Dossier Mink K.

22 Mar

“De volgende die op de lijst staat te worden doodgeschoten is, nog steeds volgens Endstra, de nu nog gedetineerde topcrimineel Mink Kok. Holleeder zal hem laten doodschieten zodra hij een voet buiten de gevangenis zet. ‘Die denkt, als-ie buiten komt: gabbertje gab, weer allemaal vrienden. Maar dat is niet zo. Die Holleeder heeft dus de twee of drie jaar dat die man weg is, aan de poten van zijn stoel gezaagd.”

Aldus de ‘achterbankfiles’ waarin vastgoedmagnaat Willem Endstra uit de doeken doet dat Willem Holleeder de grote man is achter minstens 25 liquidaties in de onderwereld. Alleen deze zinnen geven al aan dat Endstra niet erg op de hoogte was: Mink Kok zit al vast vanaf september 1999, toen hij is aangehouden voor de wapenvondst in een flat aan de Nachtwachtlaan in Amsterdam. Daar was veel over te doen. De wapens waren ontdekt nadat buren hadden geklaagd over wateroverlast. Drie maanden eerder was er aan de Vrijheidslaan in Amsterdam een partij wapens ontdekt, ook omdat buren klaagden over wateroverlast. In de flat aan de Nachtwachtlaan wordt een soort voorraadbriefje gevonden met het handschrift van Mink Kok, waar ook het woord ‘Vrijheidslaan’ op staat. Zijn vingerafdrukken komen voor op de wapens. Hoeveel toeval – en wateroverlast -kan een mens verdragen? Mink zegt dat hij op verzoek van een vriend de wapens heeft bekeken, maar wie is die vriend? Is dat ‘crimefighter’ Fred Teeven? Tijdens het proces over de wapenvondst – dat achter gesloten deuren wordt behandeld – staat per ongeluk een microfoon open, de verzamelde pers kan meeluisteren en vangt iets op over een geheime deal tussen Fred Teeven en Mink Kok.
Begin 2005 zit de straf van Mink Kok voor de wapenvondst erop, maar hij wordt nog voor hij buiten staat al weer aangehouden. Dit keer omdat er nieuwe aanwijzingen zouden zijn dat hij betrokken was bij de moordaanslag op drugsdealer Jaap van der Heijden, op 10 april 1993 in Alkmaar. Daarover later meer. Tijdens de pro formazitting in Den Haag over die affaire, op woensdag 16 maart 2006, komt de deal tussen de Staat en Mink Kok aan de orde. Het is wat ingewikkeld, maar wel heel interessant. Ik ben bij die zitting aanwezig, maar begrijp het verkeerd: ik meen te horen dat de Staat een miljoen gulden op een zogenaamde derdenrekening van advocatenkantoor Bakker Schut en Van der Plas heeft gestort. Daar schrijf ik iets over in het dagboek op de site misdaadjournalist.nl, een paar dagen later belt Mink om uit de doeken te doen hoe het precies is gegaan. “Er is ooit een keer sprake geweest van een werkafspraak met Fred Teeven. Er was verontrusting van de kant van het college van procureurs-generaal: hoe betrouwbaar en geloofwaardig ik was en of ik mijn afspraken wel zou nakomen. Toen heb ik gezegd: ik sta in voor wat ik zeg, maar ik heb het aan de heren overgelaten wat mijn geloofwaardigheid in geld uitgedrukt zou moeten zijn, als borg. Daar hebben ze over vergaderd, toen kwam er een bedrag terug van een miljoen gulden. Dat had ik natuurlijk niet in mijn achterzak zitten, dus toen heb ik de gelegenheid gekregen een financier te vinden om dat ten behoeve van mij gestort te krijgen. Dat is ook gepasseerd, maar er is van de kant van de overheid niets terechtgekomen van toezeggingen en afspraken, die bleken niet meer waard dan een stukje wc-papier.”
Het was de bedoeling dat de afspraak geheim zou blijven, maar er is ‘een soort geregisseerde lekmachine op gang gekomen’: de commissie Kalsbeek klapt uit de school, minister van justitie Korthals en de Amsterdamse hoofdofficier Vrakking doen een duit in het zakje, “en toen is iedereen maar een beetje om elkaar heen gaan buitelen,” aldus Mink Kok. Er komt dan ook nog een persbericht naar buiten van het parket in Amsterdam, van hoofdofficier Vrakking, dat Kok zijn vrijheid gekocht heeft voor een miljoen gulden.
Tijdens de pro formazitting op 16 maart zegt advocate Adxc3xa8le van der Plas dat de transactie met het miljoen een enorme strop heeft opgeleverd voor het kantoor. Het was mij toen niet helemaal duidelijk, inmiddels heb ik haar gesproken en het zit zo: het Openbaar Ministerie had er zeer op aangedrongen dat het geld op een derdenrekening van het advocatenkantoor zou worden gestald. Daar waren de advocaten helemaal niet blij mee, maar nadat er tal van garanties waren afgegeven, tot en met de secretaris-generaal van het ministerie, was men akkoord gegaan. Doordat justitie zelf op alle mogelijke manieren is gaan lekken en de geheimhouding had geschonden, kreeg de fiscus lucht van het gestalde miljoen. De fiscus had een vordering op Mink Kok van acht miljoen. Er ontstaat dan een bizarre situatie rond het beroepsgeheim van de advocaten, waarbij op een gegeven een rechter zelfs roept dat de advocaten die acht miljoen maar moeten betalen. Zo bont wordt het nog net niet, maar ze dreigen wel op te draaien voor de 200.000 gulden aan rente. De advocaten schakelen de deken in en het lijkt in hoger beroep allemaal met een sisser af te lopen, maar door wisseling van advocaten wordt er een fout gemaakt waardoor de beroepsprocedure niet goed wordt afgewikkeld en uiteindelijk draait het relatief kleine kantoor toch op voor de strop van 200.000 gulden. Mink, in het telefoongesprek vanuit de gevangenis: “Bij justitie is een strategie ontwikkeld -wat ze noemen de vuile justitie-oorlog – waarbij ze voor de beeldvorming een aantal figuren willen vervolgen of vasthouden. Ze denken: lukt het niet om die klanten weg te zetten, dan gaan we maar beginnen met die advocaten. Ook omdat er natuurlijk heel veel naar buiten is gekomen over corruptie bij politie en justitie, willen ze misschien het beeld rechtzetten. Wij corrupt, dan die advocaten ook. Ik steek mijn hand in het vuur voor Adele en Pieter (Bakker Schut), ik ken weinig mensen die dat aangaande zo zuiver in de leer zijn als zij, ik neem dit heel ernstig. Ik geef de autoriteiten nog even wat ruimte om het nog te corrigeren, maar als zij door willen gaan met het beschadigen van Adxc3xa8le en Pieter -ik zag al, mijn plank die zakt heel erg door – ik ga dat graag met ze aan. Als ze met modder gaan gooien kan ik dat hele zootje heel snel ontmantelen, dan kunnen ze allemaal naar huis.”
Dat kan nog spannend worden.
Maar hoe zit het met die aanslag op Jaap van der Heijden, de Alkmaarse drugshandelaar? Daarvoor nemen we allereerst en frisse duik in het zilte water van de Atlantische oceaan, waar we in november 1992 het boegbeeld ontwaren van de Brittannia Gazelle. Het gaat om het transport van een partij Pakistaanse hasj, georganiseerd door Henk Orlando Rommy, alias de Zwarte Cobra, en drugshandelaar Jaap van der Heijden. Op de Doggersbank moet de hasj in kleinere schepen worden overgeladen voor landing op de Britse en Hollandse kust, maar het hele transport is vanaf het begin al gevolgd door de politie, de Britse douane wordt ingelicht en de Britannia Gazelle wordt op volle zee gexc3xabnterd. Aan boord is 17.543 kilo hasj ter waarde van 57 miljoen pond, het is de grootste hasjvangst in de geschiedenis van Groot-Brittannixc3xab.
Als er transporten van deze omvang de mist ingaan, heeft dat grote gevolgen voor de organisatoren en de financiers: wie draait er op voor de schade? In criminele- en politiekringen wordt vrij algemeen aangenomen dat de liquidatie van Jaap van der Heijden, op 10 april 1993, te maken heeft met het debxc3xa2cle met de Brittannia Gazelle. Ook de liquidatie van de Haagse crimineel Charlie Wong wordt ermee in verband gebracht. Wong werd begin januari 1994 vermoord gevonden in een natuurpark bij Lelystad.

(wordt vervolgd)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: