Archive | February, 2006

Dagboek van donderdag 23 februari

23 Feb

De moord op Caroline van Toledo (35) uit Oostvoorne, in september 2005, is in het nieuws doordat dichtbij de plek waar zij is gevonden deze week ook het lichaam van een andere vrouw is aangetroffen (zie verderop vandaag. Anders dan het zich eerst liet aanzien lijkt die andere vrouw door zelfmoord te zijn omgekomen. Zie ook de reacties). Een van de aanknopingspunten in de zaak-Toledo is dat de vermoedelijke dader na de moord is opgenomen met de bewakingscamera van een pinautomaat. Speurneuzen hebben ontdekt dat het onderste woord op de mouw van de fleecetrui het woord oktober is, ervan uitgaande dat de trui binnenstebuiten werd gedragen. Of is het toch Rebotko?

Het is de titel van een nummer van Depeche Mode en het is een term uit de muziekwereld. Of dit echt een spoor is, is nogal de vraag, hoewel hier op internet druk over wordt gefantaseerd. Dat gebeurt vaker bij onopgeloste misdrijven, waar geen duidelijk motief is. Er meldde zich ook al een helderziende die de politie het adres gaf van de mogelijke moordenaar: een drugsverslaafde man uit Brielle.

Zoals collega Henk Strootman gisteren hier al meldde heeft de dood van de vrouw die dinsdagavond in Oostvoorne vermoord in haar eigen auto werd aangetroffen niets te maken met de moord op Caroline van Toledo. De auto’s van beide slachtoffers werden in dezelfde omgeving, op enkele kilometers afstand van elkaar, aangetroffen. Toeval bestaat. In september werd de alleenwonende Caroline waarschijnlijk het slachtoffer van criminelen die een overval wilden plegen. Het slachtoffer van deze week is restauranthoudster Sabine Wittmer (42). Haar echtgenoot Wil de J. (43) is al met twee andere verdachten door de politie gearresteerd. Het echtpaar was eigenaar van restaurant De Kogeloven. De J. zou zijn vrouw regelmatig hebben mishandeld en ze was van plan bij hem weg te gaan. Het lijkt erop dat het een enigszins voorbereide actie was: zo deed De J. om zes uur gisteravond aangifte van vermissing en vertelde hij de politie dat Sabine boodschappen was gaan doen en daarna naar het restaurant zou gaan, maar dat ze daar niet was aangekomen. Om half tien wordt ze dood aangetroffen in de laadruimte van haar eigen auto, op een afgelegen parkeerplaats. Om half elf gaat het inbraakalarm af in de woning van het echtpaar, aan de Polderweg. Als de politie daar aankomt, treffen ze er Wil de J. en twee andere mannen. Of het afgaan van het inbraakalarm onderdeel was van een uitgekiend plan – waarbij dan wel iets misging – is nog de vraag.

Afgelopen week doken er al berichten op over de familie Vaatstra die werd bestookt met krantenberichten over de moord op Marianne en andere lugubure misdrijven. De kans dat ze afkomstig waren van de dader leek direct al klein. Nu beweert Gerrit Visser(59) uit het Drentse Anloo dat hij erachter zit. Of dat waar is of niet, die Gerrit is een vreemde snuiter. Een paar jaar geleden reed hij urenlang met zijn dode moeder Coba Visser (94) naast zich op de passagiersstoel in de auto rond. Hij werd gearresteerd en psychiatrisch behandeld, maar liep al spoedig weer vrij rond.

In Aktueel deze week de reportage over het nog altijd in Belgixc3xab voortvluchtige stel Jelloul Selini en de Nederlandse Lisette Bus. Vanwege hun rooftocht met overvallen op winkels en automobilisten aldaar omgedoopt tot ‘Bonnie & Clyde’. Vorige week vond ik Fanny, een vorige vriendin van Jelloul. Ze reageerde op mijn dagboek, maar het was nog een hele toer om haar te vinden. Ze had een e-mailadres meegestuurd, waaruit ik een achternaam kon afleiden en ze schreef dat ze in een tijdschriftenwinkel werkte. Met die aanknopingspunten ging ik op weg. In de buurt waar ik dacht dat ze zou wonen en werken (Sint Amandsberg, bij Gent) zijn zes van die winkels, die ik xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n ben afgegaan. Niemand had van Fanny gehoord. In het telefoonboek kwam de achternaam hier niet voor, wel in Gent. Ik selecteerde drie adressen min of meer in de buurt van Amandsberg. Het eerste was een flatje met voornamelijk bejaarden, waar niemand ooit van deze achternaam, noch van Fanny had gehoord. Achteraf bleek Jelloul overigens wxc3xa9l in deze straat te hebben gewoond. Op het tweede adres was niemand thuis, maar in zo’n geval zijn er buren die meer weten. “Fanny? Die is aan het werk, hxc3xa8?” Ik krijg de locatie van de tijdschriftenwinkel door en daar blijkt Fanny inderdaad aanwezig. Ze schrikt wel enorm als ik zeg dat ik haar graag even wil spreken, maar ze wil best iets vertellen.

Het is op dat moment elf uur ‘s morgens, ze is om twee uur vrij. Als alles meezit, kan ik nog net even heen en weer naar het 90 kilometer zuidelijker gelegen Ieper, waar de ouders van Johnny Vandromme waarschijnlijk wonen. Deze Johnny was het dodelijke slachtoffer van Jelloul Selini, bij een schietpartij in Terneuzen, in 1994. De naam Vandromme komt in Ieper heel veel voor, maar via een collega en een sportjournalist werd duidelijk dat er een grote kans was dat de ouders van de oud-wielrenner in een wijk met witte huizen, even buiten Ieper, zouden moeten wonen. Ik was daar de vorige avond om een uur of tien nog even langsgereden, maar toen was het een spookstad. In Belgixc3xab zijn woningen ‘s avonds hermetisch afgesloten met rolluiken, er dringt zelfs geen licht door naar buiten. Het leek me toen niet verstandig nog aan te bellen. Maar de volgende morgen was het bij het tweede adres raak en werd ik gastvrij ontvangen door de ouders van Johnny. Een treurige geschiedenis. Om twee uur ben ik net op tijd terug voor de afspraak met Fanny. Het had allemaal zoveel gemakkelijker gekund: ik had haar ook wel een e-mail teruggestuurd, maar nadat ze mij haar reactie het gestuurd was er iets misgegaan met de computer, of met de server. Tja.

Uiteraard kan ik de reportage hier nu nog niet online zetten, wel komt in de loop van de dag het proces-verbaal van de schietpartij in Terneuzen, waarbij de paranoxc3xafde Selini Johnny Vandromme doodschoot, een Terneuzenaar invalide raakte en twee anderen lichter gewond raakten. Het is een zeer gedetailleerd verslag van wat er daar toen precies is gebeurd. Zelf vind ik dat altijd erg interessant om te lezen, ondanks de wat droge politietaal. Door de details krijg je toch een levendig beeld van een strijd op leven en dood.

Advertisements

Dagboek van woensdag 22 februari

22 Feb

In onze misdaadren is de vogelgriep uitgebroken: iedereen is als een kip zonder kop aan het zoeken naar de Moszkowicz-tapes: een compromitterende videoband waarop hij te zien zou zijn met de zus van Dino S. Ik word van alle kanten gebeld en iemand schijnt een ‘heet spoor’ te hebben, maar ik houd het voorlopig op: eerst zien, dan geloven.

Ze moeten de familie Moszkowicz tegenwoordig wel hebben… Vorige week stond er in de Volkskrant (dus dan moet het wel waar zijn…) een opmerkelijk berichtje over een ex-vrouw van het zwarte schaap van de familie, Baruch Moszkowicz. De technische recherche had onderzoek gedaan in de woningen van twee slachtoffers, in de Isabellastraat in Pey-Echt en de Heuvel in Maasniel, gemeente Roermond. Volgens buurtbewoners gaat het om twee vrouwen, zussen van elkaar, die woensdagavond bezoek kregen van drie mannen. Eerst gingen die naar Echt, en vervolgens naar Roermond. De vrouw in Echt is volgens de buren een ex-vrouw van voormalig advocaat Baruch Moszkowicz. Zij zou woensdagavond door enkele mannen in haar woning met honkbalknuppels zijn bewerkt. Haar 16-jarige dochter heeft haar vervolgens naar het ziekenhuis in Roermond gebracht. De vrouw zou hevig hebben gebloed. De zus van de vrouw kreeg een half uur later ongewenst bezoek. De mannen zouden volgens buren in de woning van de vrouw in Echt op zoek zijn naar iemand. Die zou daar niet aanwezig zijn geweest, waarop de mannen naar Roermond vertrokken. Aldus het bericht in de Volkskrant. ‘Op zoek naar iemand…’ Misschien waren ze wel op zoek naar ‘iets’…

Ook actueel: in Oostvoorne zou een lijk gevonden zijn in een auto, op een wat afgelegen plek. Verband met de moord op Caroline van Toledo? Voorzover ik nu kan zien is het een afstand van amper twee kilometer van de plek waar de auto van Caroline uitgebrand is aangetroffen.

De politie is een nieuw onderzoek naar een van de meest intrigerende onopgeloste misdrijven: de moord op Antonio Brizzi (39), op 26 april 1994. Het scenario kan zo dienen voor zo’n Britse detectiveserie. Automobilist raakt ‘s avonds in een afgelegen gebied met zijn auto in een slip, zit vast in de modder. Hij loopt naar het dichtstbijzijnde huis, in dit geval het landgoed Dennehoef in Moergestel. Eigenaar is de steenrijke Antonio Brizzi. Vroeger stond hij bekend als een keiharde crimineel, de laatste jaren deed hij het rustig aan en woonde hij samen met vriendin Simone en een dochtertje op het landgoed. Brizzi is behulpzaam. Hij haalt zijn tractor en en sleept de auto uit de modder. De man wil hem graag bedanken, maar heeft op dat moment niets bij zich. Brizzi nodigt hem uit om even binnen te komen. Daar zijn Simone en haar dochtertje ook. De mannen praten wat. Om kwart over tien zegt Brizzi dat hij naar het sportjournaal wil kijken. De reiziger vertrekt, tegelijk met Simone, die met haar dochtertje naar de dokter moet. Simone ziet de Fiat van de bezoeker nog enige tijd achter zich, dan verliest ze hem uit het oog. Als ze om kwart voor elf thuiskomt, treft ze Antonio dodelijk gewond aan op de drempel van de keuken. Hij is neergeschoten. In de keuken ligt een opvallende bril: van de man met autopech. Het lijkt erop dat hij inderdaad even was weggereden, maar zich bedacht had en was teruggekeerd.
Volgens Simone kende Antonio de man niet. Wat kan er gebeurd zijn? Het meest logische dat ik kan bedenken: de man was wel degelijk bewust op zoek naar Brizzi, om hem te liquideren. De smoes met de auto was alleen bedoeld om binnen te komen. Kennelijk had hij er niet op gerekend dat er een vrouw en kind in huis zouden zijn, maar zag hij zijn kans schoon toen deze onverwacht vertrokken.

Toch is dit een rammelend scenario. Een huurmoordenaar in een Fiat, die zijn gezicht laat zien en zijn bril op tafel achterlaat? Of kenden Antonio en de bezoeker elkaar wxc3xa9l, maar voerden ze een toneelstukje op voor Simone?

Dagboek van dinsdag 21 februari

21 Feb

Steve Brown reageert op het dagboek van 14 februari, het stuk van Bas van Hout. Hij verzoekt mij een passage te verwijderen. “Anders zal ik onverwijld een klacht indienen bij de raad voor Journalisttiek , alsmede u in rechte betrekken“. Brown heeft alle gelegenheid zich te verweren en zijn bezwaren kenbaar te maken, verwijderen lijkt mij geen oplossing. Er loopt geloof ik toch al een klacht van hem tegen mij bij de Raad voor de Journalistiek, misschien kan dat in xc3xa9xc3xa9n moeite door.

Waarschijnlijk zal deze site morgenvroeg niet worden ververst, ik moet af en toe op pad om deze of gene te spreken. Wie niet zolang kan wachten op mijn pennevruchten (witte spelling) vervoege zich naar de kiosk om een Nieuwe Revu (verhaal over anonieme bedreigde getuigen in de zaak-Holleeder) of de Aktueel (‘Bonnie & Clyde’) aan te schaffen. Met een beetje geluk zitten ze in xc3xa9xc3xa9n pakket, dat schijnt tegenwoordig te kunnen. Ik hoor wel meer gekke dingen uit de uitgeverswereld. Dat is het voordeel als je soms op een ander niveau met bepaalde mensen te maken krijgt… Maar daarover kan ik natuurlijk al helemaal niets vertellen.

Ter illustratie hierbij wel alvast een foto van Fanny, de vrouw met wie ik dankzij dit dagboek (zie 18 februari) contact heb kunnen leggen. Zij had een relatie met de ‘Clyde’ (Jelloul Selini). Het proces-verbaal over de daarbij horende schietpartij in Terneuzen komt later deze week op deze site.

“Ik zou graag informatie willen vinden over de gronden waarop de rechter in de civielrechterlijke procedure O.J.Simpson destijds veroordeeld heeft. En of er xc3xbcberhaupt jurisprudentie bestaat op grond waarvan een Amerikaanse rechter de mogelijkheid heeft de eis tot schadevergoeding van de familie van Natalee Holloway in te willigen.”

Tja, dat krijg je als je vraagt om verzoeknummers op misdaadgebied. Ik heb de zaak Simpson destijds intensief gevolgd en me zeer verbaasd over het feit dat iemand die door de rechtbank wordt vrijgesproken in een civiele procedure wel tot schadevergoeding kan worden veroordeeld. Maar dat is dus wel een gegeven en daar moet de familie Van der Sloot serieus rekening mee houden. Nu was het bewijs tegen OJ voor de moord op Nicole Simpson-Brown en haar vriend Ron Goldman werkelijk overstelpend, er was geen zinnig mens dat twijfelde aan zijn schuld, het probleem was dat het een politieke kwestie was geworden: zwarte sportman tegen blanke blonde Amerikaanse. Football-speler OJ was de Johan Cruijff van de Amerikaanse sportwereld. De advocaten van OJ wisten zoveel twijfel te zaaien dat niet alle juryleden het ‘guilty, beyond reasonable doubt’ durfden uit te spreken. Hoe je dit moet duiden in de zaak-Joran kan ik niet goed inschatten, wellicht is er een juridisch onderlegde lezer die hier meer over kan vertellen? Het zal de familie Van der Sloot hoe dan ook veel geld kosten: er zal toch een advocaat moeten worden ingeschakeld om zich te verweren. Of ze moeten de rest van hun leven zorgen dat ze niet op Amerikaans grondgebied komen, waarbij de vraag is of ze dan veilig zijn.

Het is weliswaar een treurige zaak, maar ik moet er ook vaak aan denken in verband met de op een na beste grap uit de wereldgeschiedenis (nummer 1 is uiteraard Herman Finkers: ‘Ik ben niet getrouwd. Mijn schoonouders konden geen kinderen krijgen’). OJ Simpson werd gesponsord door het autoverhuurbedrijf Hertz. Uit te spreken als ‘hurts’. Vraag: Wat waren Nicole Simpson’s laatste woorden? Antwoord: Stop, O.J.! It Hertz!

Voor degenen bij wie de OJ-zaak is weggezakt hierbij een kort overzicht van de gebeurtenissen. Op zondag 12 juni 1994 worden Nicole Brown en haar vriend Ron Goldman op beestachtige wijze doodgestoken met een mes, vermoedelijk door Nicole’s ex-echtgenoot O.J. Simpson. Ondanks het overtuigend lijkende bewijs, sprak de jury O.J. vrij: niet alle juryleden waren 100 procent overtuigd van zijn schuld. De belangrijkste bewijsmiddelen zijn een bebloede handschoen en een foto waarop Nicole met haar eigen bloed de letter ‘O’ schrijft, om aan te geven wie de dader is.

Zondag 12 juni:
Nicole Brown Simpson en Ronald Goldman worden vermoord. O.J. Simpson vlucht, kort voor middernacht, naar Chicago voor een reclamecampagne.
Maandag 13 juni:
Om tien over twaalf ‘s nachts worden de lichamen van Nicole en Ronald Goldman aangetroffen bij Nicole’s woning in Brentwood. Vier uur later checkt O.J. in bij een hotel dichtbij het vliegveld van Chicago. Als de politie hem daar belt, vliegt hij terug naar Los Angeles. Om half twaalf komt hij aan bij zijn woning, die zich hemelsbreed op ongeveer 3 kilometer afstand van de plaats van het delicht bevindt. Een half uur later wordt hij aangehouden en voor de vorm krijgt hij handboeien om. Hij wordt meegenomen voor een drie uur durend verhoor, maar niet gearresteerd.
Dinsdag 14 juni:
Bloedvlekken in O.J.’s auto en zijn garage komen overeen met de bloedvlekken op de plaats van het delict. De auto en een paar schoenen worden in beslag genomen. Geruchten dat er bij O.J. thuis een bebloede handschoen is gevonden, worden ontkend door zijn advocaat. Uit de lijkschouwing blijkt dat de slachtoffers met messteken zijn omgebracht.
Woensdag 15 juni:
Bloedvlekken op de plaats van het delict komen sterk overeen met vlekken bij O.J. thuis. De advocaat maakt O.J.’s alibi bekend: hij zat thuis te wachten op een taxi die hem naar het vliegveld zou brengen.
Donderdag 16 juni:
Na een tip onderzoekt de politie van Chicago police een grasveld bij het hotel waar O.J. verbleef: een getuige had hem daar gezien. De politie zoekt naar het moordwapen. Ondertussen bezoekt O.J. in Los Angeles de begrafenis van Nicole, samen met hun beide kinderen. De familie van Ron Goldman houdt een gescheiden plechtigheid. De geruchten over het ondeugdelijke alibi van O.J. worden hardnekkiger.
Vrijdag 17 juni:
O.J. wordt aangeklaagd voor twee moorden, maar hij komt zich niet melden. Hij wordt als voortvluchtig beschouwd. Om kwart voor zeven ‘s avonds ziet de politie de witte Ford Bronco van een vriend van O.J., Al Cowlings, op een rondweg. O.J. zit erin als passagier en heeft een geweer bij zich. Met een gangetje van amper 100 km/u rijdt de politie achter hen aan door het zuiden van Los Angeles. Om acht uur komt de auto aan bij het huis van Simpson in Brentwood. Het onderhandelen met de politie begint. Om tien voor negen geeft O.J. zich over, onderwijl een foto zijn gezin verscheurend.

Gerard Reve en de pielemuisjes

20 Feb

Dit verhaal heb ik in januari 2002 gemaakt. De aanleiding was de commotie rond de affaire van Joop Schafthuizen en het ‘pielemuisje’ (zie het dagboek van 16 februari). DE AVONDEN VAN MAURITS DUIVENIS In de hongerwinter van 1944 pleegden ze samen overvallen om aan eten te komen, nu zijn ze verder uit elkaar dan ooit: de beroemde schrijver Gerard Reve en diens Amsterdamse buurtgenoot Wouter Wagener, die in De Avonden voorkomt als de figuur Maurits Duivenis. Reve woont in het Belgische Machelen, Wagener in Gendringen, bij Doetinchem. De berichten over Reve’s partner en het pielemuisje van de tuinjongen hebben Wagener niet onberoerd gelaten. ‘Ik moest weer denken aan de jaren veertig toen zijn homoseksualiteit begon te ontluiken.’ Het leven van Wagener is voor een groot deel bepaald door zijn ontmoetingen met de Grote Schrijver, voornamelijk in negatieve zin. Het zit hem nog steeds dwars dat Reve op een botte manier het contact met hem verbrak. Foto: Allard, de Belgische jongen die zich achteraf toch niet helemaal happy voelde in huize Reve ‘Als hij over de kade liep en hij zag jongens van een jaar of twaalf, dertien staan, met kuitbroeken aan, dan werd hij daar geil van. "Blonde haartjes op jongensdijen", daar had hij het vaak over. Maar volgens zijn psychiater was hij niet homoseksueel -het begrip homofiel bestond nog niet. Die wapperde dat allemaal weg, als Van het Reve zei dat hij homoseksuele tendensen bij zichzelf had bespeurd.’ Voor Wouter Wagener (77) uit Gendringen is de cirkel rond. In de jaren veertig van de vorige eeuw was hij een van de vrienden van Gerard Kornelis van het Reve, de latere schrijver Gerard Reve.

LEES MEER

Dagboek van maandag 20 februari

20 Feb

Het verhaal over Gerard Reve, Joop Schafthuizen en ‘de pielemuisjes’ staat inmiddels onder ‘achtergronden‘. Zie aldaar. Wel crimineel, geen literatuur.

De voor vandaag aangekondigde reportage over Tinka de Rooij houd ik nog even onder de pet, het lijkt me (financieel gezien) handiger deze eerst in druk te laten verschijnen.

Peter de Vries belde zojuist nog, hij is even op reis geweest en had nu met interesse mijn dagboek gelezen. Zo mag ik het horen… We kwamen als vanzelf te spreken over de kwaliteitsjournalistiek van heden ten dage. Afgelopen zaterdag had hij iemand van de Volkskrant aan de telefoon gehad, over de verfilming van zijn Heineken-boek, maar die ook trots wist te melden dat ze een geweldige primeur hadden over de ontvoeringsplannen van De Mol en Van den Ende. Tja, dat was nou jammer. Peter was daar in een vroeg stadium bij betrokken geweest, John de Mol had hem ingeschakeld, en hij wist precies hoe het echt was gegaan (en zodoende ik ook). En dat Holleeder er dus helemaal niks mee te maken had gehad. Waarna de opbeller snel van onderwerp veranderde: “Eh, maar waar ik eigenlijk voor belde…” Maar zo gemakkelijk kom je er bij De Vries niet vanaf, die had – ik hoor het hem zeggen – pesterig gevraagd: ‘Komen jullie daar maandag nou nog op terug?’ Ja hoor, dat deden ze best wel. Niet dus. En op villamedia.nl staat de ‘analyse’ van de Volkskrant gewoon nog de hele dag bovenaan. Gelukkig waren ze daar zo onpartijdig dat ze vanmorgen direct op mijn emailtje reageerden en mijn commentaar plaatsten.

Het is maar goed dat er vannacht om half drie nog even iemand belde (in de zaak van de vermoorde transseksueel Irene (Tan Thummasit), want ik was net even in slaap gesukkeld na het kijken van de (opgenomen) aflevering van Van Speijk (sublieme serie. Mxc3xa9t Johnny de Mol). Maar ik ben niet de enige die af en toe in de kleine uurtjes nog wat doet. Om half xc3xa9xc3xa9n had ik advocaat Jan-Hein Kuijpers nog aan de telefoon. Voor de Nieuwe Revu van deze week heb ik een artikel gemaakt over de ‘anonieme bedreigde getuigen’ in de Holleeder-zaak. Ik stuur de tekst meestal vooraf toe om slordigheden te voorkomen. Vandaag is Kuijpers tamelijk onbereikbaar, vanwege het hoger beroep in de zaak Tinka van Rooij. Een reportage daarover zet ik in de loop van de dag online.

Ook John van den Heuvel was vroeg op: hij reageerde om half acht al op mijn mailtje over de Holleeder-tekst. Ik zou nog even terugkomen op zijn column in De Telegraaf van gisteren. Een paar citaten: “Ik kwam mijn eigen naam overigens ook nog in de stukken tegen. Volgens ‘bronnen’ van de Criminele Inlichtingeneenheid (CIE) zou ik een verhouding hebben met de echtgenote van Moszkowicz. Wat beogen de officieren van justitie met het laten uitlekken van dit soort onbewezen maar vooral ook onware informatie, die helemaal niets heeft te maken met de strafzaak tegen Holleeder? (…) Want dat dit een bewuste beschadigingsactie van de aanklagers Teeven en Plooy is, staat vast. De anonieme verklaringen, waarbij nota bene staat vermeld dat geen oordeel kan worden gegeven over de betrouwbaarheid, zijn in het dossier gestopt en naar alle bij de strafzaak betrokken partijen gestuurd. Dan is het voor de aanklagers rustig achterover leunen en afwachten wanneer de eerste artikelen in de kranten en weekbladen verschijnen. (…) Denken Plooy en Teeven nu echt dat een rechtbank zich laat verleiden om op basis van roddel en achterklap tot een veroordeling te komen?”

Het is wel opmerkelijk hoe de informatie uit het Holleeder-dossier naar buiten komt. Justitie lekt via ‘kwaliteitsmedia’, in dit geval Vrij Nederland en de Volkskrant. Vrij Nederland kreeg het verhaaltje over Evert Hingst, die AIVD-spion zou zijn geweest. Dat verhaal klopt waarschijnlijk helemaal niet. De Volkskrant kreeg het zo mogelijk nog grotere onzinverhaal over de ontvoering van Johnny de Mol. Iedereen – ook de politie – weet dat Holleeder daar helemaal niets mee te maken heeft gehad en hoe dat in elkaar steekt.

Bij het vluchtig scannen van een vijftal kranten hedenochtend vielen mij nog twee berichten op: de voorgenomen verfilming van het boek van Peter R. de Vries over de Heineken-ontvoering en de schietpartij bij seksclub Le Petit in het Limburgse Linne. De reden dat die verfilming zo lang heeft geduurd, had te maken met het feit dat Cor van Hout daar nogal bezwaar tegen had. Of het was omdat hij het vervelend vond ten opzichte van de familie Heineken of vanwege bezwaren van de andere ontvoerders weet ik niet meer. Bij die schietpartij moest ik even denken aan een verhaal dat ik een paar jaar geleden heb gemaakt over drugs-, wapen- en vrouwenhandel in Limburgse seksclubs, maar ik zag ‘Le Petit’ daar toch niet bij staan.

Ik vraag me wel af waarom ik gisteren ineens zoveel pageviews had (3600). En in de top-vijftig van weblogs sta ik ineens op de zevende plaats. De Olympische gedachte is mij ook niet geheel vreemd: nu ga ik voor goud! Is het de interesse in de zaak-Endstra, of Natalee Holloway? In de reportage van Nova – zaterdag -kwam de verwerpelijke rol van Dr. Phil tot mijn spijt overigens amper aan de orde, maar dat verbaast me eigenlijk ook niet. Ik weet niet wat Twan Huijs met die familie heeft afgesproken, maar net als met het vorige interview met Joran van der Sloot en zijn ouders bleven de voor de hand liggende feitelijke vragen over de toedracht weer achterwege, het maakte op mij een weinig journalistieke indruk, maar dat kan aan mij liggen.

Voor gexc3xafnteresseerden: wie in de linker kolom onderaan op het tellertje klikt, kan precies zien waar de bezoekers van dit dagboek vandaan komen. ‘Aruba’ en de Verenigde Staten snap ik, Marokko ook (verhaal over Azizz), maar Rusland? Of zou dat Derk Sauer zijn? Oud-hoofdredacteur van Nieuwe Revu, thans de John de Mol van Siberixc3xab en omstreken. Ik kreeg pas nog een mailtje van hem met zijn nieuwe telefoonnummer, maar ik heb hem nog nooit gebeld (alleen gemaild, in verband met het boek over Rob Scholte). Laat staan in Rusland.

Dagboek van zondag 19 februari

19 Feb

Dagboek rust uit. Ik sprak zaterdagmiddag nog even met John van den Heuvel, hij komt vandaag in zijn column in De Telegraaf terug op de aantijgingen aan zijn adres. Abonnees van de krant kunnen dat online lezen, voor de anderen kom ik er maandagmorgen op terug.

Onder ‘achtergronden’ staat inmiddels ook het artikel over Klaas Bisschop en de twee Zeeuwse mannen die in 2002 spoorloos verdwenen op de Filipijnen (naar aanleiding van het dagboek van donderdag 16 februari)

Verdwenen in het paradijs

18 Feb

Noot: dit is een artikel dat in 2003 in Nieuwe Revu heeft gestaan, het is dus enigszins gedateerd, maar de website die erin genoemd wordt is nog wel actief. Het wordt geplaatst naar aanleiding van dagboekaantekeningen van donderdag 16 februari Een van de laatste foto’s van Marcel (links) en Jacco Wilderom, gemaakt op Siquijor, kort voor hun spoorloze verdwijning. De foto stond op het rolletje dat in hun hotel werd gevonden. Twee zonen van een Zeeuwse sluiswachter en een boerenzoon uit Overijssel stappen op woensdag 18 december 2002 op het Filipijnse eiland Siquijor in een amper zeewaardig vissersbootje. Ze gaan snorkelen bij het eilandje Apo, dat je vanaf Siquijor kunt zien liggen. Maar ze komen er nooit aan. ‘Ongelukje’, zeggen de Filipijnse autoriteiten en Buitenlandse Zaken. De familie van de drie vermisten is daar niet zo zeker van. Het gebied wemelt van de rebellen die er voortdurend toeristen ontvoeren.

LEES MEER