Archive | April, 2006

Dagboek van zaterdag 22 april

22 Apr


De Amsterdamse televisiezender AT5 meldde gisteren dat de donderdag geliquideerde cafxc3xa9baas Thomas van der Bijl na zijn vrijlating in de gaten werd gehouden door als bouwvakkers verklede ‘stillen’. Van der Bijl is dus onder het oog van de politie doodgeschoten, maar van de daders is inmiddels alleen de vluchtauto teruggevonden. Uitgebrand. Dat gebeurt wel vaker bij dit soort afrekeningen, het leidt doorgaans niet tot de schutters, laat staan tot de opdrachtgever.
Het motief wordt in twee hoeken gezocht: de zaak-Holleeder en een drugsbende waar Van der Bijl bij betrokken zou zijn geweest. Dat blijft dus speculeren. Dat het slachtoffer politiebescherming genoot, hoorde AT5 van goede vrienden. Uiteraard doen politie en justitie hier geen mededelingen over. Het verbaast mij wel dat dit toch tamelijk spectaculaire nieuws niet door andere media is opgepikt. Of de ‘bouwvakkers’ op het moment van de aanslag in de buurt waren, is niet bekend, ze waren vermoedelijk niet – zoals ik bij geruchte vernam – tijdens de moord in het cafxc3xa9: ik begrijp dat het cafxc3xa9 nog niet open was, dat het slachtoffer nog aan het schoonmaken was.

In de Telegraaf zag ik tussen de rouwadvertenties voor Van der Bijl ook een Spaanstalige. Ik zou wel willen weten wat er staat, maar ik ken (kan) geen Spaans, is er iemand die het even kan vertalen?

Onder het dagboek van donderdag woedt een hevige discussie over SS’ers. In de Netwerk-documentaire van Geertjan Lassche zei oud-SS’er Jan Folmer dat de aanslag die leidde tot de razzia ‘pure domheid’ was van het verzet. In mijn regionale krant zegt Evert de Graaf namens de Puttense Stichting Oktober44 vandaag dat destijds bij de Puttenaren ook wel het gevoel leefde dat het verzet mede schuldig was aan de rampspoed na de overval. “Deze SS’er slaat de plank niet echt mis.” Volgens hem had men in Putten ook geen hoge pet op van het verzet.

Dagboek van vrijdag 21 april

21 Apr

Iemand die zichzelf ‘zeer deskundig’ noemt, moet tamelijk wanhopig zijn. Zelden iemand zo genadeloos door de mand zien vallen als gedragsdeskundige Ruud Bullens (foto links) gisteravond in Zembla. Hij was aanwezig bij de verhoren van Maikel, in de Schiedamse parkmoord. Liegen, voor politieagent spelen en critici de mond proberen te snoeren, het is haast onvoorstelbaar.En daar tegenover Ron, de vader van Maikel, die de redelijkheid zelve is en met een fatsoenlijk excuus genoegen had genomen. Je zou zeggen dat een gedragsdeskundige als geen ander zou moeten weten hoe hij met mensen moet omgaan, ook in zo’n situatie, maar je ziet het vaker: zodra het over henzelf gaat, is de ‘deskundigheid’ ineens ver te zoeken. Het lijkt mij dat zijn naam voorgoed besmet is.

Wat er precies achter de liquidatie van Thomas van der Bijl, gisteren in Amsterdam, zit zal wel in de sfeer van vermoedens blijven. Misschien wordt nog wel duidelijk of hij inderdaad – en dan onder grote druk van de politie – een verklaring heeft afgelegd in de zaak rond Willem Holleeder. Eerst weigerde hij, toen werd hij opgepakt voor een drugszaak en toen was hij ineens – tot ieders verbazing – als eerst weer vrij. Ook als hij gxc3xa9xc3xa9n verklaring heeft afgelegd is dit een gang van zaken die te denken geeft. Meteen na zijn vrijlating werd hij al met zeer onvriendelijke bedoelingen opgezocht in zijn cafxc3xa9. Hij moet geweten hebben dat er iets in de lucht hing, maar wellicht heeft hij gedacht dat het niet zo’n vaart zou lopen.

Dagboek van donderdag 20 april-2

20 Apr

Ik krijg ineens veel bezoekers dankzij een item over Maarten Spanjer, op Sterrenstek.nl dat dan weer is doorgelinkt naar witheet.com. Ik heb de eer te danken aan het feit dat ik op 14 april een stukje over Maarten schreef, naar aanleiding van diens bezoek aan de Bijlmerbajes. En misschien aan onze ontmoeting bij het feest van Gert Timmerman. Sindsdien geld ik als een Spanjer-deskundige. Het nieuws is dat Maarten een relatie zou hebben gehad met Mabel Wisse Smit.
Ik had het zelf kunnen bedenken.
De kennismaking zou zijn geweest in het Amsterdamse bordeel Yab Yum. Maarten Spanjer zal daar in zijn stapdagen met Rijk de Gooijer wel eens binnen zijn geweest, dat schijnt een vrij algemeen gebruik te zijn in de ‘sterrenwereld’. Wie hxc3xa9xc3xa9l goed nadenkt, kan dan op het idee komen dat hij daar wellicht Mabel is tegengekomen. Er ging ooit een gerucht dat Mabel in de tijd dat ze een relatie had met Klaas Bruinsma met hem is meegeweest naar Yab Yum. Dat was overigens niet meer dan een gerucht, en nog erg onwaarschijnlijk ook.
Ik ga nooit op kroegentocht met criminelen, dus ik weet niet hoe dat in de praktijk gaat, maar ik kan me niet voorstellen dat ze hun vriendinnen meenemen naar een bordeel. Het lijkt me dat ze bij Yab Yum ook raar opkijken als er ineens dames binnenkomen die daar beroepshalve niks te zoeken hebben. Ik ben wel benieuwd hoe ‘sterrenstek’ zich hieruit gaat redden, want ze hebben Maarten zelf hier niet over gesproken.

Er wordt weer aardig wat gebeld over de moord op Thomas van der Bijl, vanmorgen in Amsterdam. Hij zou getuige zijn geweest tegen Willem Holleeder, maar ik ken hem niet en heb weinig toe te voegen aan wat er op misdaad.web-log staat. En meteen daarna door naar Vrij Nederland waar Peter R. de Vries een opmerking over hem meteen rechtzet. Toen ik het las, dacht ik al: hier klopt iets niet.

Ik zag gisteravond nog wel Jort Kelder bij Barend en Van Dorp. Ik heb hem destijds in een artikel al eens de dapperste journalist van Nederland genoemd: het getuigde van veel moed die foto van Holleeder en Endstra in Quote te plaatsen. Er waren niet veel media (en journalisten) die dat aandurfden.

Drummen heeft weinig raakvlakken met misdaad, maar bij het horen van het overlijden van Cees Kalis, voormalig drummer van Earth & Fire, schoot mij wel even de associatie met (geweer)salvo’s te binnen. Er zijn maar een paar nummers in de popmuziek die voor mij alleen meetellen vanwege de drums: In-a-gadda-da-vidda (‘In the garden of Eden’) van Iron Butterfly, ‘Denis'(van Blondie) en ‘Invitation’ van Earth & Fire, met die daverende solo. Al weet ik niet of Cees Kalis toen wel de drummer was.
Over misdaad en popmuziek ga ik binnenkort meer schrijven. Zo ben ik ooit in El Paso geweest om Rosa’s Cantina te bezoeken, van het (vroeger) beroemde lied ‘El Paso’ van Marty Robbins. In Nederland is dat destijds gezongen door John de Mol senior. In dit verband moet ik ook even noemen ‘I fought the law'(the law won) waar drumklappen het geluid van geweerschoten vertolken (‘robbed people wit a six-gun’). Zes klappen, dus.

En zo kom je in een paar uur tijd drie keer in Belgixc3xab uit. Ik was iets aan het opzoeken over de MP3-moord in Brussel toen mijn oog viel op een bericht over twee vermiste Vlaamse jongens, Casper Knops (foto rechts) en Christophe Fasseur. Op 20 november 2005 verstuurden ze hun laatste mail vanuit Merida, Venezuela. Ze gingen een trektocht maken naar de Andes. Zoekacties leverden geen enkel spoor op. In de Belgische kranten en tijdschriften wordt er veel aandacht aan besteed. Niet weten wat er gebeurd is, is wanhopig. Maar wxc3xa9l weten is vaak ook te erg voor woorden. Een maand geleden eindigde de wereldreis van twee Nederlandse jongens in Argentinixc3xab op een gruwelijke manier, door een lift met een dronken automobilist. Misschien kun je als nabestaanden dan nog beter leven met de hoop dat ze er nog zijn, waar dan ook.

En toen belde fotograaf Guus de Jong dus. Dat hij foto’s had van Karate Bob, gemaakt in Veenhuizen. Er zijn van deze Bob weinig foto’s in omloop, dus daar is zeker wel belangstelling voor bij mijn contacten.
Bob wipte vroeger wel eens bij Guus aan en bij een van die gelegenheden vertelde dat hij in Belgixc3xab een Joegoslaaf had moeten liquideren. Hij was een Joegoslavisch restaurant binnengestapt en in gesprek geraakt met een man die alleen aan een tafeltje zat. Even later werd hem duidelijk dat dit de man was die hij moest vermoorden. ‘En toen kon ik het niet’, zei hij. Mede daarom wilde hij ook weg bij de geheime dienst. Maar dat gaat zomaar niet, zo bleek later: in Amsterdam werd hij belaagd door drie hitmen, maar Bob was sneller en schoot ze alledrie dood.
Guus vertelde ook nog dat hij, toen hij in Veenhuizen was, foto’s had gemaakt van een bandje dat bestond uit de Molukkers die bij de treinkaping betrokken waren. Ze wilden wel op de foto, maar later kreeg Guus te horen dat hij ze niet mocht gebruiken. De vraag is: bestaat het bandje nog?

Folmer en het drama van Putten

19 Apr

Ten tijde van de inval van de Duitsers woonde Folmer bij de familie Zelvelder in Haarlem, die sympathiseerde met de NSB. Folmer ging daarin mee en hoorde toespraken van Mussert. Op school wordt hij daar door een klasgenoot op aangesproken: ‘Jij hoort nu bij de andere kant. Jij mag niet meer bij ons staan’. En zo werden wij eruit geduwd." Hij meldt zich bij de Waffen SS en is daar nog altijd trots op. "Wij zagen ons als elite, we gedroegen ons als elite, wij werden ook opgeleid als elite. Wij waren niet wreed, wij zijn nooit wreed geweest. Ik ben nooit wreed geweest. Er zijn tegen mij geen wreedheden gepleegd. Er zijn in mijn omgeving geen wreedheden gepleegd. Dus dan kun je niet van gruwelen spreken." Kozakken Folmer vecht aan het oostfront. Als een regiment van 4000 kozakken op paarden, gewapend met sabels, hen aanvalt, bedient hij een machinegeweer. "Je zag paarden vallen en je ziet mensen vallen. En je ligt zelf achter je mitrailleur en je geeft vuurstoten. Korte vuurstoten. Want anders springt het wapen uit de vuurlijn en dan heb je geen effect meer.

LEES MEER

Dagboek van donderdag 20 april

19 Apr

De meidagen komen er weer aan, de verzetshelden vliegen ons binnenkort weer om de oren. Maar nog even niet. Vanavond op Netwerk een onderwerp van Geertjan Lassche, over de Waffen-SS, de elitetroepen van Adolf Hitler. Zes portretten van inmiddels hoogbejaarde mannen die fout waren in de oorlog. Ik heb dinsdagavond in Hilversum een stukje gezien, toen Geertjan aan het monteren was, en volgens mij zal het de nodige opschudding veroorzaken. Vooral de uitlatingen van Jan Folmer over de verzetsgroep die in 1944 het ‘drama van Putten’ veroorzaakte zullen woede en verdriet teweegbrengen. Hij noemt de aanslag ‘pure domheid’.
Jan Folmer (84) woont nu in Oostenrijk. Daar filmde Geertjan hem. Folmer groeide op in Nederlands-Indixc3xab. In 1939 kwam het gezin met verlof naar Nederland. Jan bleef achter om te studeren. Hij zegt: “De binnenkomende Duitse troepen maakten op mij een buitengewoon sterke indruk. Ze waren goed gedisciplineerd. Dat waren mannen die het bedrijf van het oorlogsvoeren kenden. De Nederlandse soldaten, dat waren een troep amateurs.”
Niet alleen van het Nederlandse leger, ook van het verzet heeft Folmer geen hoge pet op. “Als je verzet pleegt, dan moet het zo gedaan worden dat je er ook voor uitkomt.” Hij noemt het ‘stiekem’ en ‘lafheid’ om ‘eenzame Duitsers in de gracht te gooien’: hard optreden van de Duitsers vindt hij derhalve gerechtvaardigd. Zoals in Putten, waar in september 1944 een illegale Puttense verzetsgroep, onder leiding van een ondergedoken politieman, bij een vuurgevecht een Duitse officier doodt. Als straf volgt er een razzia, waarbij zeven Puttenaren sterven. Vrijwel alle mannelijke inwoners, 661, worden per trein afgevoerd. De vrouwen moeten Putten verlaten, waarna ruim honderd huizen en gebouwen in brand worden gestoken. Slechts 49 mannen keren levend terug. Jan Folmer zegt over de actie: “Dit is pure domheid. Pure domheid. En zij zijn verantwoordelijk dat die mensen in Putten zijn omgebracht.”
Straks meer over Jan Folmer, maar eerst even een gewetensvraag: heeft hij niet een beetje (of helemaal) gelijk? Ik heb altijd een lichte aversie gehad tegen die zogenaamde verzetshelden, die in de oorlog hun hoogtijdagen beleefden en daar de rest van hun leven op teerden, met als hoogtepunt de jaarlijkse slijmjurkerij bij Prins Bernhard. Wat hebben die helden dan gedaan? Treinen met joden tegengehouden? Concentratiekampen overvallen? De echte helden zijn in mijn ogen de mensen die met gevaar voor eigen leven joden hebben geholpen. Ik kan het verkeerd zien, maar ik heb niet het idee dat dat nou de mensen zijn die in het gevolg van prins Bernhard galoppeerden.
Ik heb tamelijk veel over het drama van Putten gelezen en het kan aan mijn geheugen liggen, maar er staat mij niet bij wat er is geworden van de groep die de aanslag heeft gepleegd, met de rampzalige gevolgen. Ik kan me zo voorstellen dat men dat liever wat onder de pet houdt, er zullen toch ook wel Puttenaren zijn geweest die in hun hart Folmer gelijk geven. Al zou het me niet verbazen als de aanslagplegers – als ze de razzia tenminste hebben overleefd – later nog een lintje hebben gekregen.
De uitzending begint om half negen. Volgende week maandag is er een langere versie, die om half twaalf ‘s avonds begint.
Hoe het verder ging met Jan Folmer staat hier.
En voor (bijna) alle achtergronden over het drama van Putten: zie http://www.oktober44.nl of klik eenvoudig hier.

Dutroux, de Nederlandse connectie

19 Apr

Reportage uit 2002 Naar aanleiding van: dagboek van woensdag 19 april 2006 Op 17 januari (2002) beslist de Raadkamer in Belgixc3xab wanneer het proces tegen Marc Dutroux begint en welke verdachten er terecht moeten staan. Over Dutroux zelf, zijn vrouw Michelle Martin en handlanger Michel Lelixc3xa8vre is geen onduidelijkheid, het draait vooral om zakenman Michel Nihoul. Was hij de verbindende schakel tussen ‘leverancier’ Dutroux en een netwerk van ‘gebruikers’, of wist hij niets van de ontvoeringen en moorden? De enige Nederlander die een rol speelt in de affaire is de 64-jarige Casper Flier. Hij bracht Nihoul en Lelixc3xa8vre met elkaar in contact, maar bleef zelf buiten schot. ‘De Belgische politie haat mij, omdat ik ongewild de verbindingsman was, een ongrijpbare figuur die er wel dicht bij zat, maar er niks mee te maken had.’ Hoe raakt een Nederlandse zakenman-in-chocola verzeild in de meest afschrikwekkende kringen van Belgixc3xab? Casper Flier komt oorspronkelijk uit Hilversum, waar vader de kost verdiende als accountant en moeder haar steentje bijdroeg als gobelinweefster. Casper volgt een opleiding aan de Amsterdamse Handelsschool en gaat het zakenleven in. Hij wordt verkoopman bij chocoladefabriek Bloker in Weesp.

LEES MEER

Dagboek van woensdag 19 april

19 Apr

“Ik herinner mij een middag in juli 1995. Kort daarvoor waren Julie en Melissa ontvoerd. Ik woonde toen in Dinant, waar ik een gemeubileerde caravan had gehuurd. Zoals elke middag dronken wij om vier uur thee. Toen kwam Michel Lelixc3xa8vre op bezoek. Hij zat helemaal in de put. Hij huilde als iemand die op was, die het niet meer zag zitten, het was totale hopeloosheid. Op die dag heeft hij geweten dat die meisjes in de kelder bij Dutroux opgesloten zaten.” Dit citaat tekende ik in 2002 op uit de mond van Casper Flier, een toen 64-jarige zakenman. Hij is de enige Nederlander die betrokken was bij de zaak-Dutroux. Hij kent Marc Dutroux niet persoonlijk, maar wel diens voornaamste handlanger Michel Lelixc3xa8vre en de zakenman Michel Nihoul. ‘Ze hebben elkaar via mij leren kennen, ik heb hen aan elkaar voorgesteld. Had ik dat maar niet gedaan,’ zei Flier toen.

Deze week komt Michel Nihoul (64), de Belgische zakenman die veroordeeld was tot vijf jaar gevangenisstraf wegens drugshandel, op vrije voeten. In de Belgische pers is hij jarenlang afgeschilderd als ‘het brein achter Dutroux’ en ook een bepaald deel van de Nederlandse media ging daar gretig in mee: complottheoriexc3xabn verkopen nu eenmaal beter dan de vaak zo nuchtere werkelijkheid. Bovendien zijn veel journalisten mislukte romanschrijvers, die fantasie en fictie maar moeilijk kunnen scheiden.
Casper Flier woonde destijds samen met een toen 99-jarige vriendin een appartement in Libramont, diep in de Ardennen. Die Flier was wel een bijzondere man, die heel veel wist over de achtergronden van mensen die met Dutroux te maken hebben gehad. De reportage uit 2002 staat hier.

Nog een citaat van Flier: ‘Dutroux wilde een ondergronds leven beginnen, met kinderen die volledig van hem afhankelijk zouden zijn, die alles deden wat hij wilde. Het moest een soort Ark van Noach worden. Die man is altijd geobsedeerd geweest door jonge meisjes. Een vriend van mij kende hem nog van vroeger, toen ze samen in Brussel schaatsten. Dutroux liet met opzet meisjes vallen en als hij ze dan optilde, zat hij met zijn handen tussen hun benen.’ Het was op diezelfde schaatsbaan dat Dutroux zijn tweede vrouw Michelle Martin leerde kennen.

Dagboek van dinsdag 18 april

18 Apr

“Gister was ik op een feestje en daar hoorde ik dat een vrouw haar man was opgepakt i.v.m lekken naar criminelen. Hij schijnt niet in Amsterdam te zitten omdat iedereen hem kent. Er is bij hem thuis van alles weggehaald. Volgens mij is zijn achternaam …. maar dat weet ik niet zeker. Hoop dat je hier wat aan hebt.”
Zo meldt iemand, naar aanleiding van onderstaand stukje over ‘De Pet’. De achternaam die hij noemt komt wel voor in Amsterdam, maar zegt mij in eerste instantie niks. Dus, als er nog meer mensen op feestjes zijn geweest met vrouwen van opgepakte mannen: ik hoor het graag.

Wie is ‘de Pet?’ Vorige week zou de Nationale Recherche de hoge functionaris hebben opgepakt die belangrijke informatie lekte naar criminelen en die bekend staat als ‘de Pet’. Of het een justitiemedewerker is of iemand die bij de politie werkt, is niet bekend, maar gezien het pseudoniem lijkt het laatste logischer. Of is dat juist weer een slimme afleidingsmanoeuvre?
Op de website witheet.com worden twee namen van mogelijke kandidaten genoemd: Aktueel-columnist Gerard Mak (niet te verwarren met Geert, van ‘De eeuw van mijn vader’) en misdaadverslaggever Bas van Hout.
Ik heb even mijn oren te luisteren gelegd. Mak is het niet. Hij was trouwens al enige tijd in het nieuws omdat onverlaten zijn website hadden gekraakt. In elk geval meedeelden dat ze dat hxc3¬°dden gedaan. Hij schrijft zijn columns onder de naam Bureau Warmoesstraat, volgens de hackers had hij als wachtwoord ‘Warmoesstraat’ en dan schijn je gemakkelijk binnen te kunnen komen. Waarbij het wel de vraag is wat er dan te kraken valt. Mak heeft overigens wel een vrij hoge functie binnen het korps, maar uit zeer betrouwbare bron is mij gemeld dat hij nxc3xadet is opgepakt.
Bas van Hout is al geruime tijd onbereikbaar, maar dat hij ‘de Pet’ is lijkt mij wel erg onwaarschijnlijk. Bovendien is hij geen ‘functionaris’. Het ligt voor de hand dat Bas in het buitenland is, op vakantie of voor een onderzoek. Dan belt hij meestal niet direct terug. Kan ik hem geen ongelijk in geven.

Als verloren zonen terugkeren naar hun vaderland, worden ze door de pers met open armen ontvangen. Wat dat betreft kan ‘Karate Bob’ gerust terug naar… Ja, naar wat? Toen hij in het begin van de jaren zeventig wegging, heette het daar nog Joegoslavixc3xab. Slobodan Mitric, zoals zijn echte naam luidt, is in 1973 naar Nederland gevlucht. Hij was geheim agent en schoot in Nederland drie Joegoslaven dood die het op hem gemunt zouden hebben.

Ik heb zelf nooit iets over hem geschreven, maar van wat ik mij herinner van collega’s was hij zo’n beetje de ‘Edwin de Roy’ van de jaren zeventig en tachtig. Als iemand er meer over weet hoor ik het graag, maar volgens mij werd er nogal erg getwijfeld aan dat ‘geheim agent’. Anders word je toch niet veroordeeld voor moord? Ik begrijp dat hij nu terug moet, als ongewenst vreemdeling, omdat in Servixc3xab de kust veilig is. Er zal hem ongetwijfeld een hartelijk welkom worden geheten in de media. Ongeveer net zo als zijn landgenoot Jocic, die recent van de EBI in Vught verhuisde naar zijn geboortestreek en nu als ‘Joca Amsterdam’ de covers van de weekbladen siert.

Correspondente Marloes de Koning schrijft erover op haar weblog. Zo is de villa die Jocic bewoonde voor hij in 1995 onderdook na hem bewoond door een zekere Prica, die voor de geheime dienst werkte en in 2001 met een enkel schot door zijn hoofd is vermoord. Het tijdschrift ‘Vreme’ gaat op deze zaak in en schrijft dan: ‘Misschien weet Sreten Jocic meer’ en vertelt nog wat smeuxc3xafge details over Prica. Bijvoorbeeld dat de man zijn grasmaaier uitzette met een pistool. Waarbij ik mij overigens niets voor kan stellen: waar schoot hij dan precies op? Voor meer achtergrond over ‘onze’ Joca en zijn vrienden: zie Bureau Belgrado.

Dagboek van maandag 17 april

17 Apr

Vreemde ontwikkelingen in de Holloway-zaak. Op Aruba is de 19-jarige Godfried van C. opgepakt. Hij zou werkzaam zijn als strandwacht, maar ik hoor van een Arubaans contact dat het zou gaan om de jongen in wiens bootje Natalee die nacht naar het vasteland is gebracht. Dat past in het gedachtenplaatje van Natalee’s vader en in het gerucht dat ze als seksslavin in een Zuid-Amerikaans bordeel werkt. Ik hoop het voor iedereen, dat zou betekenen dat ze nog leeft, maar ik vrees dat het een nieuwe stap is die slechts wordt gezet onder druk van de Amerikaanse media. Of dat hij lijkt op de compositietekening van Opsporing Verzocht. Iemand meende ook mij daarin te herkennen, maar gelukkig heb ik een alibi.

Minstens zo vreemd is het rare circus om een videoband waarop Joran van der Sloot zich verspreekt en toegeeft dat hij wel meer weet. Of zoiets. Ene Jill van Hout is al wekenlang bezig de Nederlandse media te bestoken met die band, maar het lijkt een bizarre grap. Zo zaten op een gegeven moment Lex Runderkamp van het NOS-journaal en Martin Glas van SBS Actienieuws samen broederlijk te wachten tot Jill en enkele vriendjes met de band zouden komen opdagen. Ze had gemeld dat ze het eerst had aangeboden aan Albert Verlinde en RTL4, maar dat was niet goed gegaan. Nu mochten de NOS en SBS6.
Er was alleen contact per e-mail. Na twee uur vergeefs wachten vonden de overigens toch al zeer argwanende verslaggevers het welletjes. Het probleem is dat je niet de kans wil lopen dat er toch nog een kleine kern van waarheid in zit. Plus dat je misschien kunt ontdekken door wie je in de maling genomen wordt, als je zelf wel op komt dagen. Maar ook dat was er niet bij.
Inmiddels is Talpa aan de beurt voor een afspraak. Ook schijnt er -wederom alleen per mail – contact te zijn met het tv-programma ‘Amerika’s Most Wanted’. Volgens mij ging dat vroeger over de meest gezochte criminelen, maar de formule zal onder druk van de kijcijfers wel wat zijn aangepast: een vermiste blonde achttienjarige dame scoort beter een 45-jarige voortvluchtige crimineel.
De vraag is niet xc3xb3f iemand de boel in de maling neemt, maar: wie en waarom. En of we daar nog antwoord op krijgen.

Dagboek van Eerste Paasdag

15 Apr

In mijn regionale krant zag ik een interessant achtergrondartikel over mannen die hun eigen familieleden vermoorden. Dan denk ik vooral aan Richard H. uit Zoetermeer, die zijn vrouw Claudia en zijn beide dochtertjes vermoordde voor een ongestoord seksweekend met zijn Poolse chatvriendin, maar er zijn – helaas – voorbeelden te over. Psychiater dr. Hjalmar van Marle komt in het artikel ook aan het woord. Met hem had ik het enige tijd geleden uitvoerig over psychopaten, dit artikel ging over narcisten.
Narcisten denken alleen aan zichzelf, ze vinden zichzelf de belangrijkste persoon op aarde. Ze kunnen behoorlijk populair zijn, omdat ze wel aandacht geven aan mensen met wie ze omgaan, alleen is dat geen echte interesse: het dient uiteindelijk slechts ter meerdere eer en glorie van henzelf. Opvallend is dat ze vaak mooie, maar niet al te stabiele of intelligente vrouwen aan zich weten te binden. Voor een tijdje: op den duur valt er met zo iemand niet goed te leven. Als de partner of de vrienden het in de gaten krijgen, kritiek leveren of afbreuk doen aan het zelfgeschapen beeld, zijn de rapen gaar: wie niet voor hen is, is tegen hen. Zijn kennissenkring bestaat slechts uit vrienden en vijanden.
En als iemand de zeepbel echt doorprikt en er een publieke ontmaskering volgt, kan de narcist levensgevaarlijk worden.

Narcisme komt vooral voor onder jongens die in hun jeugd erg op handen zijn gedragen, altijd geprezen zijn en weinig kritiek hebben gekregen. Als hun levenspartner er doorheen begint te kijken en er niet meer mee kan leven, beginnen de echte problemen. Zelfmoord is bij een narcist niet aan de orde.

Nu moordt niet elke narcist zijn partner of familie uit, het aardige van dit soort verhalen is de herkenbaarheid. Er schieten mij spontaan een paar figuren voor de geest die ik ook sterke narcistische trekken toedicht. Slecht tegen kritiek kunnen, zichzelf heel belangrijk en interessant vinden en als iemand daar doorheen prikt, woedend en gefrustreerd reageren en op alle mogelijke en onmogelijke manieren proberen hun gram te halen. Het probleem is dat dit soort figuren nooit uit zichzelf hulp zullen zoeken: er mankeert toch niks aan hen? Het zijn altijd de anderen die het hebben gedaan.
Het verhaal over de psychopaten staat hier .