Archive | March, 2006

Dompig & Natalee's grave

28 Mar

Diary thursday march 23 (Nederlandse tekst: klik hier) The police on Aruba say that they have an indication of where Natalee Holloway might be buried. It was on television, is what Gerald Dompig, who is the corps chief of the Aruba police, told the American news channel CBS. I would be surprised if Dompig would find something. Dompig already proved himself not to be the smartest person on earth; in February he announced that he had gotten a phone call from a crying man, who told him that he couldn’t live anymore with knowing what he knew: the place where Natalee was buried, and approximately the precise place. What Dompig said about that was: "We don’t have any doubt whether this statement was true or not, for it was obvious to us that this man called us out of a feeling of guilt, with which he couldn’t live anymore." This particular man was calling from a different country, and was speaking in Papiamento. Chief Dompig said that it was evident to him that Natalee passed away while she was hanging out with the Kalpoe brothers and Joran, and that they buried her. This has already been a month an a half ago. The police was going to work with special dogs from the Netherlands within two weeks, and they were also going to use never before used ground radar devices to search for Natalee. It stayed quiet. Quiet, until CBS thought it necessary to put some more oil on the fire.

READ MORE

Dagboek van dinsdag 28 maart

28 Mar

Ik heb mijn buitenlandse correspondenten even aan het werk gezet. De Canadese stort zich op het zeehondjesknuppelen. Er is een knuppelquotum vastgesteld om de oorspronkelijke bewoners tegemoet te komen, maar daar zou op grote schaal misbruik van worden gemaakt door commercixc3xable handelaren. Ik verwacht keiharde gegevens!
Afgelopen weekeinde schijnt er op de Nederlandse televisie een uitzending te zijn geweest over de nieuwe drug meth. Die zou je zelf kunnen maken, met gootsteenontstopper en batterijstroom. Zou in de Verenigde Staten vooral populair zijn in provinciestadjes. Aangezien mijn Amerikaanse medewerkster qua locatie geheel aan het profiel voldoet (Farmington in Missouri) vroeg ik haar of ze er wel eens van had gehoord: meth of zonder. Het antwoord kwam snel: ‘Geef mij maar zonder’.
Ze schrijft:”Wel eens? Het wordt hier ontzettend veel gebruikt! Niet meteen onder de mensen met wie ik omga, maar ik ken wel een jongen van school (die nu ondertussen niet meer op school is…) die meth gebruikt. Hij zag er vreselijk uit; zijn tanden helemaal verrot, en zijn huid… Geen fijn gezicht. Wel toevallig dat je er naar vraagt, net vandaag vertelde een meisje uit mijn klas een verhaal, ik zal ‘t wel even vertellen. Zij werkt in een Walgreens, dat is een soort supermarkt, waar je onder andere medicijnen kunt halen. Afgelopen zaterdag kwam er laat op de dag een niet al te fris uitziende man binnenlopen, die vroeg om een bepaald medicijn. Hier is het de regel dat je een geldig identiteitsbewijs moet hebben om medicijnen te kunnen kopen. Zij vroeg hem dus naar zijn rijbewijs, maar hij zei tegen haar dat hij het medicijn alleen maar kocht voor een collega van hem. Zij vertelde hem dat ze het niet aan hem kon verkopen als hij geen id kon laten zien; toen begon hij tegen haar te schreeuwen: “Fuck you! I can make my meth with a million other things!” Het is dus inderdaad wel een probleem hier. Die jongen van school trouwens – toen hij hoorde dat ik ‘uit Amsterdam’ kwam probeerde hij me meteen over te halen om meth te proberen, aangezien ik wel wat gewend zou zijn qua drugs. Dacht ‘t niet dus.”
Ik kwam er ineens achter dat ik vorig jaar al gegevens over meth had verzameld en dat het vooral draait om efedrine, dat normaal gesproken gebruikt wordt bij verstopte neuzen.
Op de foto’s staan ‘Faces of Meth’: gebruik(st)ers vxc3xb3xc3xb3r en na enkele maanden, soms enkele jaren, verslaving. Op deze site zijn meer ‘gezichten van meth’ te zien.

Eef Hoos belde, vanuit Portugal. Donderdag was er een boom op een stroompaal gevallen, vandaar dat zijn toen aangekondigde explosieve reactie nog even uitbleef. Daarna had hij te kampen met de cursor die na het intikken van een paar regels op de verkeerde plek kwam te staan en daar niet meer wegwilde, dat schoot ook niet op. Volgens Hoos is de nieuwe zorgverzekering xc3xa9xc3xa9n grote oplichterstruc van Balkenende en consorten. Hij wil dat ik een gesprek arrangeer bij Barend en Van Dorp, waar hij in discussie kan met onze premier. Enige misdaadverslaggevers (hij dacht aan Peter R., Bas en mij) zouden de jury moeten vormen. Ik wil BVD wel bellen, maar de kans dat bijvoorbeeld een Balkenende, een Peter R., een Bas en een ikzelf ten Talpa verschijnen lijkt mij niet al te groot. Later vandaag kom ik er nog even op terug.
Mink Kok belde gisteren, uit de gevangenis in Scheveningen. Ik schreef vorige week dat zijn vingerafdrukken op de wapens in de Nachtwachtlaan waren aangetroffen. Dat klopt niet, het was op een vuilniszak, op een deurpost en in een kast. Hij wilde er nog wat meer details over geven, maar toen werd hij weggeroepen. Hij heeft maar een beperkt aantal belminuten. Hij zou vandaag terugbellen.

Nooit meer CPC en Kristijna

27 Mar

Zaterdag 25 maart 2006 deed ik voor het eerst mee aan de CPC-loop. Als ik het goed heb bijgehouden was het mijn vijftigste halve marathon, sinds ik in 1998 begonnen ben (als recreant) aan hardloopwedstrijden mee te doen. Ik heb nog nooit zo’n beroerde organisatie meegemaakt. Dat je als na-inschrijver niet aan de tijdregistratie kunt meedoen, was geheel nieuw voor mij. Voorinschrijven voor een halve marathon doe ik nooit, er kan altijd iets tussen komen.

Maar het grootste bezwaar is – en dat hoorde ik ook om mij heen – de totale minachting van de organisatie voor recreanten. Omdat ik nogal vroeg was, stond ik al drie kwartier voor het begin aan de start, helemaal vooraan dus. Maar vervolgens wordt het vak vxc3xb3xc3xb3r ons gevuld met business-lopers, van wie het merendeel erg traag op gang komt. Dat betekent dat er de eerste kilometer geen doorkomen aan is voor wie in een normaal tempo wil starten. Ik kon nu met veel pijn en moeite nog net onder de 1.40 blijven.

Het zou eenvoudig op te lossen zijn door de recreanten twee minuten later te laten starten. Voor de tijdregistratie maakt het niet uit, dat gaat toch met een chip (of helemaal niet). Schrale troost: ergens onderweg moet ik mijn New York-loopmaatjes (zie hier) Renxc3xa9 Froger en Marc Klein Essink zijn gepasseerd, die er respectievelijk 2 uur 11 en 2 uur 15 over deden. Prins Pieter Christiaan deed ook mee, maar ik kan hem in de uitslagen niet terugvinden. Misschien gebruikt hij een pseudoniem. Ik meende te horen dat hij het binnen anderhalf uur had gedaan.

Kristijna Loonen

Op de aankondiging dat ik iets zou schrijven over hardloopster Kristijna Loonen (35) uit Amstelveen kwam meteen al een boze reactie. ‘t Is dat ik niet van de tak sportjournalistiek ben, anders had ik er al veel eerder aandacht aan besteed. Voor mij begon dit bij de Salverdaloop in Berkum (bij Zwolle), in augustus 2005. Daar ontstond behoorlijk wat tumult door Kristijna, die als tweede dame eindigde. Toevallig passerende toeschouwers kafferde ze uit: "Donder op, vieze vuile kankerhoer" en ze gaf daarbij een oudere vrouw die per ongeluk op het parkoers terecht was gekomen een duw. Een andere vrouw, die haar in de laatste ronde aanmoedigde, kreeg te horen: "Donder op, houd je vette bek, kutwijf."

Er zijn een paar mensen die hierover een klacht hebben ingediend bij de organisatie. Er zou geprobeerd zijn haar te diskwalificeren, maar dat mocht niet van een of andere atletenmakelaar. Verder deed iedereen zijn best het voorval met de mantel der liefde te bedekken en als toeschouwer moet je je dus maar ongestraft laten beledigen en uitschelden.

Ik heb er toen wat e-mails over gestuurd en al snel bleek dat deze scheldpartij niet uit de lucht was komen vallen: ook bij de Bankloop Heerde/Epe en bij de halve marathon van Zwolle was ze op een soortgelijke manier tekeergegaan. Voor de atletiekvereniging De Gemzen uit Heerde was het aanleiding haar uit te sluiten van deelname aan de halve marathon van Hattem. Maar in de loopwereld is dat geen nieuws dat wordt opgepikt. Van een zekere agressie bij sportbeoefening kijkt niemand vreemd op.

Kennelijk heeft Kristijna de verbale agressie nodig om goed te kunnen presteren. Ze is lid van de atletiekvereniging Phanos uit Amsterdam. Ik heb per e-mail contact gehad met het bestuur, dat meldde zich ook zorgen te maken over Kristijna’s gedrag, maar dat ze in een goed gesprek haar excuus had aangeboden. Aan het bestuur, dus niet aan de beledigde toeschouwers of de organisatie.

Kort daarop was ze weer bij een onaangenaam incident betrokken, waarover een stukje in Runner’s World verscheen. Daar stond bij dat Kristijna in het volgende nummer in een ingezonden brief op de zaak in zou gaan. Ik dacht: dat zal zijn om haar excuus aan te bieden en om eens wat uit te leggen, maar nee hoor, het was allemaal de schuld van de andere partij. Als ik een klomp had, was hij gebroken, maar inmiddels was er al zoveel tijd verstreken dat het weinig zinvol was nog op het Berkum-geval in te gaan.

En nu lees ik in de nieuwe Runner’s World: Kristijna Loonen is tumult zat. "Ze is een temperamentvolle loopster die graag de confrontatie met haar concurrentes zoekt. Helaas houdt voor Kristijna Loonen (35) de strijd niet altijd op bij de finish. Zo moest na afloop van de Twintig van Alphen Ingrid Prigge het ontgelden." Wat er precies is gebeurd, staat er niet bij: de mantel der liefde. Ze zegt wel dat ze zich schaamt en dat het voortkomt uit woede en frustratie. Ze belooft beterschap: "Ik ben van plan om mijn frustraties voortaan thuis van me af te schrijven." Opsturen naar mij mag ook.

Hierbij nog een link naar een ander incidentje met Kristijna.

Wie enige interesse heeft in mijn loopervaringen, met name de eerste marathon, in het kielzog van Renxc3xa9 Froger: klikt hier

Dagboek van maandag 27 maart

26 Mar

Er komen wat onduidelijke reacties op mijn stukje over Ruud de Wild (dagboek van zaterdag). Voor wie het helemaal wil begrijpen: hier is het hele interview te vinden.

Vandaag de zesde of zevende necrologie gelezen van Buck Owens, die afgelopen week overleed, maar het enige nummer dat ik van hem ken, ‘Amsterdam’ (when I get there I’m gonna kiss the ground that you stand on Amsterdam) staat er weer niet bij. Zal niet zijn belangrijkste werk zijn, maar ik herinner het mij omdat het in de dramatische nadagen van Veronica (538) vaak werd gedraaid: ten tijde van de demonstratie op het Malieveld, later de einddatum 31 augustus 1974.

Vanavond bij Barend en Van Dorp uiteraard de moeder van Machiel Kuijt (38), Pita Kuijt. Vanmorgen is bekend gemaakt dat Machiel definitief tot levenslang is veroordeeld. Het is een heikele kwestie. Er deden vanaf het begin al verhalen de ronde dat Machiel bepaald niet zo onschuldig is als in de media gesuggereerd werd, het probleem was alleen dat er op de zaak waar hij voor is veroordeeld wel het een en ander af te dingen is. De meeste verslaggevers wilden het niet op hun geweten hebben dat Machiel zwaarder zou worden veroordeeld door negatieve publiciteit. Behalve Peter R. de Vries, die in 2004 in de Telegraaf een verwoestende column schreef onder de titel: Medelijden met Machiel Kuijt onterecht. “Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik ben de jankverhalen rond Amsterdammer Machiel Kuijt, die in Thailand is veroordeeld voor drugshandel, behoorlijk zat.” Hij brengt dan even in herinnering dat Linda, de vriendin van Machiel en moeder van zijn kinderen, bij haar arrestatie een halve kilo heroxc3xafne in haar bezit had. Kuijt zelf had niets bij zich, maar volgens De Vries is hij vanaf 1984 regelmatig met justitie in aanraking geweest voor oplichting en ook wegens drugsdelicten. “In de Amsterdamse onderwereld lacht men zich het ‘leplazarus’ over de kwestie, schreef een oude ‘kennis’ van Kuijt mij een poosje geleden: hoe krijgt Machiel het voor elkaar dat er geen kritische vraag wordt gesteld, zijn moeder in elke talkshow zit en zelfs de Koningin voor hem op de barricaden gaat?” Aldus de column destijds. Daar is door niemand op ingesprongen. Het zal vanavond ook ongetwijfeld niet aan de orde komen. Kuijt zit inmiddels al negen jaar vast. Hij hoopt de rest van zijn straf in Nederland uit te zitten. Als dat lukt, komt hij na een korte gevangenisstraf hier vrij, maar de procedure voor de overdracht kan wel anderhalf jaar in beslag nemen.

Wat ik ook altijd vreemd heb gevonden is dat Machiel tegelijk met een Italiaanse vriend, Marco Valerie, is opgepakt. Op de foto hiernaast, uit de NCRV-uitzending ‘Heilig Vuur’ van 8 maart 2003, staat Marco links (Machiel rechts). In december 2003 heb ik contact gehad met de redacties van enkele Italiaanse kranten, o.a. de Corrixc3xa8re della Sera, waar verslaggevers van verschillende redacties (binnenland, buitenland, misdaad) hun archieven hebben nageplozen, maar ze konden niets vinden onder de naam Marco Valerie. Het hele voorval was niet te traceren. Ik heb ook nog met het ministerie van Buitenlandse Zaken en Justitie van Italixc3xab contact gehad, helemaal niemand wist er iets van. Het zou interessant zijn het verhaal van die Valerie te horen. Hij zou na de arrestatie in Thailand allang weer terug zijn in Italixc3xab. Ik heb nooit iemand kunnen vinden die ook maar xc3xa9xc3xa9n zinnig woord over die jongen wist te melden. Blijft toch merkwaardig.

Een topatlete die een toevallig passerende toeschouwer uitkaffert: “Donder op, vieze vuile kankerhoer” en daarbij een oudere vrouw die per ongeluk op het parkoers terecht is gekomen een duw geeft. Een andere vrouw, die haar in de laatste ronde aanmoedigt, die te horen krijgt: “Donder op, houd je vette bek, kutwijf.” Is dat ook crimineel? Beetje wel, vind ik, vooral als de betreffende dame – Kristijna Loonen – er blijk van geeft zich totaal niets aan te trekken van de kritiek op haar gedrag. Ik moest even aan haar denken tijdens de CPC(City-Pier-City)loop afgelopen zaterdag in Den Haag, omdat er ook net weer een stukje over haar in Runner’s World stond. In Den Haag liep ze ook mee. Omdat dit dagboek meer over echte misdaad gaat, staan de looppEricelen met Kristijna in het looparchief. Waar ik ook uitleg waarom dit mijn eerste en waarschijnlijk laatste CPC was.

Onder het dagboek van vrijdag 24 maart woedt een discussie over ‘weblogjournalistiek’. Voor mij is dat niet wezenlijk anders dan wanneer ik iets voor een gedrukt medium schrijf. “Exc3xa9n bron is geen bron,” schreef ik daar wat parmantig. Eigenlijk is dat onzin, bedacht ik later. Ik kreeg dit weekeinde een tip over een bepaalde ontwikkeling in het Amsterdamse misdaadmilieu. Als ik die hier zo zou publiceren, zou het vandaag en morgen in alle kranten staan. Maar dat doe ik niet voordat ik zeker weet of het klopt. De kans dat ik het rondkrijg, is niet heel groot. Kan ook zijn dat het niet waar is. In beide gevallen zullen we er nooit meer iets over horen. Zo gaat dat met veel dingen. Het gaat er niet om dat ik meer dan xc3xa9xc3xa9n bron wil hebben, het gaat om de kwaliteit van de bron en of ik ervan overtuigd ben of iets klopt. Afgelopen week bijvoorbeeld meldde ik dat Willem Holleeder in de gevangenis in Vught aan het volleyballen was. Martin K., aldaar ook gedetineerd, vertelde me dat. Dat is ook maar xc3xa9xc3xa9n bron. Maar ik ken Martin al vrij lang en ik heb hem nooit op een onwaarheid betrapt.
In dit verband moet ik ook nog even een lichte frustratie uit het verleden, omtrent het driebronnenprincipe, kwijt. In mijn boek ‘De zwarte schapen van Oranje’ probeer ik aannemelijk te maken dat Mien Wenneker zes kinderen heeft gekregen van Prins Hendrik. Toen het uitkwam, schreef NRC Handelsblad dat dit onzin was: zij beschikten over een brief die aantoonde dat het er maar drie waren. De strekking van het verhaal was dat het een overbodig boek was waarvan de belangrijkste conclusie al niet klopte. Die bewuste brief staat afgedrukt in het boek, ik leg helemaal uit hoe dat in elkaar zit, maar dat had de door de NRC geraadpleegde royaltydeskundige helemaal niet gelezen. Ik heb daar toen een briefje over geschreven aan de hoofdredacteur, die mij wist te melden dat hun verhaal wel klopte, omdat zij drie onafhankelijke bronnen hadden geraadpleegd. Tja. Op zo’n manier kan ik voor elke roddel wel tien bronnen vinden, maar het gaat er uiteindelijk alleen maar om of het waar is wat je schrijft. De grootste valkuil is dat je soms wel drie bronnen kunt hebben, maar dat je niet kunt (of wilt) beoordelen of ze inderdaad onafhankelijk zijn en ze hun informatie niet van elkaar hebben overgenomen.

Vorige week maandag schreef ik over de verdwijning van twee personen: Dirk Hekman uit Emmerhout en Erica Aurelia Smit (23) uit Amsterdam. Op zondag 12 maart had zij haar woning aan de Olympiakade in Amsterdam-Zuid. Ze zou bij een onbekende persoon in de auto zijn gestapt. Afgelopen donderdagavond vond de politie haar in Hilversum, “in goede gezondheid en het lijkt er niet op dat zij het slachtoffer is geweest van een misdrijf.” Dat gebeurt tegenwoordig vaak: iemand is even weg en meteen wordt half Nederland gemobiliseerd, terwijl er niets aan de hand is. In dit geval was het zo dat vrienden en familie ongerust waren omdat Erica Aurelia enige tijd niets van zich had laten horen, “wat zeer ongebruikelijk was
“. Om haar privacy te beschermen, wil de politie niets zeggen over wat er precies is gebeurd. Het is in elk geval weer een goede les voor iedereen die van plan is een paar dagen onder te duiken: zorg ervoor dat er xc3xademand is die weet wat er aan de hand is, voor je ‘t weet sta je in de krant.
Nog niet terug, voorzover bekend: accountant Dirk Hekman uit Emmerhout. Dat begint onderhand zorgwekkend te worden. Tenzij hij al iets van zich heeft laten horen, maar de familie zich zo schaamt dat ze dit nog maar even onder de pet houden. Als het nog langer duurt, zal de politie nog echt actie moeten ondernemen.

Aan de never ending story of Natalee Holloway levert ene Stephen Greene een curieuze bijdrage. Hij meldt in een reactie: “Worst of all is the cover up by the island of Aruba. On June 10, 2005 the 3 supects were leading the police to a body. Than the next day it was a mistake in communication. Aruban coverup for sure. If it was accident could the lawyer Paul tell the ALE it was an accident and get his son off?” Ik begrijp hier uit dat de drie verdachten (Joran en de Surinaamse broers) de politie de vindplaats van het lijk wilden wijzen, maar dat de volgende dag werd gezegd dat er sprake was van een communicatiefout. Greene meent, als ik hem goed begrijp, dat het om een ongeluk ging en dat de vader van Joran ervoor gezorgd heeft dat dit onder de pet werd gehouden. Voor mij is dit compleet nieuw, maar wellicht heeft iemand hier een verklaring voor?

Dagboek van zaterdag 25 maart

25 Mar

Is Ruud de Wild ook misdaad? Voor de meeste luisteraars van Radio 538 (waar ik zelf af en toe ook bij hoor) misschien niet, voor mij is hij toch vooral ‘de man van Pim Fortuyn’: ik had geloof ik nog nooit van hem gehoord voor die fatale dag op het Mediapark. Later verbaasde ik mij er vooral over dat hij zoveel verstand had van ‘oude’ muziek. In het Nederlands Dagblad van vandaag staat een uitermate boeiend interview met De Wild, over zijn geloof, de dood van zijn moeder en een zus die op het toilet een papiertje heeft hangen met namen van mensen voor wie gebeden zou kunnen worden. “Daar stond ik tussen! Waar haalt zij het brute lef vandaan om voor Jezus te gaan spelen? Hoe arrogant, dan ben je niet goed bij je hoofd, dan moet je op de brandstapel!” En deze quote kan ik ook niet ongemerkt laten passeren: “Er zijn wel erg veel domme mensen, zeker onder 538-luisteraars. De meeste bellers kunnen niet meer dan drie- of vierletterwoorden uitbrengen.”

Morgenavond (zondag) zit Peter de Vries bij de Woestijnruiters Pauw en Witteman om te praten over Cor van Hout, Willem Holleeder en Bram Moszkowicz. Drie mensen met wie hij veel te maken heeft gehad. De misdaadjournalisten zijn de laatste tijd niet van de buis te slaan, maar dat is ook logisch: het zijn barre tijden in de branche. De bijgaande foto van Cor van Hout is ook het meest zoals ik mij hem herinner van de laatste keren dat ik hem heb gesproken, op de meeste foto’s die van hem in omloop zijn staat hij minder flatteus.

Ik zou nog even terugkomen op de rechercheur die zijn laptop in de auto had laten liggen toen hij in een eetcafxc3xa9 aan de Amstelveenseweg in Amsterdam zat. Ik kom zelf ook wel eens in zo’n soort gelegenheid, aan diezelfde weg, als er veel files staan en ik de tijd beter kan gebruiken door wat te gaan eten en de vakbladen (ANP) door te nemen. Ik heb vaak foto-apparatuur bij me, maar ik peins er niet over die spullen in de auto te laten liggen. De Amsterdamse rechercheurs zijn al zxc3xb3 gewaarschuwd, ik begrijp niet wat zo’n man bezielt om die laptop in de auto te laten liggen. Het is misschien wat onhandig om zo’n ding mee aan tafel te nemen (en naar het toilet), maar dan kun je het toch even afgeven? Wat ik nergens heb gelezen is: wat deed die man daar eigenlijk? Als je bij de recherche in Amsterdam werkt, hoef je niet in diensttijd te gaan eten. Dus was hij op weg naar huis. Of hij was bezig met een geheime missie, waarbij de laptop met het logo van de politie hem in de weg zat. Maar als dat zo is, zullen ze het wel weer onder de pet houden.
Over eten langs de weg gesproken: in het dagboek van 6 maart had ik het even over Martin Bril en restaurant Schep, bij Hoevelaken. Ik heb er pas even een foto gemaakt van het nogal altijd desolaat ogende pand. Er kwam meteen een man naar buiten van ‘security’, niet echt een gastenlokkend type, die nogal argwanend vroeg waarom ik dit deed. Ik legde het uit en hij vertelde dat ze binnenkort open gaan, met een nieuw concept. Van het oude Schep keert niets meer terug. ‘t Is niet anders.

Later vandaag misschien meer, maar dat wordt wel avond: ik ga nu eerst naar Den Haag voor de CPC (en dan weten de loopvrienden wel waar ik het over heb).

De hel van Vught

24 Mar

Ebi475

(reportage voor Esquire in 2002; zie dagboek van vrijdag 24 maart 2006)

Uit de Extra Beveiligde Inrichting is nog nooit iemand ontsnapt. Is de prijs daarvoor alleen niet te hoog? Het strenge regime zou gedetineerden tot wanhoop drijven. "Ik ken grote, sterke kerels die trillen als een rietje als je het over Vught hebt."

Als ik me aan de poort van gevangenis Nieuw Vosseveld in Vught meld, kom ik in een soort Big Brother-huis terecht. Camera’s volgen me stap voor stap, zware deuren klikken open en dicht, ik moet door detectiepoorten en bewakers controleren mijn identiteit nauwgezet. Als ik een strafblad had gehad, was ik sowieso niet binnengekomen.

"Ik ken grote, sterke kerels die nog beginnen te trillen als een rietje als je het over hun verblijf in Vught hebt", heeft Jan-Hein Kuijpers me al verteld.

LEES MEER

Dagboek van vrijdag 24 maart

23 Mar

Wanneer wordt de zaak Holloway verfilmd? Ik heb een tip voor de scenarioschrijver: de clou is dat Natalee is ingezet door een Amerikaanse tv-zender (CBS of ABC, dat is lood om oud ijzer, met journalistiek heeft het daar allemaal allang niets meer te maken) om de kijkcijfers op te krikken en na het avontuurtje met Joran is afgevoerd. Ze leeft nu met een andere identiteit in een warm land. Zoiets. Dat is in elk geval spannender dan de (vermoedelijke) werkelijkheid.
Mike de Leede van Panorama reageerde op mijn stukje over Gerold Dompig. De Arubaanse politiechef kan er zelf niet veel aan doen dat het interview dat hij in februari gaf nu pas zo opgeklopt door CBS uitgezonden wordt. Mike is net terug van Aruba (dat zijn de leuke dingen voor de misdaadverslaggevers), daar zullen we binnenkort wel het een en ander over lezen. Een goeie verslaggever neemt altijd zijn schepje mee. Wellicht kan Mike antwoord geven op de vragen die in een andere reactie van gisteren worden aangesneden: over de gymschoenen van Joran (waren dat wegwerpdingen) en het mobieltje van Natalee. Waarom had ze dat niet bij zich? Ik weet niet zeker of het mobiele systeem van de Verenigde Staten hetzelfde is als op Aruba, dat zou een verklaring kunnen zijn, maar ook als de batterij gewoon leeg was wil ik dat wel weten.

Aanvulling: het antwoord van Mike. “Natalee’s cellphone is uiteraard goed bekeken door het rechercheteam en heur ouders. Haar laatste telefoontje was naar een vriendin in de VS en ging nergens over. Waarom ze haar GSM niet bij zich droeg blijft een raadsel. Net als Joran’s verdwenen schoeisel. Daar blijft ook naar gezocht worden door de politie. Volgens Dompig liggen ze in of bij het graf van Natalee… Maar dat is tot op heden onvindbaar.
Of Joran nu blootvoets op 30 mei rond 02.00 uur vanaf ‘Lovers Lane’ naar zijn ouderlijk huis in Noord is gelopen (zo’n kilometertje oostelijk van het Mariott), of dat hij door Deepak in de zilverkleurige Nissan is opgepikt, daar wringt hem de schoen wat de verklaringen betreft. Bij de politie waren de drie verdachten eenduidend. Joran verklaart in televisie-interviews echter ineens wat anders dan tijdens zijn verhoren door de politie. Daar wordt gegarandeerd nog naar gekeken.
Van Panorama moest ik de zaak bekijken vanuit het onderzoekende politieteam. Dat er werkelijk alles aan heeft gedaan om deze vermissing op te lossen. Lullig dat het niet is gelukt. Volgens mij zijn er nog nooit zoveel geld en manuren gestopt in een vermissingszaak als deze. Van enige rust van werken, een normaal degelijk onderzoek, is het vanaf het eerste uur overigens niet meer gekomen. De druk van de media en politiek was gewoon te groot (in die Arubaanse bloedhitte waarin alles stukken langzamer gaat dan in de VS of NL). Over Natalee is op de Amerikaanse tv in uren net zoveel aandacht besteed als de oorlog in Irak. Haar verdwijningssoap scoorde echter beduidend hogere kijkcijfers.” Hartelijk dank.
Ik had het gisteren met iemand van een kwaliteitsmedium over misdaadjournalistiek en dat tegenwoordig ook de kwaliteitspers zich daarmee bezighoudt. Daar moest ik gisteravond bij het zien van Nova nog even aan denken. Dat was tot voor kort ondenkbaar, dat zo’n flutonderwerp over het CBS-interview met Dompig, tien (gevoels)minuten krijgt. Als ik Twan Huys was zou ik een tweede huisje op Aruba kopen. ‘t Is wel te hopen dat Natalee dan nog even wegblijft.

Ik kom even terug op Henk de Misdaadverslaggever(zie gisteren en zijn reactie vandaag). Ik dacht dat het om iemand anders ging, die al vaker anonieme reacties had geplaatst, maar ik begrijp dat dit niet klopt. Dat is het vervelende met anonieme gasten, ik overweeg dan ook sterk die in het vervolg maar te verwijderen. Ik heb Henk geschreven dat ik niets tegen kritiek heb, maar gewoon wat roepen zonder aan te geven wat er niet klopt, daar kan ik niks mee. Ik beweer nergens dat ik geen mening heb, maar ik ben te allen tijde bereid die bij te stellen als daar een concrete aanleiding voor is. Hij valt vooral over mijn ’18 vragen’ in de zaak Natalee. Die zijn gebaseerd op mijn visie op dit soort zaken en ervaring, maar ik besef uiteraard dat er anderen zijn die daar heel anders over denken. Waar feiten ontbreken, ontstaat geloof. En daar kun je eindeloos over twisten.

De xc3xa9xc3xa9n komt, de ander gaat. Sreten (Jotcha) Jocic is uitgeleverd aan Servixc3xab. De wegen van hem en Willem Holleeder kruisten elkaar even in Vught, maar de kans dat ze elkaar daar hebben gezien, is vrij klein. Jocic zat in de EBI, de extra beveiligde inrichting. Ik ben niet speciaal voor soepele behandeling van misdadigers, maar van mensen die ik gesproken heb die in de EBI hebben gezeten kreeg ik wel eens de koude rillingen. We hebben het er vaak over dat buitenlandse gevangenissen zo onmenselijk zijn, maar ik denk dat menig crimineel liever in Bangkok zit dan in Vught. Elke vorm van menselijk contact is verboden, met de bewaarders mag je niet praten, bezoekers mag je een hand geven door een luikje. Kobus L., de ‘Zigeunerkoning’, en Karel P. zaten er heel lang. In 2002 heb ik voor Esquire een reportage gemaakt over ‘de hel van Vught’. Is hier te vinden.
De verwachting is dat Jocic een paar maanden in zijn geboorteland in de gevangenis moet blijven, maar dat het niet tot een veroordeling zal leiden. De bewijzen zijn nogal mager, wat overigens niet veel zegt over de schuldvraag. In feite zat hij in Nederland verhoudingsgewijs ook veel te zwaar: in 1991 schoot hij op een agent van een arrestatieteam, hij dacht dat het een overval was door een stel criminelen. Hij had geluk dat de kogel afketste op de sleutelbos van de ME’er. In Panorama staat deze week een goed achtergrondverhaal over de ‘roots’ van Jocic. De vraag is natuurlijk of en zo ja wanneer hij zich weer in Amsterdam meldt om de degens te kruisen met Holleeder, de twee worden altijd afgeschilderd als aartsrivalen. Of dat echt zo is, weet ik niet, er wordt wel heel veel geschreven over ruzixc3xabnde topcriminelen, maar het naadje van de kous is zelden zichtbaar.
Bas van Hout is vanavond bij Barend en Van Dorp, om over Jocic te praten. Hij kent de man als geen ander.

Wie deze vrijdag vrolijk en toch crimineel wil beginnen of eindigen: iemand uit het milieu (waarbij ik in het midden laat welk) stuurde me dit filmpje.

Dagboek van donderdag 23 maart

23 Mar

De Arubaanse politie zegt aanwijzingen te hebben waar het graf van Natalee Holloway is. Staat op teletekst, heeft korpschef Gerold Dompig van de politie tegen de Amerikaanse nieuwszender CBS gezegd. Het zou mij verbazen als Dompig iets vindt. In februari is de man voor mij door de mand gevallen toen hij verkondigde dat hij een huilende man aan de telefoon had gehad die vertelde dat hij niet verder kon leven met wat hij wist: waar Natalee begraven is en ook ongeveer waar. Dompig zei toen: “We twijfelen niet aan het waarheidsgehalte van de getuigenis, omdat voor ons duidelijk is dat hij uit gewetenswroeging heeft gebeld.” De man belde vanuit het buitenland en sprak in het Papiamento. Korpschef Dompig zei dat het voor hem vaststaat dat Natalee Holloway tijdens het uitstapje met Joran en de gebroeders Kalpoe is bezweken en daarna is begraven. Dat is inmiddels anderhalve maand geleden, de politie zou toen binnen twee weken met bloedhonden uit Nederland en nog niet eerder ingezette grondradarapparatuur een zoekactie beginnen. Nooit meer iets over gehoord. Totdat CBS het kennelijk nodig vond een duit in het zakje te doen en weer eens wat olie op het vuur te gooien. Door het interview van Joran aan concurrent ABC waren er blijkbaar toch wat Amerikanen aan het twijfelen geraakt over de schuld van Joran, dat moet uiteraard de kop worden ingedrukt. Korpschef Dompig verwachtte destijds bij het graf van Natalee ook de verdwenen gymschoenen te vinden die Joran de avond van de verdwijning droeg. Wat hij daarover verklaarde in het interview met CBS vond ik nogal plausibel: tijdens de strandwandeling met Natalee had hij ze uitgedaan, toen hij met de auto werd opgehaald had hij geen tijd helemaal terug te lopen en ze op te halen.

Ik had al een keer aangekondigd dat ik mijn Amerikaanse correspondente op pad zou sturen om poolshoogte te nemen in de buurt waar Natalee vandaan komt, Birmingham, Birmingham, greatest city in Alabam’, zoals Randy Newman het lichtelijk ironisch (toch?) bezingt. Dat heeft ze begin deze week gedaan. Het betreft hier overigens een onbezoldigde medewerkster, in casu dochter Anna die een jaar op een Amerikaanse school zit. Het huis van de Holloway’s kon ze niet vinden, maar de mensen die met haar meereden zeiden dat ze zelf niet in deze ‘snobby’ buurt zouden willen wonen: het is een villawijk voor de ‘blanke kak’. Onderzoek ter plekke viel niet mee, omdat er een geweldige storm was en of de foto’s van de omgeving gelukt zijn moeten we nog even afwachten, de camera waaide bijna weg. Meest verbazingwekkend was hoe ‘men’ in Birmingham over de zaak denkt. In het gezelschap te Birmingham waren twee advocaten. Toch niet direct mensen van wie je verwacht dat ze maar heel oppervlakkig het nieuws volgen, maar zij gaan ervan uit dat Joran het gedaan heeft. Toen Anna wat argumenten van deze site aanhaalde, begonnen ze het ook wel wat vreemd te vinden allemaal, ze gaan zich er nu wat meer in verdiepen.
Is het in Nederland anders, vraag ik me af. wordt de publieke opinie niet heel erg bexc3xafnvloed door hoe kranten en tv-programma’s in xc3xa9xc3xa9n keer de toon zetten? Ook al klopt er niks van en al wordt er later met goede argumenten en in achtergrondreportages nog zoveel tegengas gegeven, de eerste indruk blijft hangen. Ik moet vaak denken aan ‘Ce gens la’, van Jacques Brel. ‘Dat soort volk, meneer, dat soort volk, dat denkt niet nxc3ยก.’ Het beroerde is dat dat tegenwoordig soms een hxc3xa9xc3xa9l volk is.
Over nadenken gesproken: ik kreeg vanmorgen ook nog een e-mail met een waarschuwing over The Budweiser Frogs. Dat zou een screensaver zijn die je ongevraagd wordt toegestuurd. Als je ‘m downloadt wordt de harde schijf gewist. Dit alles met de oproep het bericht door te sturen aan iedereen in je adresboek. Tja. Hoe dom kun je zijn? Iemand die zoiets gaat downloaden, verdient niet beter, maar mensen die dit soort berichten rondsturen moeten zich toch ook eens ernstig achter de muis krabben. Dit is weer zo’n ‘hoax’ (broodje aap). Dat kan iedereen binnen tien seconden vaststellen door even The Budweiser Frogs in te tikken op google. Maar nee, in plaats daarvan slaat men aan het mailen.

Eef Hoos belde, vanuit Portugal, waar hij al een aantal jaren zijn domicilie heeft gekozen. Hij heeft een schitterende villa in de heuvels bij Monchique, die hij Aqua Tromba heeft genoemd, omdat hij dacht dat dit in het Portugees Water Hoos betekent. Hoe dan ook, hij kan het nu beter Terra Trembla noemen, hij gaat de Aarde opschudden en wel speciaal in Nederland. Hoos was voorheen directeur van het gewelddadige Haagse incassobureau Toetanchamon. Nadere bijzonderheden volgen. Was de bedoeling vandaag, maar het stormt in Portugal, er is een boom op een stroompaal gevallen, dus wordt het waarschijnlijk morgen.
Ik kondigde aan dat ik vandaag nog terug zou komen op de rechercheur die zijn laptop in de auto liet liggen toen hij aan het eten was in een cafxc3xa9 aan de Amstelveense weg, waarbij het met name zal gaan over de vraag: wat deed die man daar? Dat wordt ook morgen.

Dossier Mink K.

22 Mar

“De volgende die op de lijst staat te worden doodgeschoten is, nog steeds volgens Endstra, de nu nog gedetineerde topcrimineel Mink Kok. Holleeder zal hem laten doodschieten zodra hij een voet buiten de gevangenis zet. ‘Die denkt, als-ie buiten komt: gabbertje gab, weer allemaal vrienden. Maar dat is niet zo. Die Holleeder heeft dus de twee of drie jaar dat die man weg is, aan de poten van zijn stoel gezaagd.”

Aldus de ‘achterbankfiles’ waarin vastgoedmagnaat Willem Endstra uit de doeken doet dat Willem Holleeder de grote man is achter minstens 25 liquidaties in de onderwereld. Alleen deze zinnen geven al aan dat Endstra niet erg op de hoogte was: Mink Kok zit al vast vanaf september 1999, toen hij is aangehouden voor de wapenvondst in een flat aan de Nachtwachtlaan in Amsterdam. Daar was veel over te doen. De wapens waren ontdekt nadat buren hadden geklaagd over wateroverlast. Drie maanden eerder was er aan de Vrijheidslaan in Amsterdam een partij wapens ontdekt, ook omdat buren klaagden over wateroverlast. In de flat aan de Nachtwachtlaan wordt een soort voorraadbriefje gevonden met het handschrift van Mink Kok, waar ook het woord ‘Vrijheidslaan’ op staat. Zijn vingerafdrukken komen voor op de wapens. Hoeveel toeval – en wateroverlast -kan een mens verdragen? Mink zegt dat hij op verzoek van een vriend de wapens heeft bekeken, maar wie is die vriend? Is dat ‘crimefighter’ Fred Teeven? Tijdens het proces over de wapenvondst – dat achter gesloten deuren wordt behandeld – staat per ongeluk een microfoon open, de verzamelde pers kan meeluisteren en vangt iets op over een geheime deal tussen Fred Teeven en Mink Kok.
Begin 2005 zit de straf van Mink Kok voor de wapenvondst erop, maar hij wordt nog voor hij buiten staat al weer aangehouden. Dit keer omdat er nieuwe aanwijzingen zouden zijn dat hij betrokken was bij de moordaanslag op drugsdealer Jaap van der Heijden, op 10 april 1993 in Alkmaar. Daarover later meer. Tijdens de pro formazitting in Den Haag over die affaire, op woensdag 16 maart 2006, komt de deal tussen de Staat en Mink Kok aan de orde. Het is wat ingewikkeld, maar wel heel interessant. Ik ben bij die zitting aanwezig, maar begrijp het verkeerd: ik meen te horen dat de Staat een miljoen gulden op een zogenaamde derdenrekening van advocatenkantoor Bakker Schut en Van der Plas heeft gestort. Daar schrijf ik iets over in het dagboek op de site misdaadjournalist.nl, een paar dagen later belt Mink om uit de doeken te doen hoe het precies is gegaan. “Er is ooit een keer sprake geweest van een werkafspraak met Fred Teeven. Er was verontrusting van de kant van het college van procureurs-generaal: hoe betrouwbaar en geloofwaardig ik was en of ik mijn afspraken wel zou nakomen. Toen heb ik gezegd: ik sta in voor wat ik zeg, maar ik heb het aan de heren overgelaten wat mijn geloofwaardigheid in geld uitgedrukt zou moeten zijn, als borg. Daar hebben ze over vergaderd, toen kwam er een bedrag terug van een miljoen gulden. Dat had ik natuurlijk niet in mijn achterzak zitten, dus toen heb ik de gelegenheid gekregen een financier te vinden om dat ten behoeve van mij gestort te krijgen. Dat is ook gepasseerd, maar er is van de kant van de overheid niets terechtgekomen van toezeggingen en afspraken, die bleken niet meer waard dan een stukje wc-papier.”
Het was de bedoeling dat de afspraak geheim zou blijven, maar er is ‘een soort geregisseerde lekmachine op gang gekomen’: de commissie Kalsbeek klapt uit de school, minister van justitie Korthals en de Amsterdamse hoofdofficier Vrakking doen een duit in het zakje, “en toen is iedereen maar een beetje om elkaar heen gaan buitelen,” aldus Mink Kok. Er komt dan ook nog een persbericht naar buiten van het parket in Amsterdam, van hoofdofficier Vrakking, dat Kok zijn vrijheid gekocht heeft voor een miljoen gulden.
Tijdens de pro formazitting op 16 maart zegt advocate Adxc3xa8le van der Plas dat de transactie met het miljoen een enorme strop heeft opgeleverd voor het kantoor. Het was mij toen niet helemaal duidelijk, inmiddels heb ik haar gesproken en het zit zo: het Openbaar Ministerie had er zeer op aangedrongen dat het geld op een derdenrekening van het advocatenkantoor zou worden gestald. Daar waren de advocaten helemaal niet blij mee, maar nadat er tal van garanties waren afgegeven, tot en met de secretaris-generaal van het ministerie, was men akkoord gegaan. Doordat justitie zelf op alle mogelijke manieren is gaan lekken en de geheimhouding had geschonden, kreeg de fiscus lucht van het gestalde miljoen. De fiscus had een vordering op Mink Kok van acht miljoen. Er ontstaat dan een bizarre situatie rond het beroepsgeheim van de advocaten, waarbij op een gegeven een rechter zelfs roept dat de advocaten die acht miljoen maar moeten betalen. Zo bont wordt het nog net niet, maar ze dreigen wel op te draaien voor de 200.000 gulden aan rente. De advocaten schakelen de deken in en het lijkt in hoger beroep allemaal met een sisser af te lopen, maar door wisseling van advocaten wordt er een fout gemaakt waardoor de beroepsprocedure niet goed wordt afgewikkeld en uiteindelijk draait het relatief kleine kantoor toch op voor de strop van 200.000 gulden. Mink, in het telefoongesprek vanuit de gevangenis: “Bij justitie is een strategie ontwikkeld -wat ze noemen de vuile justitie-oorlog – waarbij ze voor de beeldvorming een aantal figuren willen vervolgen of vasthouden. Ze denken: lukt het niet om die klanten weg te zetten, dan gaan we maar beginnen met die advocaten. Ook omdat er natuurlijk heel veel naar buiten is gekomen over corruptie bij politie en justitie, willen ze misschien het beeld rechtzetten. Wij corrupt, dan die advocaten ook. Ik steek mijn hand in het vuur voor Adele en Pieter (Bakker Schut), ik ken weinig mensen die dat aangaande zo zuiver in de leer zijn als zij, ik neem dit heel ernstig. Ik geef de autoriteiten nog even wat ruimte om het nog te corrigeren, maar als zij door willen gaan met het beschadigen van Adxc3xa8le en Pieter -ik zag al, mijn plank die zakt heel erg door – ik ga dat graag met ze aan. Als ze met modder gaan gooien kan ik dat hele zootje heel snel ontmantelen, dan kunnen ze allemaal naar huis.”
Dat kan nog spannend worden.
Maar hoe zit het met die aanslag op Jaap van der Heijden, de Alkmaarse drugshandelaar? Daarvoor nemen we allereerst en frisse duik in het zilte water van de Atlantische oceaan, waar we in november 1992 het boegbeeld ontwaren van de Brittannia Gazelle. Het gaat om het transport van een partij Pakistaanse hasj, georganiseerd door Henk Orlando Rommy, alias de Zwarte Cobra, en drugshandelaar Jaap van der Heijden. Op de Doggersbank moet de hasj in kleinere schepen worden overgeladen voor landing op de Britse en Hollandse kust, maar het hele transport is vanaf het begin al gevolgd door de politie, de Britse douane wordt ingelicht en de Britannia Gazelle wordt op volle zee gexc3xabnterd. Aan boord is 17.543 kilo hasj ter waarde van 57 miljoen pond, het is de grootste hasjvangst in de geschiedenis van Groot-Brittannixc3xab.
Als er transporten van deze omvang de mist ingaan, heeft dat grote gevolgen voor de organisatoren en de financiers: wie draait er op voor de schade? In criminele- en politiekringen wordt vrij algemeen aangenomen dat de liquidatie van Jaap van der Heijden, op 10 april 1993, te maken heeft met het debxc3xa2cle met de Brittannia Gazelle. Ook de liquidatie van de Haagse crimineel Charlie Wong wordt ermee in verband gebracht. Wong werd begin januari 1994 vermoord gevonden in een natuurpark bij Lelystad.

(wordt vervolgd)

Dagboek van woensdag 22 maart

22 Mar

Martin K. belt, uit Vught. Hij heeft een brief gekregen van Jan Boellaard, uit Heerhugowaard, die klaagt dat ze geen Playstation 2 meer mogen hebben. Dat heeft te maken met bezuinigingen en met het feit dat je daar dvd’s in kunt draaien. Martin: “Toen ik in Maastricht zat heb ik zelf een Playstation 1 gekocht, van een Marokkaan van de Hofstadgroep. Toen ik daar wegging, heb ik die aangeboden aan Oer, dat Turkse mannetje dat levenslang heeft voor de Playstationmoorden. Hij mocht hem voor 30 euro van mij overnemen, maar dat wilde hij niet, dat was een oud ding, zei hij. Rare wereld toch, die man schiet drie mensen dood voor een Playstation 1 van 150 euro, kan-ie er eentje voor 30 euro overnemen, met acht spelletjes erbij, hoeft-ie hem niet.”
Voor de Playstationmoorden, in november 2001 in Dordrecht, zijn twee Schiedammers veroordeeld tot levenslang, xc3xa9xc3xa9n tot twintig jaar met tbs. De drie wilden een 36-jarige man beroven die een illegale handel in spelcomputers dreef vanuit een flat aan de Giessenstraat in Dordrecht. Toen ze binnendrongen troffen ze de 39-jarige vriendin van de man, haar 16-jarige dochter en het 16-jarige vriendje van de dochter in de flat aan. Ze bonden hen vast, legden een krant over hun hoofd en schoten hen dood. De buit bedroeg een paar honderd euro, wat sieraden en een spelcomputer.

“Het is me een wereldje zeg, dat …wereldje. Ik ben blij dat het voor mij nog een beetje overzichtelijk is, maar ik denk: als je in dxc3xade scene terechtkomt, dan ben je je leven echt niet zeker. Haat, nijd, ze neuken mekaars vrouwen, pakken mekaars geld af, ik vond het onvoorstelbaar.”
Wie zegt dit en over welk wereldje gaat het? Het antwoord op de eerste vraag is: Mink K., vanuit de gevangenis in Scheveningen. Maar het gaat nu eens niet over topcriminelen, ik had het met Mink over het kunstschildersmilieu, naar aanleiding van mijn boek over de aanslag op Rob Scholte en Micky Hoogendijk (‘Bom in de Laurierstraat’). Nu waren we het daar snel over eens, de rest van het gesprek ging over ‘de vuile oorlog van justitie’, over het miljoen dat op de derdenrekening van advocatenkantoor Van der Plas en Bakker Schut geparkeerd stond, de geheime deal met Fred Teeven en de aanslag op Jaap van der Heijden. De autoriteiten hebben zich niet aan de afspraken gehouden, maar het geduld van Mink K. is bijna op. “Als ze met modder gaan gooien kan ik dat hele zootje heel snel ontmantelen, dan kunnen ze allemaal naar huis.” Het artikel is hier te lezen.

Bij al die berichten over liquidaties en criminelen zou je soms vergeten dat er ook mensen zijn die even helemaal niets van kranten, nieuws of wat dan ook moeten hebben, omdat ze zomaar in een peilloos verdriet terechtgekomen zijn. Klein berichtje vandaag, in de lokale editie, over een 8-jarige jongen die gisteren is overleden aan de verwondingen die hij afgelopen zondag opliep bij een ernstige aanrijding in Amsterdam-Noord. De betrokken automobilist had driemaal de toegestane hoeveelheid alcohol gedronken. ‘De 32-jarige bestuurder van de andere auto bleek veel te diep in het glaasje gekeken te hebben. Hij werd ter plaatse door de politie aangehouden, maar is inmiddels heengezonden.’ Zo’n bericht raakt je meer als je zelf – ook al is het een beetje zijdelings – met zoiets te maken krijgt. Binnen een paar dagen een zoon (van 24) van iemand uit de loopgroep, ook bij een verkeersongeluk, en een schoolvriend (18) van een dochter, die op wereldreis in Argentinixc3xab een lift krijgt van een dronken automobilist en een paar dagen later in het ziekenhuis overlijdt.