DAGBOEK VAN ZATERDAG 2 DECEMBER

2 Dec

Toen ik gisterenochtend wakker werd stond mijn politiescanner (Rotterdam is nog niet overgegaan op C2000) nog zachtjes te ruisen. Opeens kraakte daar een vroege melding. "Niet zo’n fijne opdracht om mee te beginnen", sprak de meldkamerman, "maar graag even naar het bedrijf .. aan de Ringdijk in Ridderkerk. Man tussen een draaibank terechtgekomen, vermoedelijk fataal. Traumaheli vliegt." Even later meldde zich de eerste wagen. "HB, het is inderdaad fataal. Graag slachtofferhulp aan het bureau voor de mensen die het slachtoffer hebben gezien." Vervolgens bleef het even stil in de ether. Ik dacht: er is nu ergens een vrouw die nog van niets weet. Misschien ruimt ze de ontbijttafel op en gaat ze straks naar de supermarkt om een kratje bier voor haar man te kopen. Maar straks zal een agent bij haar aan de deur staan met het vreselijke nieuws. En zal de grond onder haar bestaan worden weggevaagd.

Maar de datum 1 december 2006 had nog meer in petto. Ik zat in Amsterdam op de redactie toen het  nieuws langzaam doorsijpelde. "Kind doodgestoken op basisschool." Mijn eerste gedachte was dat het om een vader met scheidingspEricelen ging. Je ziet het helaas vaker. Rechter wijst zorg voor het kind toe aan de vrouw, man draait door en denkt: als ik het kind niet mag zien, dan zal niemand het zien. Maar ik was te voorbarig, zo werd tijdens een persconferentie later die dag duidelijk. Er blijkt geen familieband te zijn tussen dader en slachtoffer. Ik sloeg onmiddellijk aan het denken. Zou het een insluiper zijn geweest, die zijn slag had willen slaan in een verlaten lokaal en zich opeens geconfronteerd zag met de kleine Jesse? Maar dan nog. Eigenlijk is er geen zinnig motief te bedenken voor zo’n Hoogerheide gruweldaad. Waarschijnlijk mag ik morgen voor Aktueel nog een bijdrage leveren voor de editie van woensdag a.s. Maar vanaf deze plaats geef ik eerlijk toe dat ik als vader van twee kleine kinderen niet sta te popelen. Na een week waarin in Belgixc3xab uitgebreid verslag is gedaan van de gruwelijk dood van een 3-jarige knulletje (werd door vriend van de moeder net zo lang middels karateschoppen en -slagen "gecorrigeerd", tot het ventje murw gebeukt op de bank ging liggen… en nooit meer wakker werd) en dood van Jesse vind ik het eigenlijk wel even welletjes. En daar schaam ik me niet voor. Want ook Peter R. de Vries heeft moeite om het droog te houden als hij over Nikkie Verstappen praat. En dat is goed. Want zodra al die zaken je niets meer doen kun je beter naar een ander vak uitzien.

Aangemaakt door Henk Strootman

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: