om aan de bizarre eisen van haar man te voldoen.

Bij het kasteeltje waar het lichaam van Jeanne Marie is begraven, ligt nxc3xb3g een lijk: dat van Elisabeth Brichet. In Belgixc3xab was dat een bekende naam: er is jarenlang gedacht dat zij een slachtoffer van Dutroux was. Het twaalfjarig meisje was urenlang opgewacht door Fourniret en zijn vrouw en hun xc3xa9xc3xa9njarig zoontje. Monique had gevraagd of Elisabeth hen de weg kon wijzen naar een dokter, voor hun kindje. Ze stapt in, wordt ontvoerd, verkracht en vermoord.

Marieascension1webFourniret zit op het moment dat zijn vrouw gaat praten al bijna een jaar vast, maar niemand beseft op dat moment wat voor monster men in huis heeft. Hij is op vrijdag 6 juni 2003 tegen de lamp gelopen. Dat ging zo: om drie uur die middag verlaat de 13-jarige Marie-Ascension Korimbi (foto links) het ouderlijk huis in het Belgische Ciney om een verjaardagskaart te kopen voor een vriendinnetje, 500 meter verderop. Ze wordt aangesproken door Fourniret, die haar de weg vraagt naar een klooster. Ze wijst hem de weg, maar Fourniret wil dat ze bij hem instapt, in zijn witte bestelwagen. Eerst weigert ze. Fourniret zegt dan dat het heel slecht is als kinderen niet beleefd zijn tegen oudere mensen, "je kunt mij wel vertrouwen: ik ben leraar, ik ben vader, ik ben 61 jaar". Dan stapt ze in.

Fourniret rijdt meteen weg en maakt duidelijk dat hij het meisje gaat ontvoeren. "Bent u lid van de bende-Dutroux?", vraagt ze. Fourniret kijkt verbaasd opzij en zegt: "Dutroux? Ik ben veel erger!" In paniek begint Marie te bidden. Ze vraagt: "Meneer, gelooft u in God? Want als u dat deed, zou u niet doen wat u nu doet". Dat irriteert Fourniret. Hij snauwt: "Je werkt me op de zenuwen met dat gebid". Hij zet de auto aan de kant van de weg, gooit het meisje in de laadruimte en bindt haar handen en voeten vast met elektriciteitsdraad. Daarna rijdt hij verder.

Marie merkt dat ze haar voeten wel kan bewegen en met veel moeite weet ze de draad los te krijgen. Daarna kan ze met behulp van haar tanden het snoer om haar polsen loskrijgen. Het is donker in de laadruimte van de bestelwagen, maar op de tast vindt ze een knop. Ze kan de achterklep openmaken, maar ze wacht tot de auto bijna stilstaat, dan springt ze eruit. Fourniret heeft er niets van gemerkt. Op een verkeersbord ziet Marie dat ze al 23 kilometer buiten Ciney is. Er komt een auto aanrijden met een vrouw achter het stuur. Ze vertelt later dat ze niet had willen stoppen, maar ze ziet de angst op het gezicht van het meisje en neemt haar toch mee. Ze keert direct en rijdt linea recta naar het politiebureau. Onderweg komen ze Fourniret tegen, die kennelijk heeft ontdekt dat hij zijn prooi is kwijtgeraakt en op zoek gaat. Marie kijkt hem recht in het gezicht, de automobiliste onthoudt het kenteken. De politie wacht Fourniret thuis op. Het zou nog bijna een jaar duren voor duidelijk wordt dat dit geen eenmalige mislukte poging tot ontvoering was, maar dat Marie ontsnapt was aan een seriemoordenaar.

Tijdens de ondervragingen wordt duidelijk dat Fourniret bijna altijd op dezelfde manier opereerde. Hij reed rond in zijn auto, op zoek naar een prooi. Als hij die gevonden had, lokte hij de meisjes naar zich toe met een smoes, meestal een vraag om inlichtingen. Hij deed dat heel vriendelijk, zodat de meisjes geen argwaan koesterden. Zodra ze dicht genoeg in zijn buurt waren overmeesterde hij ze, bond hen vast en reed met hen terug naar huis, in Frankrijk. Hij voelde zich aangetrokken voelde tot xe2x80x98de elegantie en maagdelijkheid van jonge meisjesxe2x80x99: de leeftijd van zijn slachtoffers schommelde tussen de twaalf en de tweexc3xabntwintig jaar. Hij was geen doorsnee-pedofiel: dat veel slachtoffers jong waren, was vooral omdat hij die gemakkelijker mee kon krijgen dan oudere.

Een reportage over de manier waarop kinderlokkers hun slachtoffers weten mee te tronen, staat hier