Archive | February, 2006

Dagboek van dinsdag 28 februari

28 Feb

NSE Nieuws liet gisteren de Alkmaarse kroegbaas Leon van der Helm aan het woord. De strekking was dat hij door Willem Holleeder was bedreigd in opdracht van vastgoedman Eric de Vlieger. Nu heb ik toevallig een bronnetje aan de andere kant, meer richting Itzhak M., de Israxc3xablische bodyguard die inmiddels al weer heel wat uurtjes in het gevang heeft lopen zuchten. Het is een beetje hetzelfde verhaal: een horeca-ondernemer gaat in zee met een investeerder/belegger – in deze gevallen De Vlieger. Het project mislukt, er ontstaat ruzie over wie nu wat moet betalen of beloofd heeft en vervolgens loopt xc3xa9xc3xa9n partij naar de media of naar de politie om de andere partij te beschuldigen van afpersing en bedreiging.

Het zal allemaal wel, maar ik vraag me wel af of degenen die nu zo lopen te schreeuwen en beschuldigen (Dennis P. en deze Leon van der Helm) niet ook eens een handje in eigen boezem moeten steken. Over die Dennis heb ik het al eerder gehad, bij Van der Helm vraag ik me af waarom hij niet met een bank in zee gaat als hij zo nodig zijn geld in een project in Spanje wil steken. Als het allemaal betrouwbaar en kosher en wit en veelbelovend rendabel is, waarom zou je dan zaken doen met zelfstandige vastgoedjongens waar toch altijd al een tweederangs geurtje omheen hangt?

Het proces tegen Richard H. brengt weinig nieuws: alles was al bekend. Het enige interessante was: ben je gek als je zoiets doet, je eigen gezin letterlijk uit de weg ruimen voor een affaire met een internetliefje, of valt dit in de categorie normaal – dus toerekeningsvatbaar. De deskundigen zijn het er inmiddels over eens: het laatste. Wel zag ik in xc3xa9xc3xa9n krant de opmerking dat Richard H. niet gestoord is, maar ook geen psychopaat. Ik weet niet hoe dat precies gezegd is, maar een psychopaat‘- een gewetenloos persoon – wordt meestal niet als gestoord of ontoerekeningsvatbaar beschouwd.

Een schokkende carnavalsmoord, in de nacht van zondag op maandan, in Nederweert. Een gewapende overval op discotheekhouder Daan van Es (40) en zijn vrouw, waarbij Daan om het leven komt. Het is de vierde ‘carnavalsmoord’ in Nederland. In 1984 wordt in Rotterdam op een Antilliaans feest ‘cocaxc3xafnekoning’ Ismael Mambre doodgeschoten. Steve H. wordt ervoor veroordeeld tot 12 jaar cel, maar in 1989 bekent zijn halfbroer A. M. dat hij de dader is. Op dinsdag 15 februari 1994, de laatste dag van het carnaval, als de traditionele boerenbruiloft wordt gevierd, wordt in Venlo het bejaarde echtpaar Van Rijn vermoord. Daders: de beruchte Bende van Venlo. Op 28 februari 1995 worden in een woonhuis aan de Mierloseweg in Helmond de 51-jarige Fia Manders en haar 7 jaar oudere broer Jo Manders vermoord. De 26-jarige Gerald B., het ex-vriendje van Fia’s dochter, wordt ervoor veroordeeld.

18 Questions about Natalee's disappearance

27 Feb

It is on Saturday the 28th of May, 2005, that the 18-year old American student Natalee Holloway disappears on Aruba, without leaving any trace. 17-year old Joran van der Sloot and his friends Deepak (21) and Sarish K. (18) are the main suspects. A couple of questions…

1. DID JORAN VAN DER SLOOT KILL NATALEE? No. Unless the opposite happens to be true… It is not very likely for a 17-year old guy not to confess if he has been interrogated by qualified detectives for several weeks. Only professional criminals and mindless psychopaths are able to keep their mouths shut under such circumstances. On top of that, there are three suspects: if all three of them know what has happened, then there is only a small chance that all three of them can resist to give in to the interrogations.

2. WHY HAVE THEY BEEN IN CUSTODY FOR SUCH A LONG TIME? If they had been in the Netherlands they probably would have been set free after 30 days, if it had not been such a prominent case. Yet on Aruba people deal with all the American media interest. To satisfy the American tourists, everything was set up to keep the suspects in custody for as long as possible.

READ MORE

Wie is hier de psychopaat?

27 Feb

Marc Dutroux werd tijdens het proces in Arlon ‘de perfecte psychopaat’ genoemd. Van de zware criminelen is xc3xa9xc3xa9n op de vijf psychopaat. Maar lang niet alle psychopaten vertonen crimineel gedrag: 1 op de 1000 Nederlanders valt in de categorie psychopaat. Dat betekent dus dat haast iedereen er wel xc3xa9xc3xa9n of meer kent. Het gaat hoofdzakelijk om mannen. Hoewel ze misschien geen delicten plegen, laten ze wel een spoor van verwoesting achter in hun privxc3xa9leven en op de werkplek. Vaak worden ze niet als zodanig ontmaskerd, omdat veel mensen of bang voor hen zijn of omdat het zulke charmante personen zijn. Een algemene overeenkomst tussen psychopaten is dat ze grote problemen hebben met hun gevoelens ten opzichte van andere mensen en met relaties. De Canadese psycholoog dr. Robert Hare ontwikkelde de psychopathology checklist-revised, aan de hand waarvan men vast kan stellen of iemand psychopaat is. De checklist is een uitvoerige handleiding waarin ruim honderd ‘aandachtspunten’ aan de orde komen. Verschillende deskundigen buigen zich over xc3xa9xc3xa9n individu en proberen een zo waarheidsgetrouw mogelijk beeld te geven van de persoon, waarbij ze vooral gebruikmaken van informatie die niet van de persoon zelf afkomstig is.

Niet-deskundigen kunnen niet veel met de checklist, en zeker niet de diagnose ‘psychopaat’ stellen, maar er is wel een populaire vragenlijst te maken die gebaseerd is op de punten die in de checklist aan de orde komen. Nxc3xadet wetenschappelijk, wxc3xa9l herkenbaar. En wie meer dan driekwart van de vragen met ‘ja’ moet beantwoorden, mag zich enige zorgen maken.

LEES MEER

Dagboek van maandag 27 februari

27 Feb

Martin K.belt, uit de gevangenis in Vught. Hij heeft het weer ‘toppie-toppie’ naar zijn zin. Hij zou voor mij uitzoeken waar ik Michiel O. kan vinden. Een goede vriend van Martin is Marco P., die ook goed bevriend is met Michiel, maar Marco zit in het buitenland. “Morgen is hij jarig, dan bel ik hem toch, dan bel ik jou wel weer,” belooft Martin.

Vorige week kreeg ik nog een telefoontje van Aktueel: daar had gewezen Heineken-ontvoerder Jan Boellaard zich gemeld met een klacht. Ik had een verhaal gemaakt met foto’s uit Veenhuizen en daarin citeerde ik een brief die Boellaard aan Martin K. had geschreven. Dat was schending van het briefgeheim, daar moet toch wel een schadeclaim van 2500 euro tegenover staan, dacht Boellaard. Nu was het geen echt citaat, maar ‘van horen zeggen’: Martin had mij verteld wat Boellaard geschreven had en dat had ik gebruikt. Martin: “Hij is ook pissig op mij, maar daar heb ik schijt aan.” Martin wist ook te vertellen wanneer Boellaard vrijkomt. Dat zal ik hier maar niet opschrijven, waarschijnlijk vindt Boellaard dat niet echt leuk. Ik heb overigens zelf ook wel wat brieven met Boellaard gewisseld, het is geen vervelende man of zo.
Martin wist nog te vertellen dat er in bepaalde media stukken hebben gestaan dat bovengenoemde Marco P. ook was afgeperst door Willem Holleeder, “maar ik snap niet hoe ze daarbij komen, dat is bullshit.”

Toen ik iemand vertelde dat ik afgelopen zaterdagavond nog om half elf naar Amsterdam was gereden voor een interview met iemand in de Reguliersbreestraat – de bekende homobuurt – zei mijn gesprekspartner: ‘Heb je Arie Boomsma nog gezien? Die was daar betrokken bij een handgemeen.’ Dat was om half drie, toen was ik al weer weg, bovendien schijnt dat van Arie de nacht ervoor te zijn geweest, maar het blijft toch typisch. Wat doet een EO-presentator ‘s nachts in de Amsterdamse homobuurt, en wel in cafxc3xa9 Montmartre in de Halvemaansteeg, ‘voted best gay bar 2004’? Zou Arie soms? Bovendien, als je op VIP-spotting kijkt zie je Arie hier op 30-3-2003 ook al was. Mijn gesprekspartner meende zeker te weten dat Arie – ondanks zijn ontkenningen – meer van de herenliefde is. In een vorig stukje nam ik dat over, maar inmiddels is mij door een goede vriend van Arie bezworen dat hij honderd procent totaal superhetero is en dat hij volgend jaar gaat trouwen. Zelfs de naam van de gelukkige kwam mij ter ore: Kieu Vuong. Klinkt Vietnamees en dat klopt: ze is geadopteerd. Overigens, voor wie niet zo bekend is met dit soort gelegenheden te Amsterdam: ga er niet heen. Men draait er Frans Bauer. Arie was er met een vriend en diens vriendin. Iemand had aan de borsten van de vriendin gezeten (Arie was blijkbaar niet de enige hetero ter plekke…) waarna Arie reddend had ingegrepen.

Ander verhaal: gewezen ‘softwaretycoon’ Willem Smit belde. Hij is het niet eens met een stukje dat ik over hem heb geschreven in Nieuwe Revu, naar aanleiding van de ‘anonieme getuigen’ in de Holleeder-zaak. Ik had geschreven dat hij zaken had gedaan met Endstra. Dat stond ruim een jaar geleden in een zeer gerespecteerd zakelijk opinieblad en daar was geen rectificatie op gekomen. Dan denk je toch dat het klopt. Ik stuur hem het artikel, daarna krijgen we een overigens vriendelijke discussie over komma’s en wat er volgens hem staat. We worden het niet helemaal eens. Zijn argument: ik heb de kweekschool gedaan. Ik: ik heb MO-A Nederlands. Dus moeten we er qua komma’s allebei ongeveer evenveel verstand van hebben. De strekking is overigens wel duidelijk: Smit heeft gxc3xa9xc3xa9n zaken gedaan met Endstra.

Richard H. uit Zoetermeer moet zich vandaag verantwoorden voor de moord op zijn vrouw Claudia en hun twee dochtertjes. Voor een ongestoord seksweekend met zijn Oost-Europese vriendin moest hij zijn gezin de deur uitwerken. De vraag is of hij levenslang krijgt. Volgens mij is Richard het prototype van een psychopaat. Ik heb daar enige tijd geleden zeer uitvoerig aandacht aan besteed in het ‘bookazine’ DIF. Met ondermeer de test: ‘Wie is hier de psychopaat?‘. Zie rubriek ‘achtergronden’. Op de foto rechts Richard en Claudia in betere tijden: dit is hun trouwfoto.

Het is vijftien jaar geleden dat Nathalie Geijsbregts uit het Belgische dorpje Leefdaal spoorloos verdween. De Belgische media besteden daar aandacht aan. Toevallig (nou ja) had ik afgelopen week contact met iemand over de vermeende dader: de Belgische vrachtwagen chauffeur Michel Stockx. Ik heb veel over hem geschreven. Elke keer als ik in Belgixc3xab de borden met de plaatsnaam Lo Christi passeer, denk ik even aan hem. En aan zijn ouders, die ik bezocht toen hun zoon was aangehouden voor de moord op Jessica Laven. Stockx bekende drie kindermoorden, maar het staat eigenlijk wel vast dat hij ook Nathalie Geijsbregts en Cheryl Morrixc3xabn uit IJmuiden heeft vermoord. Volgens een politieman die destijds bij het onderzoek betrokken was – en waarbij veel meer is misgegaan dan tot nu toe bekend is – heeft de internationale vrachtwagenchauffeur vxc3xa9xc3xa9l meer moorden op zijn geweten. [/b]. Kom ik ook nog op terug. De ouders van Nathalie hebben nu een verouderingsfoto laten maken: zo zou hun dochter eruitzien als ze nog leeft. Ook al zijn ze er voor 99 procent van overtuigd dat Michel Stockx de dader is. Ze verwijten de politie van Assen slordigheid bij het onderzoek: een hele partij kinderondergoed die in de vrachtwagen van de man was aangetroffen, is domweg verbrand: ze hadden toch al bewijs genoeg…

Toen ik net bezig was met wat dingen uitzoeken over die Michel Stockx, zat er bij de post een briefje van een meedenkende vriend, met een spreuk van de scheurkalender: “Tijdens een politieverhoor haalt de verdachte uit: ‘En nou is het afgelopen met dat gezeur over data, tijd en slachtoffers. Ik ben een massamoordenaar, geen boekhouder.'” De termen massamoordenaar en seriemoordenaar worden nogal eens door elkaar gehaald. Voor mij is een massamoordenaar een zogenaamde amokmaker: iemand die in xc3xa9xc3xa9n actie een bloedbad aanricht en soms tientallen slachtoffers maakt. Het zijn gefrustreerde figuren, die meestal eerst het voorwerp van hun onvrede vermoorden: hun moeder, of hun (voormalige) werkgever en daarna de straat opgaan en willekeurige burgers doodschieten. Seriemoordenaars – van Jack the Ripper tot Ted Bundy – kiezen telkens xc3xa9xc3xa9n slachtoffer, waar ze de meest bizarre dingen mee uitvoeren, vaak te gruwelijk om te beschrijven. In die laatste categorie valt ook de man tegen wie deze week in Canada het proces begint: varkensboer Willy Pickton . Hij staat terecht voor de moord op minstens 27 vrouwen, vermoedelijk veel meer. Ik heb me daar ook nogal in verdiept. Zijn slachtoffers waren voornamelijk tippelhoertjes en enkele andere dames die toevallig ook ‘s avonds laat op straat liepen. Hij was een geboren slachter, nam de slachtoffers mee naar huis en maakte gehakt van hen. Later meer.

Dagboek van zaterdag 25 februari

25 Feb

Onze voortvluchtige Belgische vriend Jelloul Selini – ‘Bonnie & Clyde’ – heeft contact opgenomen met mijn Belgische misdaadcollega Josxc3xa9 Masschelin. Hij wil zijn verhaal vertellen voor 10.000 euro. In Belgixc3xab is het de pers verboden criminelen te betalen voor medewerking aan een artikel, dus dat gaat sowieso niet door, maar zelfs al zou je hem willen spreken: hoe moet je dat doen, met iemand die door de hele Belgische politiemacht wordt opgejaagd? De agenten hebben opdracht meteen te schieten. Als journalist loop je een enorm risico. Ten eerste dat Selini er alleen op uit is je te beroven, ten tweede dat de politie op een of andere manier lucht krijgt van de ontmoeting en tijdens het gesprek ingrijpt. Ik ben bang dat de Belgische politie niet veel consideratie heeft met een verslaggever die het nodig vindt deze meneer Selini te spreken. Zie verder dagboek van 18 februari en onder ‘achtergronden‘ de schietpartij in Terneuzen.

Bij al het gedoe rond de Holleeder-affaire zou je haast vergeten dat er al bijna een jaar lang een man vastzit wegens vermeende afpersing, terwijl menig insider ervan overtuigd is dat de man onschuldig is. Ik heb het over de Israxc3xablische Itzhak M., die zichzelf beveiligingsexpert noemt. Ik weet ook niet altijd wie ik moet geloven, maar mensen die ik qua betrouwbaarheid hoog inschat vertellen mij dat Itzhak het slachtoffer is geworden van ‘de lulverhalen’ van Dennis P. In elke bedrijfstak heb je dat soort figuren rondlopen: ze kunnen zelf niks, maar omdat ze om de verkeerde reden op een bepaalde positie terecht zijn gekomen richten ze heel veel schade aan. “Dennis is de schoonzoon van de Molenaar-familie, van AZ. Hij mocht wat met miljoentjes spelen, maar hij maakte overal een zooitje van. Hij weet helemaal niet waar-ie het over heeft en is volkomen onnodig allerlei verklaringen gaan afleggen en mensen gaan beschuldigen.” Aldus mijn bron, die me ook in contact wilde brengen met Itzhak M., om het verhaal eens van die kant te horen. Dat kwam er niet van. Misschien vonden ze het toch niet verstandig tijdens een lopende zaak de media in te schakelen. Dennis P. werkte intussen wel mee aan een undercover-actie van het televisieprogramma Bureau Misdaad, van John van den Heuvel. Daarin probeerde hij uitlatingen te ontlokken. De Vlieger zou Dennis hebben geprobeerd over te halen de verklaringen over Itzhak M. in te trekken.

Met alle respect voor John van den Heuvel en Bureau Misdaad: ik vond het niet erg overtuigend. Of Itzhak echt onschuldig is en of Eric de Vlieger helemaal voor geen enkel sikkepitje onder geen enkele druk staat, dat weet ik ook niet. Mijn conclusie is wel dat Dennis P. een merkwaardige rol speelt in deze affaire. Hij zat zelf ook enkele dagen vast, maar toen hij aangaf te willen meewerken met de politie en allerlei verklaringen ging afleggen, kwam hij vrij. De Telegraaf sprak met ‘de doodsbange projectontwikkelaar’ die zei dat hij in een hel was terechtgekomen. Het doet me denken aan een grap van Wim Kan over de paus en condoomgebruik: als je de sport niet beoefent, moet je je niet met de spelregels bemoeien. Mijn bron: “Die Dennis had gewoon leuke dingen moeten gaan doen met het geld van zijn schoonfamilie. Reisjes maken, bootje kopen. In de vastgoedwereld had hij niks te zoeken, daar heeft hij alleen maar schade aangericht. Van justitie had hij niets te vrezen, er is niks tegen hem, ze hebben hem alleen een beetje bang gemaakt en toen is hij gaan praten. Als hij zijn mond had gehouden had hij nu heel wat minder problemen gehad.”

Daar schijnt een spreekwoord over te zijn. Iets met goud.

Dagboek van vrijdag 24 februari

24 Feb

In mijn regionale krant lees ik dat de politie in het IJsselmeer zoekt naar het stoffelijk overschot van de sinds juni 2003 vermiste Deborah Rosiek, een toen 39-jarige Amsterdamse vrouw die hoogzwanger was van een tweeling toen zij verdween. De politie heeft nieuwe aanwijzingen. Surinaamse Deborah verdween op 18 juni 2003. Ze had een afspraak in het ziekenhuis, waar ze zou gaan bevallen. Toen ze niet kwam opdagen, was al snel duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand was: die dag zou de tweeling met een keizersnee geboren worden. Haar minnaar wordt verdacht van de moord, in februari 2004 werd hij aangehouden. De man had naast Rosiek nog een andere vrouw en een kind en was allesbehalve blij met de zwangerschap van Deborah. Maar drie maanden later moest justitie hem vrijlaten bij gebrek aan bewijs.

Ik verwacht vandaag of morgen ook weer een telefoontje van Dolf van Soest uit Deventer, voormalig politiecommissaris in de koekstad. Hij heeft zich helemaal vastgebeten in de moord op Olof Palme, de voormalige premier van Zweden. Hij denkt dat het te maken heeft met de moord op een Koerdische advocaat in Deventer. Ik zie nu in de krant dat er nieuw onderzoek wordt gedaan. Het gaat om DNA-sporen op de jas die meer licht zouden kunnen werpen op dit inmiddels twintig jaar oude mysterie. Britse DNA-experts moeten nu een profiel van de dader maken.

In de nacht van 28 februari 1986 kwamen Olof Palme en zijn vrouw Lisbeth uit de bioscoop en wandelden ze door het centrum van Stockholm naar huis. Plotseling dook er een man op met een revolver, die Palme neerschoot. Aan complottheoriexc3xabn geen gebrek, maar ik heb het zelf altijd het meest logisch gevonden dat een of andere gek Palme toevallig op zijn pad trof: er is niets dat wijst op een zorgvuldig geplande actie, omdat niemand wist dat Palme die avond lopend naar huis zou gaan.

De Telegraaf meldt dat er in het dossier-Holleeder sms’jes voorkomen tussen advocaat Bram Moszkowicz en Ominda S., ‘mooie Minnie’, de dame met wie de advocaat wordt verondersteld een niet alleen zakelijke relatie te hebben. Uit andere bronnen hoor ik dat deze Minnie zou figureren in de ‘Moszko-tape‘: de in een hotel opgenomen videoband van een evenmin zakelijk gesprek. Vooralsnog houd ik het op: eerst zien, dan geloven. Over ‘mooie Minnie’ wordt geschreven dat ze een Joegoslavische zou zijn. Ik ken haar niet, maar haar achternaam doet mij eerder aan een Surinaamse denken en ik heb ook wel eens gehoord dat ze donker zou zijn, maar ik ken die familie verder niet. Stel dat het allemaal (of een belangrijk deel) waar is, dan volgt de vraag: wie gaat dit uitzenden? Er zal minstens 20.000 euro voor moeten worden betaald. Dat is niet het grootste probleem, maar welk programma wil dit hebben? In andere gevallen komen omstreden beelden nogal eens op internet, maar ik zie die webloggers en websiters nog niet dit (ook financixc3xable) risico nemen.

Het doet me wel denken aan een affaire van een jaar of tien geleden: toen stonden ‘onze kringen’ ook bol van de geruchten over een videband die zou zijn opgenomen in seksclub Satyricon in de Roompotstraat. Die club was van Cor van Hout. Toenmalig Amsterdams officier van justitie Joost Valente zou erop te zien zijn ‘met z’n broek op de enkels’, maar er werden ook namen genoemd van advocaten. Of Moszkowicz daar ook bij was, herinner ik mij niet. Bij de opsporing van die band was Fred Teeven betrokken. Ook nooit meer iets van gehoord.

De schietpartij in Terneuzen

23 Feb

Reportage over ‘Bonnie & Clyde’, achtergronden bij artikel Nieuwe Revu over Lisette Bus, het meisje met het rode haar. Interview met Fanny L., de ex-vriendin van ‘Clyde’ (Jelloul Selini) en met de ouders van het dodelijke slachtoffer van Selini, de Belgische wielrenner Johnny Vandromme, die in Terneuzen is doodgeschoten. Verder de reconstructie van de schietpartij in Terneuzen, aan de hand van het proces-verbaal. Zie ook dagboek van 23 februari

"ALS IK HEM ZIE KRIJGT HIJ EEN KNUFFEL"

Belgixc3xab is nog steeds in de ban van ‘Bonnie & Clyde’, de verslaafde Belg Jelloul Selini en zijn Nederlandse vriendin Lisette Bus. Onder dreiging met vuurwapengeweld plegen ze overvallen op winkels en stelen ze auto’s. Dankzij een berichtje aan de website misdaadjournalist.nl kwamen we in contact met de vorige vriendin van de levensgevaarlijke voortvluchtige crimineel. Deze Fanny L. uit Gent draagt hem nog steeds een warm hart toe. Vreemd genoeg is ze niet de enige. Ook het Nederlandse slachtoffer van Selini, de Zeeuw Patrick M. die een dwarslaesie opliep, neemt hem niets kwalijk. "Het had mij ook kunnen overkomen."

LEES MEER

Dagboek van donderdag 23 februari

23 Feb

De moord op Caroline van Toledo (35) uit Oostvoorne, in september 2005, is in het nieuws doordat dichtbij de plek waar zij is gevonden deze week ook het lichaam van een andere vrouw is aangetroffen (zie verderop vandaag. Anders dan het zich eerst liet aanzien lijkt die andere vrouw door zelfmoord te zijn omgekomen. Zie ook de reacties). Een van de aanknopingspunten in de zaak-Toledo is dat de vermoedelijke dader na de moord is opgenomen met de bewakingscamera van een pinautomaat. Speurneuzen hebben ontdekt dat het onderste woord op de mouw van de fleecetrui het woord oktober is, ervan uitgaande dat de trui binnenstebuiten werd gedragen. Of is het toch Rebotko?

Het is de titel van een nummer van Depeche Mode en het is een term uit de muziekwereld. Of dit echt een spoor is, is nogal de vraag, hoewel hier op internet druk over wordt gefantaseerd. Dat gebeurt vaker bij onopgeloste misdrijven, waar geen duidelijk motief is. Er meldde zich ook al een helderziende die de politie het adres gaf van de mogelijke moordenaar: een drugsverslaafde man uit Brielle.

Zoals collega Henk Strootman gisteren hier al meldde heeft de dood van de vrouw die dinsdagavond in Oostvoorne vermoord in haar eigen auto werd aangetroffen niets te maken met de moord op Caroline van Toledo. De auto’s van beide slachtoffers werden in dezelfde omgeving, op enkele kilometers afstand van elkaar, aangetroffen. Toeval bestaat. In september werd de alleenwonende Caroline waarschijnlijk het slachtoffer van criminelen die een overval wilden plegen. Het slachtoffer van deze week is restauranthoudster Sabine Wittmer (42). Haar echtgenoot Wil de J. (43) is al met twee andere verdachten door de politie gearresteerd. Het echtpaar was eigenaar van restaurant De Kogeloven. De J. zou zijn vrouw regelmatig hebben mishandeld en ze was van plan bij hem weg te gaan. Het lijkt erop dat het een enigszins voorbereide actie was: zo deed De J. om zes uur gisteravond aangifte van vermissing en vertelde hij de politie dat Sabine boodschappen was gaan doen en daarna naar het restaurant zou gaan, maar dat ze daar niet was aangekomen. Om half tien wordt ze dood aangetroffen in de laadruimte van haar eigen auto, op een afgelegen parkeerplaats. Om half elf gaat het inbraakalarm af in de woning van het echtpaar, aan de Polderweg. Als de politie daar aankomt, treffen ze er Wil de J. en twee andere mannen. Of het afgaan van het inbraakalarm onderdeel was van een uitgekiend plan – waarbij dan wel iets misging – is nog de vraag.

Afgelopen week doken er al berichten op over de familie Vaatstra die werd bestookt met krantenberichten over de moord op Marianne en andere lugubure misdrijven. De kans dat ze afkomstig waren van de dader leek direct al klein. Nu beweert Gerrit Visser(59) uit het Drentse Anloo dat hij erachter zit. Of dat waar is of niet, die Gerrit is een vreemde snuiter. Een paar jaar geleden reed hij urenlang met zijn dode moeder Coba Visser (94) naast zich op de passagiersstoel in de auto rond. Hij werd gearresteerd en psychiatrisch behandeld, maar liep al spoedig weer vrij rond.

In Aktueel deze week de reportage over het nog altijd in Belgixc3xab voortvluchtige stel Jelloul Selini en de Nederlandse Lisette Bus. Vanwege hun rooftocht met overvallen op winkels en automobilisten aldaar omgedoopt tot ‘Bonnie & Clyde’. Vorige week vond ik Fanny, een vorige vriendin van Jelloul. Ze reageerde op mijn dagboek, maar het was nog een hele toer om haar te vinden. Ze had een e-mailadres meegestuurd, waaruit ik een achternaam kon afleiden en ze schreef dat ze in een tijdschriftenwinkel werkte. Met die aanknopingspunten ging ik op weg. In de buurt waar ik dacht dat ze zou wonen en werken (Sint Amandsberg, bij Gent) zijn zes van die winkels, die ik xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n ben afgegaan. Niemand had van Fanny gehoord. In het telefoonboek kwam de achternaam hier niet voor, wel in Gent. Ik selecteerde drie adressen min of meer in de buurt van Amandsberg. Het eerste was een flatje met voornamelijk bejaarden, waar niemand ooit van deze achternaam, noch van Fanny had gehoord. Achteraf bleek Jelloul overigens wxc3xa9l in deze straat te hebben gewoond. Op het tweede adres was niemand thuis, maar in zo’n geval zijn er buren die meer weten. “Fanny? Die is aan het werk, hxc3xa8?” Ik krijg de locatie van de tijdschriftenwinkel door en daar blijkt Fanny inderdaad aanwezig. Ze schrikt wel enorm als ik zeg dat ik haar graag even wil spreken, maar ze wil best iets vertellen.

Het is op dat moment elf uur ‘s morgens, ze is om twee uur vrij. Als alles meezit, kan ik nog net even heen en weer naar het 90 kilometer zuidelijker gelegen Ieper, waar de ouders van Johnny Vandromme waarschijnlijk wonen. Deze Johnny was het dodelijke slachtoffer van Jelloul Selini, bij een schietpartij in Terneuzen, in 1994. De naam Vandromme komt in Ieper heel veel voor, maar via een collega en een sportjournalist werd duidelijk dat er een grote kans was dat de ouders van de oud-wielrenner in een wijk met witte huizen, even buiten Ieper, zouden moeten wonen. Ik was daar de vorige avond om een uur of tien nog even langsgereden, maar toen was het een spookstad. In Belgixc3xab zijn woningen ‘s avonds hermetisch afgesloten met rolluiken, er dringt zelfs geen licht door naar buiten. Het leek me toen niet verstandig nog aan te bellen. Maar de volgende morgen was het bij het tweede adres raak en werd ik gastvrij ontvangen door de ouders van Johnny. Een treurige geschiedenis. Om twee uur ben ik net op tijd terug voor de afspraak met Fanny. Het had allemaal zoveel gemakkelijker gekund: ik had haar ook wel een e-mail teruggestuurd, maar nadat ze mij haar reactie het gestuurd was er iets misgegaan met de computer, of met de server. Tja.

Uiteraard kan ik de reportage hier nu nog niet online zetten, wel komt in de loop van de dag het proces-verbaal van de schietpartij in Terneuzen, waarbij de paranoxc3xafde Selini Johnny Vandromme doodschoot, een Terneuzenaar invalide raakte en twee anderen lichter gewond raakten. Het is een zeer gedetailleerd verslag van wat er daar toen precies is gebeurd. Zelf vind ik dat altijd erg interessant om te lezen, ondanks de wat droge politietaal. Door de details krijg je toch een levendig beeld van een strijd op leven en dood.

Dagboek van woensdag 22 februari

22 Feb

In onze misdaadren is de vogelgriep uitgebroken: iedereen is als een kip zonder kop aan het zoeken naar de Moszkowicz-tapes: een compromitterende videoband waarop hij te zien zou zijn met de zus van Dino S. Ik word van alle kanten gebeld en iemand schijnt een ‘heet spoor’ te hebben, maar ik houd het voorlopig op: eerst zien, dan geloven.

Ze moeten de familie Moszkowicz tegenwoordig wel hebben… Vorige week stond er in de Volkskrant (dus dan moet het wel waar zijn…) een opmerkelijk berichtje over een ex-vrouw van het zwarte schaap van de familie, Baruch Moszkowicz. De technische recherche had onderzoek gedaan in de woningen van twee slachtoffers, in de Isabellastraat in Pey-Echt en de Heuvel in Maasniel, gemeente Roermond. Volgens buurtbewoners gaat het om twee vrouwen, zussen van elkaar, die woensdagavond bezoek kregen van drie mannen. Eerst gingen die naar Echt, en vervolgens naar Roermond. De vrouw in Echt is volgens de buren een ex-vrouw van voormalig advocaat Baruch Moszkowicz. Zij zou woensdagavond door enkele mannen in haar woning met honkbalknuppels zijn bewerkt. Haar 16-jarige dochter heeft haar vervolgens naar het ziekenhuis in Roermond gebracht. De vrouw zou hevig hebben gebloed. De zus van de vrouw kreeg een half uur later ongewenst bezoek. De mannen zouden volgens buren in de woning van de vrouw in Echt op zoek zijn naar iemand. Die zou daar niet aanwezig zijn geweest, waarop de mannen naar Roermond vertrokken. Aldus het bericht in de Volkskrant. ‘Op zoek naar iemand…’ Misschien waren ze wel op zoek naar ‘iets’…

Ook actueel: in Oostvoorne zou een lijk gevonden zijn in een auto, op een wat afgelegen plek. Verband met de moord op Caroline van Toledo? Voorzover ik nu kan zien is het een afstand van amper twee kilometer van de plek waar de auto van Caroline uitgebrand is aangetroffen.

De politie is een nieuw onderzoek naar een van de meest intrigerende onopgeloste misdrijven: de moord op Antonio Brizzi (39), op 26 april 1994. Het scenario kan zo dienen voor zo’n Britse detectiveserie. Automobilist raakt ‘s avonds in een afgelegen gebied met zijn auto in een slip, zit vast in de modder. Hij loopt naar het dichtstbijzijnde huis, in dit geval het landgoed Dennehoef in Moergestel. Eigenaar is de steenrijke Antonio Brizzi. Vroeger stond hij bekend als een keiharde crimineel, de laatste jaren deed hij het rustig aan en woonde hij samen met vriendin Simone en een dochtertje op het landgoed. Brizzi is behulpzaam. Hij haalt zijn tractor en en sleept de auto uit de modder. De man wil hem graag bedanken, maar heeft op dat moment niets bij zich. Brizzi nodigt hem uit om even binnen te komen. Daar zijn Simone en haar dochtertje ook. De mannen praten wat. Om kwart over tien zegt Brizzi dat hij naar het sportjournaal wil kijken. De reiziger vertrekt, tegelijk met Simone, die met haar dochtertje naar de dokter moet. Simone ziet de Fiat van de bezoeker nog enige tijd achter zich, dan verliest ze hem uit het oog. Als ze om kwart voor elf thuiskomt, treft ze Antonio dodelijk gewond aan op de drempel van de keuken. Hij is neergeschoten. In de keuken ligt een opvallende bril: van de man met autopech. Het lijkt erop dat hij inderdaad even was weggereden, maar zich bedacht had en was teruggekeerd.
Volgens Simone kende Antonio de man niet. Wat kan er gebeurd zijn? Het meest logische dat ik kan bedenken: de man was wel degelijk bewust op zoek naar Brizzi, om hem te liquideren. De smoes met de auto was alleen bedoeld om binnen te komen. Kennelijk had hij er niet op gerekend dat er een vrouw en kind in huis zouden zijn, maar zag hij zijn kans schoon toen deze onverwacht vertrokken.

Toch is dit een rammelend scenario. Een huurmoordenaar in een Fiat, die zijn gezicht laat zien en zijn bril op tafel achterlaat? Of kenden Antonio en de bezoeker elkaar wxc3xa9l, maar voerden ze een toneelstukje op voor Simone?

Dagboek van dinsdag 21 februari

21 Feb

Steve Brown reageert op het dagboek van 14 februari, het stuk van Bas van Hout. Hij verzoekt mij een passage te verwijderen. “Anders zal ik onverwijld een klacht indienen bij de raad voor Journalisttiek , alsmede u in rechte betrekken“. Brown heeft alle gelegenheid zich te verweren en zijn bezwaren kenbaar te maken, verwijderen lijkt mij geen oplossing. Er loopt geloof ik toch al een klacht van hem tegen mij bij de Raad voor de Journalistiek, misschien kan dat in xc3xa9xc3xa9n moeite door.

Waarschijnlijk zal deze site morgenvroeg niet worden ververst, ik moet af en toe op pad om deze of gene te spreken. Wie niet zolang kan wachten op mijn pennevruchten (witte spelling) vervoege zich naar de kiosk om een Nieuwe Revu (verhaal over anonieme bedreigde getuigen in de zaak-Holleeder) of de Aktueel (‘Bonnie & Clyde’) aan te schaffen. Met een beetje geluk zitten ze in xc3xa9xc3xa9n pakket, dat schijnt tegenwoordig te kunnen. Ik hoor wel meer gekke dingen uit de uitgeverswereld. Dat is het voordeel als je soms op een ander niveau met bepaalde mensen te maken krijgt… Maar daarover kan ik natuurlijk al helemaal niets vertellen.

Ter illustratie hierbij wel alvast een foto van Fanny, de vrouw met wie ik dankzij dit dagboek (zie 18 februari) contact heb kunnen leggen. Zij had een relatie met de ‘Clyde’ (Jelloul Selini). Het proces-verbaal over de daarbij horende schietpartij in Terneuzen komt later deze week op deze site.

“Ik zou graag informatie willen vinden over de gronden waarop de rechter in de civielrechterlijke procedure O.J.Simpson destijds veroordeeld heeft. En of er xc3xbcberhaupt jurisprudentie bestaat op grond waarvan een Amerikaanse rechter de mogelijkheid heeft de eis tot schadevergoeding van de familie van Natalee Holloway in te willigen.”

Tja, dat krijg je als je vraagt om verzoeknummers op misdaadgebied. Ik heb de zaak Simpson destijds intensief gevolgd en me zeer verbaasd over het feit dat iemand die door de rechtbank wordt vrijgesproken in een civiele procedure wel tot schadevergoeding kan worden veroordeeld. Maar dat is dus wel een gegeven en daar moet de familie Van der Sloot serieus rekening mee houden. Nu was het bewijs tegen OJ voor de moord op Nicole Simpson-Brown en haar vriend Ron Goldman werkelijk overstelpend, er was geen zinnig mens dat twijfelde aan zijn schuld, het probleem was dat het een politieke kwestie was geworden: zwarte sportman tegen blanke blonde Amerikaanse. Football-speler OJ was de Johan Cruijff van de Amerikaanse sportwereld. De advocaten van OJ wisten zoveel twijfel te zaaien dat niet alle juryleden het ‘guilty, beyond reasonable doubt’ durfden uit te spreken. Hoe je dit moet duiden in de zaak-Joran kan ik niet goed inschatten, wellicht is er een juridisch onderlegde lezer die hier meer over kan vertellen? Het zal de familie Van der Sloot hoe dan ook veel geld kosten: er zal toch een advocaat moeten worden ingeschakeld om zich te verweren. Of ze moeten de rest van hun leven zorgen dat ze niet op Amerikaans grondgebied komen, waarbij de vraag is of ze dan veilig zijn.

Het is weliswaar een treurige zaak, maar ik moet er ook vaak aan denken in verband met de op een na beste grap uit de wereldgeschiedenis (nummer 1 is uiteraard Herman Finkers: ‘Ik ben niet getrouwd. Mijn schoonouders konden geen kinderen krijgen’). OJ Simpson werd gesponsord door het autoverhuurbedrijf Hertz. Uit te spreken als ‘hurts’. Vraag: Wat waren Nicole Simpson’s laatste woorden? Antwoord: Stop, O.J.! It Hertz!

Voor degenen bij wie de OJ-zaak is weggezakt hierbij een kort overzicht van de gebeurtenissen. Op zondag 12 juni 1994 worden Nicole Brown en haar vriend Ron Goldman op beestachtige wijze doodgestoken met een mes, vermoedelijk door Nicole’s ex-echtgenoot O.J. Simpson. Ondanks het overtuigend lijkende bewijs, sprak de jury O.J. vrij: niet alle juryleden waren 100 procent overtuigd van zijn schuld. De belangrijkste bewijsmiddelen zijn een bebloede handschoen en een foto waarop Nicole met haar eigen bloed de letter ‘O’ schrijft, om aan te geven wie de dader is.

Zondag 12 juni:
Nicole Brown Simpson en Ronald Goldman worden vermoord. O.J. Simpson vlucht, kort voor middernacht, naar Chicago voor een reclamecampagne.
Maandag 13 juni:
Om tien over twaalf ‘s nachts worden de lichamen van Nicole en Ronald Goldman aangetroffen bij Nicole’s woning in Brentwood. Vier uur later checkt O.J. in bij een hotel dichtbij het vliegveld van Chicago. Als de politie hem daar belt, vliegt hij terug naar Los Angeles. Om half twaalf komt hij aan bij zijn woning, die zich hemelsbreed op ongeveer 3 kilometer afstand van de plaats van het delicht bevindt. Een half uur later wordt hij aangehouden en voor de vorm krijgt hij handboeien om. Hij wordt meegenomen voor een drie uur durend verhoor, maar niet gearresteerd.
Dinsdag 14 juni:
Bloedvlekken in O.J.’s auto en zijn garage komen overeen met de bloedvlekken op de plaats van het delict. De auto en een paar schoenen worden in beslag genomen. Geruchten dat er bij O.J. thuis een bebloede handschoen is gevonden, worden ontkend door zijn advocaat. Uit de lijkschouwing blijkt dat de slachtoffers met messteken zijn omgebracht.
Woensdag 15 juni:
Bloedvlekken op de plaats van het delict komen sterk overeen met vlekken bij O.J. thuis. De advocaat maakt O.J.’s alibi bekend: hij zat thuis te wachten op een taxi die hem naar het vliegveld zou brengen.
Donderdag 16 juni:
Na een tip onderzoekt de politie van Chicago police een grasveld bij het hotel waar O.J. verbleef: een getuige had hem daar gezien. De politie zoekt naar het moordwapen. Ondertussen bezoekt O.J. in Los Angeles de begrafenis van Nicole, samen met hun beide kinderen. De familie van Ron Goldman houdt een gescheiden plechtigheid. De geruchten over het ondeugdelijke alibi van O.J. worden hardnekkiger.
Vrijdag 17 juni:
O.J. wordt aangeklaagd voor twee moorden, maar hij komt zich niet melden. Hij wordt als voortvluchtig beschouwd. Om kwart voor zeven ‘s avonds ziet de politie de witte Ford Bronco van een vriend van O.J., Al Cowlings, op een rondweg. O.J. zit erin als passagier en heeft een geweer bij zich. Met een gangetje van amper 100 km/u rijdt de politie achter hen aan door het zuiden van Los Angeles. Om acht uur komt de auto aan bij het huis van Simpson in Brentwood. Het onderhandelen met de politie begint. Om tien voor negen geeft O.J. zich over, onderwijl een foto zijn gezin verscheurend.