Archive | October, 2006

Dagboek van vrijdag 27 oktober

27 Oct

Videotheekbrunssum4webToeval bestaat. Woensdag zat ik in de wachtkamer van een gevangenis wat opsporingsbiljetten te bekijken. Er waren er achttien, vijf ervan kende ik niet, van drie maakte ik een notitie (later, je kunt daar niks opschrijven): Jo Post, Boogaard en Brielsman. Vanmorgen dacht ik: laat ik eens kijken wat er met die Jo Post aan de hand was, er stond me vaag iets bij dat het toch wel een interessante zaak was. Blijkt uitgerekend afgelopen dinsdag de rechtszaak te zijn geweest!

Videotheekhouder Jo Post (44) was op 24 oktober 2005 in bed door zijn hoofd geschoten. Het leek op een roofmoord, achteraf blijkt er een relatieconflict te hebben gespeeld: ex-vrouw Fien L.(39), die na de scheiding in Roermond was gaan wonen, zou haar goede kennis Gerard K.(40) uit Gennep hebben ingeschakeld om Post uit de weg te ruimen. Ze dacht dat haar ex hun drie kinderen mishandelde en dwong naar pornofilms te kijken. Op de dag van de moord ging ze mee om te kijken of de kust veilig was en ze gaf Gerard de sleutels, zodat hij naar binnen kon. Gerard zegt dat ze het plan samen hebben bedacht en dat het de bedoeling was Post te vermoorden. Niettemin werd alleen Gerard K. (toelichting: ik had hier per ongeluk eerst staan: Post, vandaar de reacties) veroordeeld, tot een gevangenisstraf van acht jaar, Fien L. werd vrijgesproken. Volgens haar was alleen afgesproken dat hij een kluis zou stelen en niet dat hij Post zou ombrengen, dat had hij op eigen houtje gedaan.

Morgen meer over een min of meer vergelijkbare zaak: de moordaanslag op de broer van Job Cohen.

Op de foto staat wel een videotheek in Brunssum, ik weet alleen niet helemaal zeker of dit de zaak van Post was. Zo niet, dan moet men maar denken: niet geschoten is altijd mis.

Anitaschuts2webAnita Schuts trekt aan het kortste eind: het boek over Stille Willem hoeft niet uit de handel. Ze was niet gelukkig met enige seksuele passages. Alexander Nijeboer – Volkskrantlezers kennen hem als cabaretrecensent en tijdschriftenbespreker xe2x80″ kreeg wel een tik over de neus: de biografie over oud-militair Fred Spijkers moet worden voorzien van een inlegvel met rectificatie, in eventuele volgende drukken moet de passages worden verwijderd. Het boek heet xe2x80x98Een man tegen de staatxe2x80x99 (xc3xa9xc3xa9n man tegen de staat?) en gaat over de strijd van klokkenluider Fred Spijkers tegen Defensie, dat hem in 1984 ontsloeg nadat hij niet wilde liegen over de doodsoorzaak van Rob Ovaa. Deze defensiespecialist kwam om bij een ongeluk met een landmijn in xe2x80x99t Harde. Volgens de defensietop door eigen schuld, volgens Spijkers omdat de landmijn, de AP-23, ondeugdelijk was. Defensie wist dat, nam onnodige risicoxe2x80x99s en omdat De Ruiter tussen 1982 en 1986 minister was gaat Nijeboer ervan uit dat hij op de hoogte was van xe2x80x98het doofpot-mechaniekxe2x80x99 erna.

Op de site van Nijeboer staat dat de minister xe2x80x98eieren voor zijn geld koosxe2x80x99 door akkoord te gaan met het opnemen van een aanvullende verklaring middels een inlegvel. Ik heb er wat twijfels over wie in dit geval de eieren kiest. En van wat ik lees over klokkenluider Spijkers word ik ook niet al te vrolijk, het is zoxe2x80x99n bekend patroon: complotten, moordaanslagen, ruzie met jan en alleman. Maar feit is wel dat Spijkers een schadeclaim van 1,6 miljoen kreeg toegewezen, dat krijg je niet voor niks. En De Ruiter zal toch niet blij zijn met de passages over een vermeend zedenschandaal (ontucht met minderjarigen) die in de eerste druk nog wel staan en ongetwijfeld het meest gelezen deel worden.

Advertisements

Dagboek van donderdag 26 oktober

26 Oct

Ianburuma

Hoe serieus moet je een boek nemen dat feitelijk wemelt van de fouten? In ‘Dood van een gezonde roker: Nederland na de moord op Theo van Gogh’ beweert Ian Buruma dat Volkert van der G. op de fiets naar het Mediapark ging om Pim Fortuyn te vermoorden. Ik heb het zelf niet gelezen (ga ik ook niet doen) maar in verschillende recensies las ik over de slordigheden. Voor de boodschap die Buruma wil brengen en het debat over het moslimfundamentalisme schijnt het allemaal niet uit te maken, maar hoe kan zoiets gebeuren? Ik heb het zelf ook wel eens: dat je er ineens achterkomt dat je van bepaalde dingen een verkeerde voorstelling hebt. Dat is lastig als er verder niemand meer tussen zit, zoals bij deze site. Maar als je een boek uitgeeft, mag je toch veronderstellen dat er een redacteur is die corrigeert. Waarschijnlijk is de oorzaak dat het boek eerst in het Engels is verschenen. Van een Engelse redacteur kun je niet verwachten dat hij/zij de Nederlandse feiten kent. En die fiets kan ik nog wel plaatsen: dat was, in het hoofd van Buruma, de fiets van Donner.

                                                                   ********

Nu ik toch aan het muggenziften ben: Martin Bril citeert in zijn column in de Volkskrant Karl Marx: godsdienst is opium voor het volk. Een klassieke fout, tenminste, zo is mij dat altijd voorgehouden. Marx zei: "Die Religion ist das Opium des Volkes". Dus: vxc3¡n het volk. Dat is een heel verschil: of de Staat het volk de ‘opium’ opdringt om het koest te houden, of dat het volk daar zelf voor kiest.

                                             **********

Cheraine

Het meisje op de foto is Cheraine, over wie ik eerder schreef. Zij wil voor ze sterft Frans Bauer graag ontmoeten, maar dat lijkt niet te lukken. "Zoals je je wellicht kunt voorstellen, ontvangt Frans Bauer dagelijks vele dergelijke aanvragen van fans, maatschappelijke projecten en goede doelen. Ondanks het feit dat Frans Bauer dergelijke aanvragen een warm hart toedraagt, is het voor hem gezien zijn overvolle agenda, de grote hoeveelheid aanvragen en zijn ambassadeursschap van Villa Pardoes niet mogelijk om hieraan zijn medewerking te verlenen. Wij hopen op je begrip in deze en wensen jullie uiteraard veel sterkte toe."

Aldus het management. Joke Haverhoek deed daarna nog een poging bij de Tros, waar ze het advies kreeg een boekingskantoor te bellen. Voor wie dit allemaal niet snapt: het vorige stukje over Cheraine staat hier

                                                          *************

Oud-minister Job de Ruiter wil het boek van Alexander Nijeboer tegenhouden, vanmiddag is er een kort geding. Het gaat over klokkenluider Fred Spijkers en een doofpotschandaal rond de dood van een militair die om het leven kwam doordat er ondeugdelijk oefenmateriaal was gebruikt. Ik heb het over het algemeen niet zo op klokkenluiders, gaandeweg de rit blijken de motieven meestal niet zo nobel als in het begin lijkt. Of, en dat is voorzover ik het gevolgd heb, met Spijkers aan de hand: hij had wel een punt, maar heeft zich daar zo in vastgebeten dat hij geen afstand meer kon nemen en het groter heeft gemaakt dan het had moeten zijn: overal worden fouten gemaakt, ook wie een punt heeft moet op een gegeven moment een punt kunnen zetten. De harde taal die de minister gebruikt om Spijkers tegen te houden (dreigen met een miljoen euro boete voor elke uitlating die Spijkers doet) staat mij aan de andere kant ook helemaal niet aan. Kom ik nog op terug.

Dagboek van woensdag 25 oktober

25 Oct

‘Wat ik geschreven heb, dat heb ik geschreven.’ Zei wijlen Pontius Pilatus. Ik ben daar ook wel voor, ik haal niet zo snel iets weg, maar een heel enkele, zeer oplettende, nauwkeurige lezer kxc3¡n hebben ontdekt dat ik vandaag een nog niet zo oud stukje heb weggemoffeld. Het is bewaard, ik zet het nog wel een keer terug, maar pas als de kust veilig is. Op dit moment is het uit strategische overwegingen handiger het even weg te laten.

                                                              ************

Vrouwengevangenis1Mijn bezoek aan de vrouwengevangenis in Zwolle was uitermate boeiend. Zo hoor je nog eens wat… Over de vrouw die een aanslag wilde laten plegen op haar echtgenoot, de broer van Amsterdams burgemeester Job Cohen. In de gevangenis had ze ‘t niet te makkelijk: sociaal gezien viel ze nogal uit de toon en ze zou zelfs door haar celgenote bijna zijn verkracht.

Ook interessant: aan een Amsterdamse gracht (naam en nummer bekend) woont een schatrijke man die hoertjes oppikt en voor veel geld hele stoute dingen laat doen. Dat neemt hij allemaal op en zet hij op internet. Mijn gesprekspartner was door een ex-vriend van zulke beelden herkend. Ga ik nog eens uitzoeken. Ik moet trouwens ook nog even nakijken of bekend is waarom de broer van Job moest verdwijnen, of dat ooit in de krant heeft gestaan. Kom ik op terug.

                                                               ***********

Luciadebweb

Met enige vertraging zag ik de aflevering van Peter de Vries over Lucia de  B., de ‘engel des doods’: nachtzuster of nachtmerrie. Er wordt veel te weinig televisie gemaakt op deze manier: feitelijk, gedegen en toch spannend. Ik had nu voor het eerst het idee dat ik ongeveer weet hoe deze zaak in elkaar steekt, maar ik bleef nog met xc3xa9xc3xa9n vraag zitten. De afgelopen weken blies schrijver Maarten ‘t Hart nogal in de bus in deze kwestie: een oude vriend van hem was als deskundige betrokken geweest bij het onderzoek in de beginfase en die was later tot het inzicht gekomen dat er toen een essentixc3xable fout was gemaakt. Dat element miste ik bij De Vries. Over het algemeen wordt het er niet beter op als bekende Nederlanders zich met geruchtmakende processen bemoeien, maar deze bijdrage van Maarten ‘t Hart leek mij zinvol. Hij vergeleek de zaak met de heksenprocessen uit de Middeleeuwen en zo bekeken moet je constateren dat er wederom niets nieuws is onder de zon. Heksenjachten zijn er nog steeds, niet alleen op dames.

Het programma van Peter de Vries neemt een herfstpauze, in verband met de aankoop van een Amerikaanse serie. Wat is er aan de hand met misdaad op televisie? Van Bureau Misdaad hoor je ook niet veel meer, ‘Actienieuws’ van SBS6 sneuvelde zonder dat er iets voor in de plaats kwam, de tv-makers hebben alleen nog oog voor amateurs (dat malle ijsdansen) en geflipte burgers (gouden kooi). En iedereen houdt zich ineens bezig met vage filmpjes, google betaalt meer dan een miljard voor telefoonvideootjes. Het zal allemaal wel, maar ik zie niks in dat ondermaatse geknoei, al zal daar altijd wel een markt voor blijven.

                                                           ***********

Over criminele vrouwen gesproken (al dan niet schuldig): zo meteen ga ik even op bezoek bij een dame in de vrouwengevangenis, die mij graag iets wil vertellen. Ik ken haar niet, ik geloof dat ze het wil hebben over een soort discriminatie ten opzichte van mannelijke gedetineerden. Vanmiddag meld ik wel waar het over ging. En voor degenen die het gisteren hebben gemist: een nieuw stukje over het proces in Epe staat inmiddels online. Wie gexc3xafnteresseerd: kijk even bij gisteren. 

Dagboek van woensdag 25 oktober

25 Oct

‘Wat ik geschreven heb, dat heb ik geschreven.’ Zei wijlen Pontius Pilatus. Ik ben daar ook wel voor, ik haal niet zo snel iets weg, maar een heel enkele, zeer oplettende, nauwkeurige lezer kxc3¡n hebben ontdekt dat ik vandaag een nog niet zo oud stukje heb weggemoffeld. Het is bewaard, ik zet het nog wel een keer terug, maar pas als de kust veilig is. Op dit moment is het uit strategische overwegingen handiger het even weg te laten.

                                                              ************

Vrouwengevangenis1Mijn bezoek aan de vrouwengevangenis in Zwolle was uitermate boeiend. Zo hoor je nog eens wat… Over de vrouw die een aanslag wilde laten plegen op haar echtgenoot, de broer van Amsterdams burgemeester Job Cohen. In de gevangenis had ze ‘t niet te makkelijk: sociaal gezien viel ze nogal uit de toon en ze zou zelfs door haar celgenote bijna zijn verkracht.

Ook interessant: aan een Amsterdamse gracht (naam en nummer bekend) woont een schatrijke man die hoertjes oppikt en voor veel geld hele stoute dingen laat doen. Dat neemt hij allemaal op en zet hij op internet. Mijn gesprekspartner was door een ex-vriend van zulke beelden herkend. Ga ik nog eens uitzoeken. Ik moet trouwens ook nog even nakijken of bekend is waarom de broer van Job moest verdwijnen, of dat ooit in de krant heeft gestaan. Kom ik op terug.

                                                               ***********

Luciadebweb

Met enige vertraging zag ik de aflevering van Peter de Vries over Lucia de  B., de ‘engel des doods’: nachtzuster of nachtmerrie. Er wordt veel te weinig televisie gemaakt op deze manier: feitelijk, gedegen en toch spannend. Ik had nu voor het eerst het idee dat ik ongeveer weet hoe deze zaak in elkaar steekt, maar ik bleef nog met xc3xa9xc3xa9n vraag zitten. De afgelopen weken blies schrijver Maarten ‘t Hart nogal in de bus in deze kwestie: een oude vriend van hem was als deskundige betrokken geweest bij het onderzoek in de beginfase en die was later tot het inzicht gekomen dat er toen een essentixc3xable fout was gemaakt. Dat element miste ik bij De Vries. Over het algemeen wordt het er niet beter op als bekende Nederlanders zich met geruchtmakende processen bemoeien, maar deze bijdrage van Maarten ‘t Hart leek mij zinvol. Hij vergeleek de zaak met de heksenprocessen uit de Middeleeuwen en zo bekeken moet je constateren dat er wederom niets nieuws is onder de zon. Heksenjachten zijn er nog steeds, niet alleen op dames.

Het programma van Peter de Vries neemt een herfstpauze, in verband met de aankoop van een Amerikaanse serie. Wat is er aan de hand met misdaad op televisie? Van Bureau Misdaad hoor je ook niet veel meer, ‘Actienieuws’ van SBS6 sneuvelde zonder dat er iets voor in de plaats kwam, de tv-makers hebben alleen nog oog voor amateurs (dat malle ijsdansen) en geflipte burgers (gouden kooi). En iedereen houdt zich ineens bezig met vage filmpjes, google betaalt meer dan een miljard voor telefoonvideootjes. Het zal allemaal wel, maar ik zie niks in dat ondermaatse geknoei, al zal daar altijd wel een markt voor blijven.

                                                           ***********

Over criminele vrouwen gesproken (al dan niet schuldig): zo meteen ga ik even op bezoek bij een dame in de vrouwengevangenis, die mij graag iets wil vertellen. Ik ken haar niet, ik geloof dat ze het wil hebben over een soort discriminatie ten opzichte van mannelijke gedetineerden. Vanmiddag meld ik wel waar het over ging. En voor degenen die het gisteren hebben gemist: een nieuw stukje over het proces in Epe staat inmiddels online. Wie gexc3xafnteresseerd: kijk even bij gisteren. 

Dagboek van woensdag 25 oktober

25 Oct

‘Wat ik geschreven heb, dat heb ik geschreven.’ Zei wijlen Pontius Pilatus. Ik ben daar ook wel voor, ik haal niet zo snel iets weg, maar een heel enkele, zeer oplettende, nauwkeurige lezer kxc3¡n hebben ontdekt dat ik vandaag een nog niet zo oud stukje heb weggemoffeld. Het is bewaard, ik zet het nog wel een keer terug, maar pas als de kust veilig is. Op dit moment is het uit strategische overwegingen handiger het even weg te laten.

                                                              ************

Vrouwengevangenis1Mijn bezoek aan de vrouwengevangenis in Zwolle was uitermate boeiend. Zo hoor je nog eens wat… Over de vrouw die een aanslag wilde laten plegen op haar echtgenoot, de broer van Amsterdams burgemeester Job Cohen. In de gevangenis had ze ‘t niet te makkelijk: sociaal gezien viel ze nogal uit de toon en ze zou zelfs door haar celgenote bijna zijn verkracht.

Ook interessant: aan een Amsterdamse gracht (naam en nummer bekend) woont een schatrijke man die hoertjes oppikt en voor veel geld hele stoute dingen laat doen. Dat neemt hij allemaal op en zet hij op internet. Mijn gesprekspartner was door een ex-vriend van zulke beelden herkend. Ga ik nog eens uitzoeken. Ik moet trouwens ook nog even nakijken of bekend is waarom de broer van Job moest verdwijnen, of dat ooit in de krant heeft gestaan. Kom ik op terug.

                                                               ***********

Luciadebweb

Met enige vertraging zag ik de aflevering van Peter de Vries over Lucia de  B., de ‘engel des doods’: nachtzuster of nachtmerrie. Er wordt veel te weinig televisie gemaakt op deze manier: feitelijk, gedegen en toch spannend. Ik had nu voor het eerst het idee dat ik ongeveer weet hoe deze zaak in elkaar steekt, maar ik bleef nog met xc3xa9xc3xa9n vraag zitten. De afgelopen weken blies schrijver Maarten ‘t Hart nogal in de bus in deze kwestie: een oude vriend van hem was als deskundige betrokken geweest bij het onderzoek in de beginfase en die was later tot het inzicht gekomen dat er toen een essentixc3xable fout was gemaakt. Dat element miste ik bij De Vries. Over het algemeen wordt het er niet beter op als bekende Nederlanders zich met geruchtmakende processen bemoeien, maar deze bijdrage van Maarten ‘t Hart leek mij zinvol. Hij vergeleek de zaak met de heksenprocessen uit de Middeleeuwen en zo bekeken moet je constateren dat er wederom niets nieuws is onder de zon. Heksenjachten zijn er nog steeds, niet alleen op dames.

Het programma van Peter de Vries neemt een herfstpauze, in verband met de aankoop van een Amerikaanse serie. Wat is er aan de hand met misdaad op televisie? Van Bureau Misdaad hoor je ook niet veel meer, ‘Actienieuws’ van SBS6 sneuvelde zonder dat er iets voor in de plaats kwam, de tv-makers hebben alleen nog oog voor amateurs (dat malle ijsdansen) en geflipte burgers (gouden kooi). En iedereen houdt zich ineens bezig met vage filmpjes, google betaalt meer dan een miljard voor telefoonvideootjes. Het zal allemaal wel, maar ik zie niks in dat ondermaatse geknoei, al zal daar altijd wel een markt voor blijven.

                                                           ***********

Over criminele vrouwen gesproken (al dan niet schuldig): zo meteen ga ik even op bezoek bij een dame in de vrouwengevangenis, die mij graag iets wil vertellen. Ik ken haar niet, ik geloof dat ze het wil hebben over een soort discriminatie ten opzichte van mannelijke gedetineerden. Vanmiddag meld ik wel waar het over ging. En voor degenen die het gisteren hebben gemist: een nieuw stukje over het proces in Epe staat inmiddels online. Wie gexc3xafnteresseerd: kijk even bij gisteren. 

Dagboek van dinsdag 24 oktober

24 Oct

De voormalige Amsterdamse gemeenteambtenaar Tonnie van Eunen (50) is maandagavond dood aangetroffen in een pand in de Jordaan. Officieel is het zelfmoord, maar er zijn twijfels: hij was de laatste tijd juist zo actief. Een paar jaar geleden kwam ik zijn naam nogal prominent tegen toen ik bezig was met een verhaal over ondernemers op de Wallen. Dat is een klein wereldje, waarin je steeds dezelfde namen hoort. Een van zijn belangrijkste contacten was John Mieremet. Hij was er ook bij aanwezig toen John Mieremet voor de eerste keer werd neergeschoten, bij het kantoor van Evert Hingst.

Hij werkte de laatste jaren veel samen met Charles Geerts, meldt een ingewijde. Ik moet Geerts toch nog bellen, er is nogal wat te doen met de bibob, de wet die alles wat zweemt naar criminaliteit uit de Amsterdamse horeca-, prostitutie- en vastgoedwereld wil verbannen. Geerts heeft daar veel last van, maar ook Van Eunen zag de bui blijkbaar hangen.

                                                          ***********

Epeagent4webEpeagent1webWie kent deze mannen nog? Het zijn ‘de Vier van Epe’. Gisteravond zat ik naar een oude videoband te kijken, uit 1996: een aflevering van Peter R. de Vries, over de moord op Monique Jacobse. Toen die afgelopen was, bleek er een aflevering van een programma van Paul Witteman op te staan, als ik me goed herinner ‘Tussen gevoel en verstand’. Het ging over de vier politiemannen uit Epe die werden verdacht van verkrachting van hun bekende plaatsgenote Jolanda. Op het moment dat het misbruik plaatsvond, was Jolanda overigens nog maar twaalf jaar en xc3xa9xc3xa9n van de agenten woonde toen nog niet eens in Epe, maar dat deed er niet toe: in het dorp, in de publieke opinie en zelfs bij hun eigen collega’s werden de vier mannen volkomen afgebrand. Ze werden wel vrijgesproken, uiteraard, de verklaringen van Jolanda waren zo bizar en ongeloofwaardig dat elk weldenkend mens toen al wist dat hier sprake was van een royaal belegd Broodje Aap, maar het geloof in Jolanda heerste toen nog volop. Voor deze mannen begon de ellende in 1993, de uitzending met Witteman was in 1996. Zelfs toen was Witteman – die wel erg serieus en streng keek – nog onder de indruk van Jolanda: tamelijk boos kijkend zei hij dat Jolanda wel ‘buitengewoon geloofwaardig’ op hem was overgekomen, ‘bxc3xbaitengewoon geloofwaardig!’

Epeagent3webEpeagent2web_1Dat was nou juist het probleem: niet alleen journalisten, ook rechters en deskundigen vonden Jolanda zo geloofwaardig. Voor mij was ‘Epe’ in zekere zin een eye-opener: hoe kunnen weldenkende mensen zulke onzin geloven? De talloze onmogelijke zwangerschappen, begraven babylijkjes, abortus met een kettingzaag terwijl gynaecologen geen enkele beschadiging konden vinden. En dan toch een hele serie familieleden veroordelen tot lange gevangenisstraffen, in feite zonder een greintje bewijs, alleen de morbide fantasiexc3xabn van een dame die wat aandacht nodig had. En bij wie vroeger thuis wellicht wat incestueuze broeierigheden waren geweest. Schrijnend aan het verhaal van de Vier van Epe was vooral de manier waarop er later met hen is omgegaan. Natuurlijk, als er iemand aangifte doet tegen politiemensen, moeten er maatregelen worden genomen. Maar toen bleek dat het allemaal uit Jolanda’s duimpje was gekomen, nam niemand het voor hen op. Een echte royale rehabilitatie is er nooit geweest. Waarbij vooral de toenmalige burgemeester een kwalijke rol speelde.

Witteman1996webWat is er eigenlijk van alle deze mannen terechtgekomen? Is de burgemeester nog gepromoveerd naar een grotere gemeente? Zijn de mannen nog een beetje gelukkig geworden? En van Jolanda hoor je ook niks meer. Van Paul Witteman weten we ‘t wel: terwijl ik naar de oude band zat te kijken, was hij live op televisie bezig met een aanzienlijk vrolijker uitstraling dan tien jaar geleden. Voor enkele fragmenten uit ‘Epe, het proces’: klik hier

                                             *********

Ik ben in februari met dit weblogje begonnen. Het aardige is dat er een hele wisselwerking aan het ontstaan is met mensen die meelezen en meedenken. Zo kreeg ik het gisteren met iemand over wat oude moordzaken en werd ‘het meisje uit het bietenveld’ genoemd. Dat was in 1966 of 1967, in Balkbrug, op de 15- of 16-jarige Nelly de Haan. Zij was door een buurtbewoner met een steen op het hoofd geslagen en misbruikt. Ik herinner me dat zelf ook nog, ik was toen een jaar of twaalf. Er werd in onze contreien nogal geheimzinnig over gedaan: woorden als ‘seksueel misbruik’ en ‘verkrachting’ waren taboe, zeker als er kinderen bij waren. Als er al in het bijzijn van jeugd over werd gepraat, was het in de trant van dat hij ‘haar iets had gedaan’. Voor degene die erover begon was het de eerste moord die hij zich zo goed kon herinneren en waar hij de locatie van kende, voor mij was het ook de eerste die ik mij herinner, maar dan alleen van horen zeggen. Statistici beweren dat ‘dit soort moorden’ door de jaren heen stabiel is gebleven: in Nederland ongeveer vijf per jaar. Zal toen iets minder zijn geweest, gezien het aantal inwoners. Feit is wel dat er toen heel wat minder over geschreven werd.                                                         

Dagboek van dinsdag 24 oktober

24 Oct

De voormalige Amsterdamse gemeenteambtenaar Tonnie van Eunen (50) is maandagavond dood aangetroffen in een pand in de Jordaan. Officieel is het zelfmoord, maar er zijn twijfels: hij was de laatste tijd juist zo actief. Een paar jaar geleden kwam ik zijn naam nogal prominent tegen toen ik bezig was met een verhaal over ondernemers op de Wallen. Dat is een klein wereldje, waarin je steeds dezelfde namen hoort. Een van zijn belangrijkste contacten was John Mieremet. Hij was er ook bij aanwezig toen John Mieremet voor de eerste keer werd neergeschoten, bij het kantoor van Evert Hingst.

Hij werkte de laatste jaren veel samen met Charles Geerts, meldt een ingewijde. Ik moet Geerts toch nog bellen, er is nogal wat te doen met de bibob, de wet die alles wat zweemt naar criminaliteit uit de Amsterdamse horeca-, prostitutie- en vastgoedwereld wil verbannen. Geerts heeft daar veel last van, maar ook Van Eunen zag de bui blijkbaar hangen.

                                                          ***********

Epeagent4webEpeagent1webWie kent deze mannen nog? Het zijn ‘de Vier van Epe’. Gisteravond zat ik naar een oude videoband te kijken, uit 1996: een aflevering van Peter R. de Vries, over de moord op Monique Jacobse. Toen die afgelopen was, bleek er een aflevering van een programma van Paul Witteman op te staan, als ik me goed herinner ‘Tussen gevoel en verstand’. Het ging over de vier politiemannen uit Epe die werden verdacht van verkrachting van hun bekende plaatsgenote Jolanda. Op het moment dat het misbruik plaatsvond, was Jolanda overigens nog maar twaalf jaar en xc3xa9xc3xa9n van de agenten woonde toen nog niet eens in Epe, maar dat deed er niet toe: in het dorp, in de publieke opinie en zelfs bij hun eigen collega’s werden de vier mannen volkomen afgebrand. Ze werden wel vrijgesproken, uiteraard, de verklaringen van Jolanda waren zo bizar en ongeloofwaardig dat elk weldenkend mens toen al wist dat hier sprake was van een royaal belegd Broodje Aap, maar het geloof in Jolanda heerste toen nog volop. Voor deze mannen begon de ellende in 1993, de uitzending met Witteman was in 1996. Zelfs toen was Witteman – die wel erg serieus en streng keek – nog onder de indruk van Jolanda: tamelijk boos kijkend zei hij dat Jolanda wel ‘buitengewoon geloofwaardig’ op hem was overgekomen, ‘bxc3xbaitengewoon geloofwaardig!’

Epeagent3webEpeagent2web_1Dat was nou juist het probleem: niet alleen journalisten, ook rechters en deskundigen vonden Jolanda zo geloofwaardig. Voor mij was ‘Epe’ in zekere zin een eye-opener: hoe kunnen weldenkende mensen zulke onzin geloven? De talloze onmogelijke zwangerschappen, begraven babylijkjes, abortus met een kettingzaag terwijl gynaecologen geen enkele beschadiging konden vinden. En dan toch een hele serie familieleden veroordelen tot lange gevangenisstraffen, in feite zonder een greintje bewijs, alleen de morbide fantasiexc3xabn van een dame die wat aandacht nodig had. En bij wie vroeger thuis wellicht wat incestueuze broeierigheden waren geweest. Schrijnend aan het verhaal van de Vier van Epe was vooral de manier waarop er later met hen is omgegaan. Natuurlijk, als er iemand aangifte doet tegen politiemensen, moeten er maatregelen worden genomen. Maar toen bleek dat het allemaal uit Jolanda’s duimpje was gekomen, nam niemand het voor hen op. Een echte royale rehabilitatie is er nooit geweest. Waarbij vooral de toenmalige burgemeester een kwalijke rol speelde.

Witteman1996webWat is er eigenlijk van alle deze mannen terechtgekomen? Is de burgemeester nog gepromoveerd naar een grotere gemeente? Zijn de mannen nog een beetje gelukkig geworden? En van Jolanda hoor je ook niks meer. Van Paul Witteman weten we ‘t wel: terwijl ik naar de oude band zat te kijken, was hij live op televisie bezig met een aanzienlijk vrolijker uitstraling dan tien jaar geleden. Voor enkele fragmenten uit ‘Epe, het proces’: klik hier

                                             *********

Ik ben in februari met dit weblogje begonnen. Het aardige is dat er een hele wisselwerking aan het ontstaan is met mensen die meelezen en meedenken. Zo kreeg ik het gisteren met iemand over wat oude moordzaken en werd ‘het meisje uit het bietenveld’ genoemd. Dat was in 1966 of 1967, in Balkbrug, op de 15- of 16-jarige Nelly de Haan. Zij was door een buurtbewoner met een steen op het hoofd geslagen en misbruikt. Ik herinner me dat zelf ook nog, ik was toen een jaar of twaalf. Er werd in onze contreien nogal geheimzinnig over gedaan: woorden als ‘seksueel misbruik’ en ‘verkrachting’ waren taboe, zeker als er kinderen bij waren. Als er al in het bijzijn van jeugd over werd gepraat, was het in de trant van dat hij ‘haar iets had gedaan’. Voor degene die erover begon was het de eerste moord die hij zich zo goed kon herinneren en waar hij de locatie van kende, voor mij was het ook de eerste die ik mij herinner, maar dan alleen van horen zeggen. Statistici beweren dat ‘dit soort moorden’ door de jaren heen stabiel is gebleven: in Nederland ongeveer vijf per jaar. Zal toen iets minder zijn geweest, gezien het aantal inwoners. Feit is wel dat er toen heel wat minder over geschreven werd.